BAM! BAM!

Standaard

Het gaat niet goed met mijn moeke. Mijn liefste oma, of moeke zoals wij haar altijd noemen. Ze is al een tijdje aan het sukkelen met haar gezondheid, zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen. Maar dat sukkelen begon ons stilaan wel wat meer zorgen te baren. Ook moeke zelf begon zich zorgen te maken. Ze gaat sowieso al regelmatig naar haar huisdokter maar de laatste weken volgden die bezoekjes elkaar steeds sneller en sneller op. Onderzoekje hier en onderzoekje daar.

En eergisteren hadden ze eindelijk een antwoord klaar: darmkanker. BAM! Daar is dat boze woord weer. Het boze woord waarvan ik had gewenst het nooit meer tegen te komen – wat uiteraard een kinderachtige wens was, want kanker is overal – komt plots mijn leven weer binnengestormd.

Het voelt ook als een storm. Ik kan weer niets beginnen tegen het kankermonster. Ik heb het gevoel dat het monster al gewonnen heeft voordat het gevecht zelfs nog maar gestart is. Mijn oma is niet meer van de jongste en ze is het laatste jaar sterk verzwakt (mooie woordspeling trouwens hé).

Mijn mama was nog maar tien minuten terug thuis, ze was met moeke naar het ziekenhuis geweest om nog een scan te laten nemen van haar longen, toen de telefoon plots begon te rinkelen. Mijn hart sloeg een paar slagen over. Mijn mama werd rood en ik zag duidelijk de angst en paniek in haar ogen. Een blik die pijnlijke herinneringen naar boven bracht. Diezelfde blik had ze toen een tante belde om te zeggen dat mijn opa was overleden. Diezelfde blik had ze toen we weer eens slecht nieuws kregen over de gezondheid van mijn papa.

Ze nam haar handtas terwijl ze nog aan het bellen was, mijn mama. Dit is niet goed. Dit is helemaal niet goed, dacht ik. Ik twijfelde wie er aan de lijn was, mijn tante of mijn oma. Blijkbaar was het mijn oma. Haar dokter had haar gebeld om te zeggen dat ze meteen terug naar het ziekenhuis moest. Verschillende klonters in de longen en een longembolie. BAM!

En dan zeggen dat ik deze middag nog gezellig naast moeke zat te babbelen over mijn nieuwe job. Maar in mijn achterhoofd bedacht ik mij terwijl dat dit misschien één van de laatste ‘normale’ babbeltjes kon zijn. In mijn achterhoofd ben ik verschrikkelijk, maar dan ook verschrikkelijk, bang. In mijn achterhoofd heb ik zelfs al een tekstje klaar voor op haar begrafenis.

Ik weet dat ik zo niet mag denken, maar het is sterker als mijzelf. En daarbovenop komt nog eens dat mijn voorgevoel mij op momenten als deze vaak niet in de steek laat. Ik voel die pijn in mijn buik alweer. Ik voel dat het niet goed komt, maar ik wil zo graag geloven dat het wel goed komt. Want mijn moeke is een sterke vrouw, altijd al geweest. En als ik nog maar een sikkepitje van haar sterkte in mij heb, dan zou ik daar al heel fier op zijn.

Laat ik maar gewoon geloven en hopen in de kracht van moeke.

Tinderdate nummero 4

Standaard

Na, een toch wel een lange pauze, ben ik nog eens op Tinderdate geweest! En wat voor eentje.

Even een korte samenvatting van de voorbije periode. De vorige Tinderboy, J., daar heb ik jammer genoeg niet meer mee afgesproken. Hij twijfelde te veel. Na veel twijfelen heb ik dan zelf een paar weken geleden gevraagd of hij toch niet nog eens wou afspreken waarop hij ja zei. “YES!” dacht ik, maar een paar dagen later zei hij dat het niet kon doorgaan: te druk. Toch wou hij echt wel nog afspreken, zei hij. Ondertussen zijn we dus een enkele weken verder en heb ik niets meer van hem gehoord. 

Ik bleef – voornamelijk uit verveling – verder Tinderen. Hier en daar leerde ik nog eens een toffe jongen kennen, maar afspraakjes kwamen er niet van. Afgelopen woensdag had ik een match met ene Y. . Ik zag meteen dat we mijn broer als gemeenschappelijk connectie hadden. Blijkbaar hadden ze vroeger altijd samen naar school gefietst. Ik kende hem niet, maar ik vond het wel een leuke babbel. Na een paar uur vroeg ik of Y. verder wou babbelen via What’s app, wat ik toch makkelijker vind dan Tinder. “Vraag jij nu mijn gsm nummer?” Blijkbaar vond hij het gek dat een meisje dat als eerste vraagt. Vervolgens wou hij mij voor zijn met – volgens hem de volgende stap – de vraag om iets te gaan drinken. Waarom niet, dacht ik. J. antwoordde toch niet meer en eens een avondje weg is wel eens plezant. We maakten plannen voor vrijdag.

De volgende dag kreeg ik echter al wat spijt van mijn beslissing, ik begon stilaan te beseffen dat deze Y. niet mijn type was. Veel blabla over geld en auto’s. Maar ik had nu eenmaal ja gezegd, dus dan kon ik niet meer terugkrabbelen, vond ik.

Gisteren, vrijdagavond dus, was het zover. Meneer (deze benaming past perfect bij hem!) kwam mij ophalen met zijn – volgens hem – chique en dure BMW die normaal gezien niet voor mensen van zijn leeftijd is weggelegd. Eerder voor iemand die al rond de 50 is. Maar meneer heeft nu eenmaal een job in de IT en mag zich daar blijkbaar veel veroorloven.

Mijn voorgevoel klopte, meneer sprak in het echte leven ook maar al te graag over dikke wagens, geld en zijn IT-wereldje. Laten dat nu net de drie dingen zijn die ik totaal niet interessant vind. En dat is nog zacht uitgedrukt. Y. bleef maar doordrammen over zijn dure opties in zijn wagen, over zijn vorige auto’s (met bijhorende foto’s), over het aantal kilometers op zijn kilometerteller, over hoeveel benzine er in zijn tank kan, over het aantal boxen in zijn BMW, …

Ik had al verscheidene keren laten vallen dat ik niets van auto’s ken en dat het mij eigenlijk ook niet interesseert. Toch vond hij het nodig om constant terug datzelfde gespreksonderwerp boven te halen. Hoe vaak ik ook probeerde om over iets anders te praten, het kwam altijd daarop terug. Of op geld. Of op IT. Drie vierde van de tijd ging het over auto’s. Drie vierde van de tijd begreep ik er nauwelijks iets van.

Y. vond het ook nog nodig om mij financieel advies te geven. Een appartement huren mag ik echt niet doen: geldverspilling. Ik moet mijn loonfiche beter nakijken. Ik moet mijn vakantiegeld aanvragen. Ik mag niet alleen gaan wonen zolang in niet genoeg gespaard heb. Blablabla.

Mijn interesses vond Y. dan weer niet boeiend. Y. vindt zijn geld en zijn auto blijkbaar het belangrijkste in zijn leven. Ik vind dat het minst belangrijke in mijn leven. Wanneer ik vertelde dat ik er enorm van kan genieten wanneer ik een regenboog zie, of een vlinder of een mooi liedje op de radio hoor, bekeek hij mij maar wat raar.

Kortom: er was totaal geen klik. En de avond bleef maar eindeloos lang duren. Het enige positieve was dat meneer trakteerde, want ik moet toegeven, hij is wel een gentleman. Of hij probeert zich alleszins zo voor te doen. Het jammere (of dan toch voor hem) is dat ik het niet voor gentlemannen heb.

Twee cocktails en een Fanta later (ik durfde helaas niet te zeggen dat ik niets meer moest drinken) kwam er eindelijk een einde aan de uiteenzetting over geld en auto’s. Dat dacht ik toch. Want, uiteraard, toen we eenmaal in zijn BMW zaten, begon hij weer allerlei snufjes te tonen. Snufjes die hij al eerder had vermeld én – joepie jeej – ook nog wat nieuwe snufjes. En tot slot demonstreerde hij hoe luid zijn 14 boxen wel niet klinken. Ik werd gek en doof.

“Tot een volgende keer, misschien.” was het laatste dat ik zei voor ik probeerde uit te stappen, wat niet lukte omdat alweer een snufje dat verhinderde. Dubbele beveiliging waardoor ik blijkbaar twee keer aan het handvat moest trekken. Wat was ik blij toen ik thuis was!

Als hij denkt dat hij mij heeft kunnen imponeren mijn zijn chique wagen en zijn chique praatjes, dan zit hij fout. Ik vond het zelfs eerder zielig hoe materialistisch hij was. Neen, ik zou nooit kunnen samenleven met zo iemand. Geef mij maar iemand met héél wat minder noten op zijn zang. En nee, het bedrag op zijn rekening maakt mij ook niets uit!

Tinderdate³ – le moment suprême

Standaard

Wat een schitterende dag was het vandaag! En ik mocht deze stralende dag doorbrengen in het gezelschap van J. Na meer dan twee weken hadden we eindelijk nog eens tijd om af te spreken. Ik stelde een bezoekje aan de dierentuin voor, maar dat zag hij niet helemaal zitten. Hij heeft het niet voor dieren die in een kooi zitten. Dat had ik eigenlijk kunnen voorspellen van deze natuurvriendelijke jongen.

En zijn voorstel had ik dan eigenlijk ook wel kunnen voorspellen: een picknick in het park. Een gezellige, romantische picknick. Daar kon ik moeilijk nee op zeggen.

Lees de rest van dit bericht

It’s a moment…

Standaard

Op mijn 15de verjaardag waren we op vakantie in Frankrijk, ik samen met mama en papa. Het is bij ons de traditie dat de jarige mag kiezen wat we die dag eten. Ik ben een grote fan van de restaurant keten ‘Buffalo Grill’ of ‘Buffalo Bill’ zoals wij het noemen (een vergissing die mijn broer maakte toen hij een jaar of 10 was). Die keten bestaat spijtig genoeg niet in België. Ze hebben er de lekkerste kippenvleugeltjes ooit! Een andere traditie bestaat eruit dat we altijd in Buffalo Bill gaan eten wanneer we op vakantie naar Frankrijk gaan, aangezien er daar wel veel van die restaurants zijn. Toen we met mijn verjaardag in Frankrijk waren, wou ik natuurlijk het liefst van alles in Buffalo Bill gaan eten. Gelukkig was er ergens eentje, niet te ver van ons hotel. Het werd een daguitstapje, eerst wat winkelen en daarna lekker gaan eten.

Ik was uiteraard in een heel vrolijke stemming, het was mijn verjaardag! MIJN dag, de dag waar ik een heel jaar lang naar uitkijk. Onderweg in de auto mocht ik de muziek kiezen. Ik had een CD van James Blunt meegenomen, die hoorde ik toen graag. Mama en papa luisterden er ook graag naar.

“It’s a moment, you’re getting older” zing ik. Papa is niet akkoord: “Dat zingt hij toch helemaal niet! Zet het nog eens op.” Ik kruip tussen de twee zetels wat naar voren en druk op ‘back’. “….. you’re getting older.” zingt James. “Volgens mij zingt hij “This moment.”zegt mama. “Maar nee!! Wacht, wacht, hij gaat het nog is zeggen!” roep ik. “It’s a moment!!” zing ik samen met James in koor. “Zo kunnen we het wel niet verstaan hé! Spoel nog is terug en nu niet meezingen hé.” stelt papa voor. Mama drukt deze keer op terugspoelen. Opnieuw hoor ik dat James Blunt ‘It’s a moment’ zingt, mama twijfelt aan ‘This moment’ terwijl papa er zeker van is dat hij ‘Simone’ zingt. Daar gaan we nog een keer, we zijn muisstil en de muziek staat kei hard. We zitten alle drie bijna tegen de boxen geplakt, maar papa zijn blik is nog steeds, even aandachtig als altijd, op de weg gericht. “Dat kan toch helemaal niet dat hij ‘It’s a moment’ zingt want dat klopt niet met de rest van het liedje: ‘you’re getting older’.” besluit papa. “Maar jawel, op dit moment word je ouder” zeg ik overtuigd. Mama gelooft er niets meer van. Papa zegt dat we het thuis zullen opzoeken. “Thuis?! Dan weten we het nog kei lang niet!” lach ik. “In het appartement bedoel ik hé” zucht papa. Als giechelend zeg ik: “Ik ga het toch nog is opzetten hoor, als ge goed luistert hoort ge het echt wel dat hij ‘It’s a moment’ zingt. Of misschien ‘It’s over’?”

Wat een discussie en wat een pret hadden we toen. We genoten er alle drie van. Iedereen wou zijn gelijk halen, zoals altijd. En ja, wie had er nu uiteindelijk gelijk? Mijn papa uiteraard. “Simone, you’re getting older.”

Wanneer ik het liedje nu nog eens toevallig hoor, twijfel ik soms nog steeds. Is het nu ‘Simone’ of ‘It’s a moment’? En elke keer denk ik terug aan die autorit. Aan dat warme gelukzalige gevoel, aan het gezellig samen discussiëren over iets belachelijks en aan de lach van mijn papa.

Tinderdate³ – nog een vervolg

Standaard

In de hoop dat ik er terug wat vrolijker word, zal ik even verslag uitbrengen van mijn laatste afspraakje met mijn Tindervlam.

J. stuurde me vrijdag een sms’je: “Wil je morgen avond al afspreken? :) Iets gaan eten en drinken bijvoorbeeld?” We hadden eerder afgesproken dat we maandag – vandaag dus – pas terug zouden afspreken (wat uiteindelijk niet is kunnen doorgaan), omdat we allebei een drukke week hadden. Dat hij nu plots vroeg om zaterdagavond al iets te doen, vond ik heel fijn.

Lees de rest van dit bericht

Sneeuwvlokken en een donkere zon

Standaard

Het gaat even weer niet goed. Nee, ik weet niet echt hoe het komt. Nee, ik vind dit geen fijn gevoel. En nee, ik wil niet dat ik mij nog lang zo voel.

Het voelt alsof ik een kleine glazen sneeuwbol ben die hard door elkaar wordt geschud. De sneeuwvlokjes die al weken op de bodem lagen te rusten, worden plots wild naar boven gezwierd. En ik kan alleen maar wachten tot de vlokjes tergend langzaam weer naar beneden zijn gedwarreld.

Lees de rest van dit bericht

Tinderdate³

Standaard

Gisteren was het alweer tijd voor een nieuwe Tinderdate! Eigenlijk vrij onverwachts. Er was wel een jongen, B. (niet de B. van Tinderdate², een andere uiteraard) die ik zag zitten. Ik zat al ongeveer een week met hem te praten en ik hoopte steeds dat hij zou vragen om eens af te spreken. Terwijl chatte ik ook nog met wat andere jongens. Tussen die gesprekken zat niet veel soeps. Dat was toch wat ik alleszins dacht!

Lees de rest van dit bericht

Tinderdate² – einde

Standaard

Zoals ik al had verwacht, stopt het al bij dat ene afspraakje met B.

“Ik ben eigenlijk nog niet klaar om af te spreken met iemand. Ik zoek nog geen relatie. Ik wil nog wat vrij zijn.” aldus B.

Ach, het doet mij niet zoveel. Ander en beter en in deze keer is het echt wel zo! B. zou mij, zoals hij zelf al eens zei, niet gelukkig kunnen maken.

Dus nu ga ik weer verder op zoek naar mijn prins!