Maandelijks archief: februari 2012

You’re so young. And you already need so much healing.

Standaard

Kan ik het ooit aanvaarden dat mijn papa weg is? Ik weet het niet. Misschien kan ik het nooit aanvaarden. Misschien komt er wel een dag waarop ik zeg: ‘het is goed zo, ik kan er mee verder leven, mijn papa is een deel van mij, hij zit in mijn herinneringen en zal altijd verder leven met mij en in mijn gedachten’. Ik hoop dat ik ooit zo denk en eigenlijk denk ik ook wel dat die dag er komt. Misschien plots, misschien langzaam zonder dat ik het goed besef. Dat zal de toekomst duidelijk maken.
Soms ben ik bang van de toekomst. Het is zo moeilijk om vooruit te kijken en om mijzelf recht in de ogen te kijken en te zeggen: ‘het komt goed’. Want dat weet ik niet, of het goed komt.

Die twijfel en angst is zo moeilijk om mee te leven.

PS: http://www.youtube.com/watch?v=RwAzxA_-Za4&feature=share

Ik ben de weg kwijt

Standaard

Al 4 maand lang ben ik opzoek naar het juiste pad.
Het pad dat mij de weg toont naar een gelukkig leven.
Leven, dat is wat er van je werd afgenomen.
Zomaar, zonder te vragen of het oké was.

Je vocht zoals een wesp in een glas wijn,
spartelend en hopend dat hij eruit geraakt.
Maar zoiets heeft nooit zin.

Je stond nog slechts enkele stappen verwijderd van de dood.
Je blik die elke keer minder levendig werd.
Je stem die elke keer zachter werd.
Het deed allemaal zo ongelooflijk veel pijn.

Nu moet ik jouw pijn niet meer aanzien,
maar de leegte en eenzaamheid die ik nu voel,
is het litteken van jouw dood.
En littekens genezen nooit.

Dit gedichtje heb ik 15 februari geschreven, maar ik had nog niet de tijd en zin gevonden om het hier te delen met jullie. Ik zeg nu wel jullie maar ik betwijfel heel sterk of er iemand is die dit leest. Maar dat geeft niet. Het helpt mijzelf een beetje en dat is positief. Meer telt niet.

Of toch, dat ik mijn papa graag zag en altijd graag zal blijven zien, dat telt ook.