De dam die ik langzaam opbouw.

Standaard

Mijn hart doet pijn.
De leegte die ik voel,
weegt zo zwaar.

Ik voel de tranen zitten in mijn buik.
Soms komen ze eruit, soms blijven ze daar wachten.
Tot ze plots als een waterval stromen,
dan kan ik ze enkel stoppen door een grote dam te bouwen.

Een dam rond het gemis,
rond het verdriet dat nooit weg zal gaan.

Die dam vangt al mijn verdriet op en bewaart het voor een andere keer.
Want ooit moet het weg kunnen wegstromen.
En dan hoop ik dat de pijn langzaam verzacht,
als smeltende boter op het vuur.

Er moet een moment komen waarop ik besef,
dat de leegte gevuld wordt met vreugde.
En met herinneringen aan de beste papa ooit.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s