Over the hill

Standaard

Gezellige dag vandaag.

Ik meen het eigenlijk wel. Ik heb me redelijk goed geamuseerd. Het was vandaag een familie reünie. Een reünie zonder mijn papa. Ik heb hem wel gemist, maar niet meer als anders eigenlijk. Misschien zelfs een beetje minder als anders.

Alhoewel.

Op sommige momenten niet. Op momenten waarbij mijn nichtje rond haar papa hing en hem knuffelde. Op momenten wanneer ze elkaar aan het plagen waren. Op momenten wanneer haar papa iets tegen mij zei of naar me keek. Op een bepaald moment gaf hij mij zo’n soort van schouderklopje maar dan met zijn elleboog. Dat moment vond ik heel raar, onwennig en triestig tegelijkertijd. Dat was de eerste keer in (bijna) 5 maand dat ‘een papa’ mij aanraakte. Op dat moment miste ik MIJN papa. Op dat moment wou ik dat ik rond mijn papa kon gaan hangen en zagen en klagen. Dat ik dat vieze ijsje aan hem kon geven. Dat hij mijn stoofvlees verder opat. Dat zijn allemaal belachelijke, onbelangrijke dingen. Maar het zijn zo’n dingen die ik zo hard mis. Gewoon het dagdagelijkse samenzijn. Gewoon een flauw grapje van mijn papa. Een por in mijn zij. Een aai over mijn rug. Een lieve blik naar mij.

Er was nog een raar moment. Ik vertelde tegen mijn nicht over een discussie/ruzie die ik op school had meegemaakt. Ik vertelde dat er een meisje was dat op facebook iets had geschreven over het feit dat er ergere dingen in het leven zijn, dat ik geen drama moet maken van onbelangrijke dingen. Ik had dus een korte versie aan mijn nicht verteld en toen mijn verhaal af was vroeg ze: ‘hebt ge het daar eigenlijk nog moeilijk mee, met uw papa?’ De toon waarop ze dat zei greep mij hard aan.. Dat was een kant van haar die ik nog niet had gezien. Ze was heel lief en oprecht en onbehulpzaam, een beetje onwennig. Maar het feit dat ze dat vroeg vond ik heel lief. Ik wist zelf niet goed wat ik daarop moest antwoorden. Dus zei ik maar ‘ja’ met een vreemd lachje erachter. Omdat ik me zelf onwennig voelde. Toen zei ze nog zoiets van: ‘ja, tuurlijk hebt ge het nog moeilijk.’ Dan kwam mijn mama weer binnen en dan was dat speciale, eenmalige moment alweer voorbij. Langs de ene kant was ik opgelucht dat dat ongemakkelijke moment voorbij was maar langs de andere kant vond ik het jammer. Want dat was een kans waarbij ik kon zeggen hoe ik mij voelde. Helaas pindakaas. Te laat.

Al bij al was het dus een leuke dag. Zoals altijd waren er moeilijke momenten. Maar die moeilijke momenten hebben zich beperkt vandaag. Daar ben ik blij om. Want ik had gisteren geschreven dat ik dacht dat morgen (vandaag dus) een moeilijke dag zou worden. Fout gedacht. Gelukkig maar. Wauw, ik verschiet van mezelf dat ik zo positief ben. Alhoewel, alles wat ik hier nu typ lijkt vrolijk en positief. Maar zo voel ik mij eigenlijk niet echt. Maarja, dat komt misschien nog wel.

Nu nog een rustig TV-avondje om het weekend af te sluiten en dan weer een nieuwe week. Een nieuwe week waarin de 15e valt. De 15e waarop het 5 maand zal zijn dat mijn papa weg is.’Weg’, dat is toch een veel mooier woord als ‘dood’. Bij ‘weg’ lijkt het nog dat terugkomen mogelijk is. Bij ‘dood’ is die mogelijkheid er niet meer.

Een nieuwe week dus. Een nieuwe week met vallen en opstaan. Been voor been. (mijn nieuwe spreuk)

 

Advertenties

»

  1. Hoi Sarah,

    Mooi geschreven ervaring. Heuvels, bergen en dalen, allemaal deel van het leven en nadrukkelijk voelbaar in een proces van rouw.
    En al die “belachelijke, onbelangrijke dingen” blijken nu dus groot van waarde te zijn. Pareltjes aan de ketting van mooie levens-ervaringen met je papa?

    Lieve groet,
    Paula

    • Hallo,

      Misschien zijn het wel allemaal pareltjes. Maar dat zie ik nu toch nog niet in. Misschien ben ik daar te stom voor ofwel ben ik er nog niet klaar voor. Ik hoop het laatste. Het was wel een mooie levenservaring. Maar ZO kort. Zo, zo, zo kort! Ik vraag me vaak af: wat als ik mij binnen 5 jaar nog maar de helft herinner van wat we samen hebben meegemaakt? Ik heb al zo weinig herinneringen! 18 jaar, waarvan ik mij de eerste 10 al niets meer herinner. De laatste 8 was hij meer als de helft van de tijd in het buitenland. Aan welke herinneringen moet ik mij dan vastklampen? Welke parels moet ik vast rijgen aan die ketting? Ik weet het niet…

      Toch bedankt voor je liever reactie!
      Groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s