Ik ben de weg kwijt

Standaard

Al 4 maand lang ben ik opzoek naar het juiste pad.
Het pad dat mij de weg toont naar een gelukkig leven.
Leven, dat is wat er van je werd afgenomen.
Zomaar, zonder te vragen of het oké was.

Je vocht zoals een wesp in een glas wijn,
spartelend en hopend dat hij eruit geraakt.
Maar zoiets heeft nooit zin.

Je stond nog slechts enkele stappen verwijderd van de dood.
Je blik die elke keer minder levendig werd.
Je stem die elke keer zachter werd.
Het deed allemaal zo ongelooflijk veel pijn.

Nu moet ik jouw pijn niet meer aanzien,
maar de leegte en eenzaamheid die ik nu voel,
is het litteken van jouw dood.
En littekens genezen nooit.

Dit gedichtje heb ik 15 februari geschreven, maar ik had nog niet de tijd en zin gevonden om het hier te delen met jullie. Ik zeg nu wel jullie maar ik betwijfel heel sterk of er iemand is die dit leest. Maar dat geeft niet. Het helpt mijzelf een beetje en dat is positief. Meer telt niet.

Of toch, dat ik mijn papa graag zag en altijd graag zal blijven zien, dat telt ook.

Advertenties

Over sarahverhoeven93

Ik ben 22 jaar. Mijn leven is enkele jaren geleden langzaam ingestort toen ik hoorde dat mijn papa opnieuw kanker had. Hij is op 15 oktober 2011 gestorven. Ik probeer stap per stap terug gelukkig te worden en te genieten. Door het maken van deze blog, wil ik hier echt in slagen!

»

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s