Maandelijks archief: januari 2012

De dam die ik langzaam opbouw.

Standaard

Mijn hart doet pijn.
De leegte die ik voel,
weegt zo zwaar.

Ik voel de tranen zitten in mijn buik.
Soms komen ze eruit, soms blijven ze daar wachten.
Tot ze plots als een waterval stromen,
dan kan ik ze enkel stoppen door een grote dam te bouwen.

Een dam rond het gemis,
rond het verdriet dat nooit weg zal gaan.

Die dam vangt al mijn verdriet op en bewaart het voor een andere keer.
Want ooit moet het weg kunnen wegstromen.
En dan hoop ik dat de pijn langzaam verzacht,
als smeltende boter op het vuur.

Er moet een moment komen waarop ik besef,
dat de leegte gevuld wordt met vreugde.
En met herinneringen aan de beste papa ooit.

Advertenties

Mijn grootste wens

Standaard

Ik wou dat ik je weer zag,

dat ik weer in je armen lag.

Dat ik dicht tegen je aan kon kruipen

en dat ik je weer kon ruiken

Ik wou dat je nog even bij ons was

en dat alles weer zoals vroeger was.

Dat ik nog uren met je kon praten,

zonder je verveeld achter te laten.

Ik wou dat ik kon zeggen hoe hard ik je mis

en dat alles nu zo anders is.

Papa, soms doet het zo’n pijn om niet langer je dochter te zijn.

 

What the hell am I doing here?

Standaard

Ik weet niet goed waarom ik met deze blog begonnen ben.

Ik weet niet goed meer wie ik ben of wat ik doe. Ik twijfel aan alles en toch ben ik tegelijk ook zeker van alles wat ik doe.

Mijn leven is de laatste tijd hard verandert.

Misschien is het daarom dat ik hier terecht ben gekomen.Ik ben opzoek naar vaste grond, naar iets waaraan ik me kan vastklampen, naar zekerheden. Ik zoek de waarheid. Ik weet niet of ik ooit de waarheden van dit leven zal kennen maar ik wil ze alleszins proberen te zoeken. Gewoon de moeite doen om ze te vinden en mezelf te vinden. Dat is wat ik wil.

Ik wil ook weer gelukkig worden. Opnieuw weet ik niet hoe ik hieraan moet beginnen. Het enige dat ik weet is dat ik het wil. En ik veronderstel dat dat het begin is. Dus blijkbaar ben ik al begonnen met gelukkig te willen worden zonder dat ik het goed besef.

Ik wil veel, te veel. Maar ik denk dat de dingen die ik wil, normaal zijn. Wie wil er niet gelukkig zijn? Wie wil er niet zichzelf leren kennen? En wie wil er niet de waarheid ontdekken?

Ik wil de dood van mijn papa verwerken en een plaats geven. Dat wil ik zo graag. Maar wat ik nog liever zou willen is dat hij hier gewoon weer naast mij staat en dat alle twijfels die ik heb verdwijnen. Of dat ik ze zelfs nooit heb gekend en dat alles weer zoals een paar jaar geleden is. Maar dan zou ik nooit nagedacht hebben over alle dingen waarover ik nu nadenk. Ik denk dat alles een bedoeling heeft. De bedoeling van de ongelooflijk harde en oneerlijke ziekte van mijn papa die hem langzaam maar zeker in bezit nam, is dat ik nadenk over alles. Maar dan ook echt over alles.

Als ik het zo bekijk, is de dood echt niets en is het gewoon het begin van een nieuw leven voor degenen die achterblijven.

Ik vraag me eigenlijk af wie dit gaat lezen. Is er iemand geïnteresseerd in de gedachten van een achttienjarig meisje dat de weg kwijt is en hem terug wil vinden? Laat het me alstublieft weten als het zo is.

Sarah