Vergeten of verloren

Standaard

Er zijn zo van die momenten. Momenten waarop ik mij stort op herinneringen van vroeger. Of momenten waarop ik oude berichten wil herlezen, terwijl ik goed genoeg weet dat het pijn zal doen. En dat het zal eindigen in een huilbui. Toch volg ik mijn gevoel op die momenten en doe ik wat het mij opdraagt.

Lees de rest van dit bericht

5 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Koffie. Mijn papa dronk niet liever. Alhoewel een wijntje hem ook altijd smaakte. Maar zijn ochtend begon altijd met een kopje koffie en sinds de Senseo machine werd uitgevonden, was dat zijn favoriet. Ik denk dat we op een bepaald moment wel over 5 verschillende koffiemachines beschikten. Er stonden er 3 thuis en dan had hij er nog één op zijn werk staan en ook nog ééntje in Keulen.

Camera 360

Lees de rest van dit bericht

Stil verdriet

Standaard

Soms heb ik het nog steeds heel moeilijk. Die moeilijke momenten overvallen me ook nog steeds. Uit het niets kan ik me plots heel verdrietig voelen en mijn papa ongelooflijk hard missen.

Maar even vaak komen die momenten niet helemaal uit de lucht gevallen. Zoals vandaag. De hele uitleg ga ik jullie besparen, het komt er gewoon op neer dat ik vandaag allerlei dingen zag en deed die me aan mijn papa deden denken.

Nu ik naar mijn kamer ging om te gaan slapen, kreeg ik dat gevoel weer. Het trieste, vreemde gevoel in mijn maag. Het gemis en de pijn. Ik voelde dat ik naar buiten moest kijken, naar de sterren. Ondanks dat ik wist dat het verdriet dan nog sterker naar boven zou komen.

Dus daar zat ik dan, met de mini urne van mijn papa in mijn handen geklemd naar buiten te kijken. Naar de fonkelende sterren. Ik keek ook naar mijn lievelings foto van mijn papa. Toen begonnen de tranen uit mijn ogen te druppelen. Zachtjes en kalm. Als stil verdriet dat even komt piepen.

Camera 360

Het verbaasd me keer op keer hoe hard ik mijn papa nog steeds mis. Soms denk ik dat ik het helemaal verwerkt heb en dat ik er goed mee kan leven. Maar als ik dat denk, kruipt dat donkere, zware verdriet weer, bijna onmerkbaar, in mijn lichaam.

Volgens mij blijf ik mijn papa mijn hele leven lang onvoorspelbaar lang en veel missen. Maar dat verdient hij eigenlijk wel.

3 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Toen ik klein was, zelfs tot mijn 12 jaar ongeveer, gingen we elk weekend naar zee. Mijn papa was zot van de zee. We hadden ergens aan de kust een appartementje en later ons eigen huisje. Ik vond het altijd gezellig om daar te zijn. We gingen altijd wandelen op het strand, in weer en wind. De afsluiter van onze wandeling was steevast een pannenkoek. Altijd in hetzelfde caféétje. Die wandelingen waren voor mij trouwens  totaal niet nodig, ik ging maar mee voor de pannenkoek. :) En in de zomer speelden we op het strand of verkocht ik papieren bloemen in ruil voor schelpjes (met tandjes!).

Lees de rest van dit bericht

2 – Nooit verloren voorwerpen

Standaard

Camera 360

“Ik heb nog een verrassing bij voor u. Kom maar eens kijken in mijn valies. Kwak kwak kwak.” En daar toverde mijn papa een badeendje tevoorschijn. 

Mijn papa ging heel vaak op hotel. Hij heeft een aantal jaar in Polen gewerkt en ook in Duitsland. Terwijl hij daar werkte, ging hij ook nog steeds regelmatig op hotel, zakenreizen enzo. Telkens hij op hotel ging, nam hij iets voor mij mee. Sowieso de zeepjes, shampoo en de tandenborstels. Maar in sommige hotels lagen er nog andere leuke spulletjes. Zo gebeurde het héél af en toe dat ze in een hotel een badeendje cadeau gaven. En wat was ik daar blij mee! Ik was zot van die gele beestjes.

De drie eendjes hierboven, heb ik dus van mijn papa gekregen, mede dankzij de hotels. Wanneer ik ernaar kijk, denk ik aan hem. Dan denk ik terug aan die gelukzalige momenten tijdens het in ontvangst nemen van mijn cadeautjes. En dan denk ik aan mijn lieve papa die mij steeds lieve cadeautjes gaf.

Zoektocht

Standaard

Ik ben bezig aan een zoektocht. Een zoektocht waar ik al 3 jaar en 3 maand aan bezig ben. Een zoektocht waarbij ik probeer te ontdekken hoe ik het best kan omgaan met de dood van mijn papa en hoe ik kan verder leven met hem in mijn gedachten.

Ik wandel al 3 jaar hand in hand met mijn blog op het pad der rouwende mensen. En die wandelingen doen mij telkens deugt. Telkens wanneer ik mijn gevoel kan neerschrijven, voel ik mij kalmer of soms juist wat verdrietiger, maar dat is dan een teken dat het er even uit moest.

Mijn blog staat mij bij in goede en slechte dagen, altijd volgt hij mijn gedachten en begrijpt hij mij. Hij aanvaardt mij zoals ik ben en ik moet geen blad voor de mond nemen. Ik schrijf alles op zonder na te denken en dat vindt hij oké. Wat ben ik daar blij mee!

Lees de rest van dit bericht