Wat nooit verloren gaat

Standaard

Ik ben opnieuw een boek gaan lenen. Opnieuw een boek over rouwen.

Deze keer is het een soort dagboek, een zelfhulpboek/werkboek waarbij je van alles moet opschrijven of tekenen. Dit is het: Wat nooit verloren gaat, dagboek voor jongeren over sterven en leven, Leefsleutels, Mechelen: Bakermat, 2003.

Het enige probleem is dat ik het boek in de bib heb geleend, dus kan ik er niets in schrijven. Ik ben nu aan het twijfelen om alles in te scannen en dan af te drukken. Veel werk maar wel de moeite waard denk ik. Alleen moet ik dat dan doen als mijn mama niet thuis is…

Ik heb al enkele pagina’s gelezen en de eerste pagina raakte mij al meteen.

Soms voel je tranen binnen in jezelf
soms voel je tranen aan je buitenkant
soms lacht je mond en huilt het in jou
soms voel je alle tranen van de wereld in je hart
zichtbaar of onzichtbaar, maar altijd scherp voelbaar
het zijn ik-mis-je-tranen, ik-hou-van-jou-tranen,
ik-ben-weg-van-jou-tranen …

Het gedichtje hebben ze blijkbaar uit een ander boek gehaald: ‘Ik krijg tranen in mijn ogen als ik aan je denk. Als je vader of moeder is doodgegaan.’ Inneke Van Essen.

Veel meer heb ik niet te zeggen vandaag. Het was een goeie dag vandaag. Een vrolijke, leuke dag. Natuurlijk waren er zoals altijd mindere momenten. Momenten waarop ik weer geconfronteerd werd met het ontbreken van mijn papa. (een grote oranje markeerstift, een grote roze markeerstift, een kleine roze markeerstift, een kleine oranje markeerstift: mama, papa en twee kindjes) Momenten waarop ik dacht: waarom is papa hier nu niet bij? Momenten waarop ik de moed weer even verlies en denk dat het allemaal geen zin meer heeft. Maar die momenten zijn er vandaag veel minder geweest als anders. En dat is héél positief! Daar ben ik ook heel blij om!

Zo meteen gaan ik en mama naar mijn tante. Ik hoop dat ik het daarna aandurf om de mail te verzenden. Anders morgen. Ten laatste donderdag. Wat een uitstel gedrag heb ik toch… Niet normaal.

Advertenties

Eén reactie »

  1. Hoi Sarah,

    Fijn dat je vandaag een goeie dag hebt gehad. Ik was nog aan het nadenken over een reactie op je blog van gisteren, hoe je wellicht wat steun in de rug zou kunnen vinden.
    Goed van je om te lezen over rouw, en een werkboek zoals je beschrijft kan heel behulpzaam zijn in het herkennen en ordenen van gevoelens die je ervaart. Ook echt niet raar hoor, dat je gevoel-ig bent!
    Ik hoop voor je dat je je tante of iemand anders (vertrouwenspersoon op school?) in vertrouwen kunt nemen om je verdriet mee te delen. Iemand kan je verdriet niet overnemen, maar je wel helpen ermee verder te kunnen!

    Hartelijke groet,
    Paula

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s