FUCK you

Standaard

Wat een dag, wat een dag. Het was lang geleden dat ik mij zo gefrustreerd heb gevoeld. Ik was kwaad en slecht gezind op iedereen. Ik heb me heel de dag goed kunnen inhouden tot daarstraks. We waren aan het werken in de bib (voor school) en onze opdracht verliep helemaal niet vlot. Ik voelde al een tijdje dat ik boos ging worden en dan ben ik ook echt boos geworden. Alhoewel, écht écht boos was ik nu ook weer niet. Ik heb niet geroepen ofzo. Gewoon gereclameerd. Meer niet. Achteraf heb ik zelfs nog sorry gezegd. Weer typisch iets voor mij. Eerst maak ik mij kwaad en dan zeg ik sorry. Terwijl het eigenlijk niet echt nodig was dat ik sorry zei. Maarja, dan voel ik mij misschien minder schuldig achteraf, als ik sorry heb gezegd. Ik voel me nu gewoon nog steeds gefrustreerd.

Ik denk dat ik mijn verdriet wil omzetten in andere gevoelens. Maar dat lukt mij blijkbaar niet echt. Want dan word ik alleen maar boos en doe ik domme dingen. Ik heb zelfs ‘fuck you’ gedaan naar twee jongens die ik niet eens kende. Soms denk ik: in wat voor iemand verander ik toch?! Wat gebeurd er allemaal?! Ik wil mijn oude, rustige, leuke, gezellige leventje terug. En als ik dan mensen in mijn klas zie lachen en vrolijk zijn, dan voel ik mij zo stom. Dan ben ik zelfs jaloers! Eigenlijk is dat echt kinderachtig, maar het is sterker als mijzelf. En als ik dan triestig zit te wezen en er vraagt iemand aan mij: “Wat is er Sarah, ge zijt zo stil.” dan heb ik soms zin om te zeggen: “ZWIJG GEWOON!” Maar dat doe ik natuurlijk niet. Daarvoor ben ik nog net iets te braaf en kalm.

Ik denk ook dat ik mij de volgende dagen nóg slechter ga voelen. Sowieso. Als ik nog maar ergens iets van de 15e zie staan of als ik iemand iets hoor zeggen van de 15e, word ik al verdrietig of boos of bang of voel ik mij machteloos en moedeloos. Nu kan ik nog elke dag zeggen: het is bijna 5 maand. Maar binnen 3 dagen IS het 5 maand. 5 maand! 5! Bijna een half jaar! Zo lang en eigenlijk zo kort. Zo lang mis ik mijn papa en eigenlijk mis ik hem nog maar zo kort. Opnieuw een dubbel gevoel. En het enige wat ik kan doen is verder gaan. Verder en verder tot ik niet meer achterom moet kijken. Alleen vooruit. Geen verdriet meer om gisteren maar een glimlach voor vandaag. Was dat maar waar…

Been voor been, Sarah. Been voor been…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s