Can’t cry hard enough

Standaard

Ik heb weer een paar moeilijke dagen achter de rug.

Zaterdag heb ik met een vriendin gebabbeld. Ze had een bericht van mij gelezen waarin ik schreef dat ik niet over mijn gevoelens kan praten. En dat is ook zo, ik kan er alleen over schrijven. Toen ze dat las begon ze spontaan te wenen. Omdat ze zich ook lang zo gevoeld heeft. Ze heeft ook iemand verloren die ze zo graag zag. Ze heeft er nooit met haar mama over kunnen praten. Toen ze las dat ik hetzelfde probleem heb vond ze dat zo erg. Ze vroeg of ik het niet zag zitten om naar een psycholoog te gaan… Ik zei dat ik dat niet wist. Ik zie zoiets niet echt zitten zei ik.

Mijn broer heeft allerlei problemen gehad waar ik nog steeds niet het fijne van weet. Hij heeft bijna 2 jaar in een instelling gezeten en is heel veel in contact met psychiaters en psychologen (of is dat hetzelfde?) gekomen. Ik vraag mij vaak af of dat wel iets geholpen heeft. Misschien is dat de reden dat ik het niet zie zitten om naar een psycholoog te gaan.

Een andere reden is dat ik het gewoon hélemaal niet zie zitten om naar mijn mama toe te stappen en te zeggen: ik wil naar de psycholoog gaan mama. Dat zie ik mij gewoon nooit doen! Ik denk dat ik bang ben van haar reactie en bang om haar pijn te zien en mijn pijn onder ogen te moeten komen. Het is veel makkelijker om niets tegen haar te zeggen en te doen alsof alles dik oké is.

Toen zei mijn vriendin dat ik misschien één van mijn gedichtjes op het kussen van mijn mama kon leggen. Dat had een andere vriendin ook al eens gezegd. Maar dat durf ik ook al niet! Ik ben gewoon zo bang. Ik durf mijn verdriet niet te delen met mijn mama. Of met mijn broers of met iemand anders van de familie. Ik zou niets liever willen en kunnen dan dat (behalve mijn papa terug zien). Maar ik kan het gewoon niet en ik weet niet eens waarom! Ik word er zo triestig van dat ik het niet kan delen met hen. Ik weet niet hoe ik dat kan oplossen. Ik hoop dat ik binnenkort genoeg moed heb om de stap te zetten en naar mijn mama te gaan. Dan hoop ik dat ik voor haar sta en dat ik gewoon kan zeggen: “mama, ik mis papa zó hard! jij niet?” Ik hoop dat we dan wenend in elkaars armen vallen. Dat er geen woorden meer nodig zijn om te zeggen hoe groot het gemis en het verdriet is. Maar ik vrees dat ik die stap nooit zal kunnen zetten…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s