You’re just living in my head

Standaard

Ik wil iets vertellen/schrijven maar ik weet niet wat. Ik heb het gevoel dat ik iets kwijt moet, dat er iets op mijn lever ligt. Maar ik weet niet wat het is. Ik heb ook het gevoel dat ik morgen weer een slechte dag ga hebben. Vandaag was een goeie dag. Of toch min of meer.

Ik heb de mail voor mijn tante getypt. Ik ga hem verzenden.Ik ga hem nog niet verzenden. Maandag avond. Of dinsdag avond. Volgende week zeker. Ik verplicht mezelf. Ik weet ergens wel dat ik het kan, het is alleen zo moeilijk. Als ik eraan denk hoe mijn tante naar mij zal kijken nadat ze die mail heeft gelezen, maakt mij zo bang. Bang, bang, bang en nog eens bang. Waarom ben ik zo bang?! Belachelijk is het!

Ik wil niet langer bang zijn! Ik wil leven. Nu. Leven in het nu. Niet aan gisteren denken, nog niet aan morgen denken. Nu.

Leven, niet twijfelen 😉  deze knipoog is voor iemand speciaal bedoelt en terwijl ze dit leest zal er een glimlach op haar gezicht verschijnen.

Ik sla eventjes te boeg om want ik wil het over iets anders hebben. Enkele dagen geleden ben ik naar een toneelstuk geweest in Het Paleis. ‘De tocht van de olifant’ heb ik daar gezien. Ik vond het een heel mooi stuk. Soms een beetje langdradig (maar dat kwam vooral omdat ik toen een hele slechte dag had). In het begin en aan het eind zeiden ze iets dat mij hard aangreep. Ik weet niet meer helemaal zeker hoe het juist gezegd werd maar het was ongeveer dit:

“Ik zit vast tussen heden en toekomst. Zonder hoop in één van beide.”

Ik vond dat echt prachtig. En vooral heel herkenbaar. Er was ook nog iets anders dat ze zeiden dat ik heel mooi vond. Dat stukje weet ik helemaal niet letterlijk meer, maar het kwam hierop neer.

“Het verleden is een weg vol kasseien. Sommigen willen er liefst zo snel mogelijk overheen razen. Anderen willen de stenen één voor één opheffen om te kijken wat eronder ligt. Wie weet wat kom je dan allemaal tegen.”

Na het toneel voelde ik mij nog steeds slecht en aangegrepen door wat ze allemaal hadden gezegd. Toen we terug naar huis gingen zag ik een gedicht van Bart Moeyaert op de gevel staan van Het Paleis. Opnieuw was ik geraakt. Vooral het laatste stukje van dat gedicht, ‘Klein’, vind ik prachtig!

“Wat een kuil is
voor een mens
is voor de dood een graf.
Tijd is zoiets als lucht,
en mensen zijn geen wijn.
Niemand wordt beter
met de jaren,
dus klein verklaren
heeft geen zin.
Begin bij het begin
en leef dan
net als iedereen
eenvoudig
been voor been.”

Begin bij het begin en leef dan net als iedereen eenvoudig been voor been. WAUW. Zo krachtig en zo mooi! Ik wil dat graag proberen. Ik probeer het al, maar het is moeilijk. Ik probeer en eigenlijk is dat al heel veel. Ik denk na over mijn leven, over het leven. Ik sta stil bij zaken waar ik vroeger nooit bij heb stil gestaan. Ik probeer een betere versie van mezelf te worden. Ik wil niet vastzitten tussen heden en toekomst. Ik wil hoop hebben in allebei. Ik wil niet voorbij razen aan het verleden. Ik wil er tevreden aan terug kunnen denken. Ik wil kunnen glimlachen als ik aan mijn papa denk. Ik wil kunnen glimlachen als ik opsta, als ik ga slapen. Ik wil leven.

En ik leef. Been voor been.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s