Tinderdate²

Standaard

Gisterenavond zat ik alweer vol spanning te wachten tot mijn nieuwe Tindermatch me kwam ophalen. Het feit alleen al dat hij mij kwam ophalen, maakte me nog zenuwachtiger. Maar goed, het is langs de andere kant dan ook wel erg makkelijk en handig.

We moesten wat heen en weer rijden. Want ondanks ik drie keer tegen B. had gezegd dat hij dat ene restaurantje moest reserveren omdat het daar altijd erg druk is, had hij toch niet gereserveerd. Dat was helaas al meteen een minpuntje. Maar ik kon het hem vergeven, zijn knappe looks maakten veel goed. B. zag er in het echt nog veel beter uit dan op zijn foto’s (en daar zag hij er al super uit, dus ja, je kan je wel inbeelden dat hij écht knap was!).

Lees de rest van dit bericht

Pauze

Standaard

Het zit eventjes allemaal vast. Er komen geen gevoelens meer uit. Alsof mijn pauzeknop is ingedrukt.

Mijn papa is ondertussen 3 jaar en half dood en het lijkt even alsof ik het niet meer kan voelen. Dat robotje is weer in mijn hoofd gekropen en het heeft gezegd dat er geen tijd is om iets te voelen. Of misschien heeft dat robotje gewoon geen zin in dramatisch gedoe.

Of een andere optie is dat ik  er gewoon beter mee kan leven. Wat eigenlijk ook wel zo is. Maar toch, ik voel dat het weer anders is. Ik kan ook niets zinnigs meer schrijven. Mijn gevoelens, woorden, gedachten, tranen, … zijn op. Alles wat met mijn papa te maken heeft is even weg. Misschien laat ik het dan maar beter zo. Misschien maak ik er dan beter niet te veel (stomme) woorden aan vuil.

Love comes and goes

Standaard

Liefde komt en gaat inderdaad. Na 5 super toffe dates en na dagenlang en nachtenlang te sms’en met L. is het alweer voorbij. Zelfs voordat het begonnen was eigenlijk. We hadden echt een klik. Maar blijkbaar is dat niet altijd genoeg. L. moet nog te veel aan zijn ex denken wanneer hij met mij afspreekt, hij is nog niet klaar voor een nieuwe relatie.

Het klinkt allemaal heel onnozel, maar voor mij betekent deze ervaring veel. Ik heb voor de eerste keer kunnen ervaren hoe leuk het is om aandacht te krijgen van een jongen. Het wegvallen van die aandacht van de ene moment op de andere, heeft mij toch triestig gemaakt. Ik wist van in het begin dat ik niet te veel mocht hopen op iets meer met L. We amuseerden ons echt allebei en na elk afspraakje kreeg ik stiekem toch wat meer hoop.

Binnen een paar dagen zal ik het allemaal wel kunnen relativeren, dat weet ik wel. Maar nu doet het toch even pijn. Gewoon omdat ik weet hoe mooi het allemaal had kunnen zijn.

Tinder laat ik voorlopig maar even voor wat het is. Eerst even bekomen van mijn eerste Tinder-avontuur.

8 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Als kind kon ik mij uren bezig houden met kleuren. Wanneer het verdacht stil was in huis, dan wisten mijn ouders waar ik zat: aan tafel met wat kleurpotloodjes en tekenpapier. Ik vond het geweldig om zelf tekeningen te maken, dingen over te tekenen, of kleurplaten in te kleuren. Het was mij om het even, zolang het maar iets met kleuren te maken had. 
Camera 360

Lees de rest van dit bericht

Die ene sms

Standaard

Ze zijn thuis, mijn ouders. Terug een gezwel in zijn hersenen. In het hersenvlies. Daar is niks meer aan te doen. We zijn allemaal beginne te bleiten. Kben terug aan het leren want kdurf ni te vragen hoe lang hij nog gaat leven. Sorry dak da zo via sms zet. Ma kweet gwn ni wa ik anders moet doen. Zelfs mijn papa was aant wenen en diene hebk nog nooit zien wenen. Maja logisch da hij weent, hij is degene da dood ga he. Niemand heeft da uitgesproken. Ma da is zo he. Er is niks meer aan te doen. Dus ja.

Verzonden om 15u01 op 09/06/2011 – aan Iris

Dit is die ene sms die ik stuurde op die ene dag. Die ene dag waarop ik 100 % zeker wist dat het kankermonster mijn papa zou weghalen van deze wereld.

7 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Ik hou van kleedjes, ik draag niets liever. Ik hou er dan ook van om nieuwe kleedjes te kopen. Toen mijn papa tijdens zijn laatste maand in de palliatieve afdeling verbleef, had ik nauwelijks tijd om te winkelen. En toch had ik zin om eens wat nieuws te kopen. Zeker omdat de eerste schooldag, in mijn nieuwe school, er zat aan te komen. Daarom bestelde ik via de website van H&M online wat kleren. Helaas verzenden ze enkel naar Nederland en aangezien ik in België woon, ging dat niet. Gelukkig kent één van mijn broers overal ter wereld wel iemand en dus kon ik mijn bestelling laten afleveren bij één of ander meisje dat hij kende. Na een aantal weken was hij het pakket gaan afhalen en bracht hij het mee, rechtstreeks naar het ‘ziekenhuis’.

Samen met mijn papa opende ik het pakket en bekeken we wat er allemaal in zat. Ik ging alles passen in het toilet op zijn kamer. Telkens wanneer ik de deur opende, lachte papa. Hij vond alles mooi. Maar het allermooiste, dat was volgens hem dit kleedje.
Camera 360Ik heb dat kleedje heel veel gedragen en ik draag het nog steeds af en toe. Het idee dat mijn papa het mooi vond, geeft mij een goed gevoel. Het idee dat dit de laatste aankopen waren dat mijn papa ooit heeft gezien, doet mij echter nog steeds verdriet. Wanneer ik nu iets nieuws koop, vraag ik mij vaak af wat hij ervan zou vinden. Zou hij het te kort vinden, te flashy, te breed of misschien juist heel erg mooi? Wat zou hij van mijn kledingstijl vinden? Wat zou hij van mij vinden?

Zou hij mij evenveel missen als ik hem mis?

Roze wolken en zwarte katten

Standaard

Wat een mooi einde van de week beleefde ik zondag. Met een stralende zon aan de hemel had ik in de dierentuin afgesproken met mijn Tinder-date. Ik vond het ongelooflijk spannend maar het viel super goed mee! L. is een hele lieve, toffe en grappige jongen. Een babbelaar ook!

Maandag stortte ik echter van mijn roze wolk en stond ik weer met beide voeten in deze harde wereld. Een meisje aan wie ik vorig schooljaar huiswerkbegeleiding gaf, is overleden. Een stom, stom, stom ongeluk. Een stoere meid met een geweldig klein hartje is er niet meer. En dat maakte mij heel erg triest. Hoe wreed en oneerlijk is onze wereld wel niet! Ik kan de klok niet eens terugdraaien om eens te vragen hoe het nu met haar gaat. Haar motivatie voor school heb ik toen wat kunnen opkrikken, maar hoe het dit schooljaar allemaal verliep, weet ik niet. En ja, daar heb ik nu spijt van. En ja, spijt komt altijd te laat.

Omdat één ding dat fout gaat nooit genoeg is, ging er uiteraard nog meer fout maandag. Ik werd gebeten, niet door één of ander dier. Neen, door een kind van mijn eigen klas. Oké, ze heeft het emotioneel niet gemakkelijk, maar bijten, neen dat gaat toch wel een stap te ver. Maar er wordt niets aan gedaan en dat wordt ik na meer dan 6 maand toch wel stilaan beu.

Gisteren verliep alles min of meer goed. Dus besliste het lot dat het dan vandaag maar weer eens zo’n pechdag moest zijn. Onderweg naar school liep er plots super snel een fazant voor mijn auto. Ik kon onmogelijk stoppen en dus vloog het beest tegen mijn auto. Gevolg: koplamp stuk. De fazant leefde nog wel, voor moest het je interesseren. Een paar uur later zat ik terug in de wagen en sprong er uit het niets een zwarte kat voor mijn wagen. Deze keer kon ik net op tijd mijn remmen dichtslagen en was de kat (en mijn wagen) gered.

Zwarte katten voorspellen nooit veel goeds. Ik ben benieuwd wat deze week nog meer voor mij in petto heeft. Ik houd mijn hart al vast. Ik zal de dagen maar nemen zoals ze op mij afkomen. Morgen is het alweer tijd voor de tweede date met L. . Een etentje in een gezellig restaurant :) Hopelijk kan L. mij terug even op die roze wolk plaatsen, daar is het toch wat fijner om te vertoeven.

6 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Mijn papa was een varken. Of zo noemde mijn mama hem toch steeds wanneer hij haar plaagde. Toen hij naar Polen verhuisde, miste ik hem heel erg hard. Ik was een echt papa’s kindje en ik kon geen dag zonder hem te knuffelen. Want ja, ik hou van knuffels, van echte maar evengoed van pluchen exemplaren.

Daarom kreeg ik op een kerstavond van mijn papa een pluchen exemplaar. En alles behalve een kleintje. Een reuzegroot varken! Zijn tijdelijke plaatsvervanger. Wat was ik gelukkig toen ik dat varken uit een gigantische linnen zak tevoorschijn haalde. Ik wou dat beest niet meer loslaten maar ik wou terwijl ook mijn papa blijven vasthouden.

Camera 360

Lees de rest van dit bericht

Vergeten of verloren

Standaard

Er zijn zo van die momenten. Momenten waarop ik mij stort op herinneringen van vroeger. Of momenten waarop ik oude berichten wil herlezen, terwijl ik goed genoeg weet dat het pijn zal doen. En dat het zal eindigen in een huilbui. Toch volg ik mijn gevoel op die momenten en doe ik wat het mij opdraagt.

Lees de rest van dit bericht