I’ve seen enough, that’s why I know God left this place long time ago.

Standaard

Ik wil het over vroeger hebben. Vroeger en toch nog helemaal niet zo lang geleden. En toch lijkt het al een ver verleden (Clouseau…)

De avond waarop mijn papa belde naar de dokter om te weten wat er was, waren we naar Mijn Restaurant aan het kijken. Ik weet het nog goed. Waarom hij eigenlijk naar de dokter was gegaan weet ik niet 100% zeker meer, alhoewel, nu ik erover nadenk. Dat was toen met zijn ‘dikke arm’. Al een maand ofzo had hij een opgezwollen arm, vanaf zijn elleboog was hij dik en voelde hij raar aan. Hij was wel 20 keer naar de dokter geweest, ziekenhuis,huidarts,… nergens vonden ze wat het was. Hij is zelfs een maand naar de kinesist geweest om daar een soort van massage te krijgen. Maar toen, die ene avond, wisten ze eindelijk wat het was. KANKER. Het boze woord was terug. Na 10 jaar. Ik weet nog perfect welke beelden er op TV voorbijflitsen. Ik weet nog dat ik overal kippenvel kreeg. Maar iets zeggen deed ik niet. Papa gaf nog een beetje meer uitleg maar veel viel er nog niet te zeggen want het was zogezegd nog niet helemaal zeker dat het wel degelijk kanker was. Maar ik was wel overtuigd. Wij allemaal eigenlijk, maar dat zeggen deed niemand natuurlijk.

Die avond was het begin van de lange, harde, moeilijke kanker-weg. Véél uitzaaiingen, véél chemo, véél bestralingen, véél operaties, véél slecht nieuws. En telkens hadden we nog goede hoop. Elke keer kregen we te horen dat het na die ene chemo in bedwang werd gehouden of misschien zelfs weg zou zijn. Alhoewel, over dat weg zijn, dat zeiden ze enkel de eerste maanden. Want zo was het, enkele maanden slecht, enkele maanden goed, te goed blijkbaar want dan werd alles weer slechter. En slechter en slechter en slechter. En toch dachten we elke keer dat het niet slechter kon (dat dacht ik toch). En toch werd het élke keer slechter. Waarom? Dat weet niemand. Dat zal niemand ooit weten, dus daar probeer ik mij niet druk in te maken.

De verschillende operaties die mijn papa heeft ondergaan:

  1. een stuk van de dunne darm (of was het de dikke? geen idee meer van eigenlijk) weggenomen
  2. een hersenoperatie (wat ze hebben weggenomen: geen idee, blijkbaar was het niet de tumor want die was nadien zomaar terug)

Oké, ik dacht dat het meer als 2 operaties waren. Blijkbaar ben ik fout ofwel ben ik er ééntje vergeten ofzo maar nu het hier zo staat lijkt dat zo weinig terwijl het toen allemaal zo veel leek. Het maakt eigenlijk niet zoveel uit.

Het komt er gewoon op neer dat de laatste 2 jaar van mijn papa ‘ziekenhuisjaren’ waren. 2 zomers lang in het ziekenhuis. Alhoewel, de laatste zomer was maar de helft van de zomer in het ‘nepziekenhuis’. De Cirkel, de palliatieve afdeling. Palliatief, dat is toch een véél te mooi woord om zoiets engs uit te drukken. Een afdeling in het ziekenhuis waar je SOWIESO dood gaat. Niemand die daar terecht komt gaat daar gezond weg. Iedereen die daar binnenkomt wordt dood weggevoerd.

Die laatste 2 jaar heb ik eigenlijk nooit beseft dat mijn papa écht weg zou gaan, écht dood zou gaan, écht voor altijd en altijd foetsjie. Soms bedacht ik mij wel dat het niet goed zou aflopen. En altijd dacht ik dat ik dat eigenlijk al lang aanvaard had, dat hij dood zou gaan. En omdat ik dat dacht, dacht ik er verder niet zoveel over na. Ik had het moeilijk, ja, maar hélemaal niet zo moeilijk als nu. In vergelijking met nu was dat toen niets.

Over de laatste 3 maand kan ik een heel boek schrijven maar dat ga ik nu niet doen. Misschien een andere keer. Nu zal ik het op een korte samenvatting houden.

De dag dat ik mijn tweede examen moest leren las ik een mail van mijn mama waaruit ik kon afleiden dat papa dood ging gaan. Snel. De dag daarna kwamen mama en papa thuis van het ziekenhuis (dat rijmt!) en toen wist ik het dus eigenlijk al allemaal. Maar ik had dat tegen niemand gezegd, zo ben ik hé. Mama vertelde het. Mama weende. Papa weende. Ik weende. Echt in die volgorde. Mama troostte mij, ik troostte mama en papa troostte mij. En nu ik dit typ vraag ik mij af wie papa troostte. Niemand! Als ik daaraan denk hoe mijn papa zich gevoeld moet hebben, al die maanden, al die tegenslagen, al die pijn, al die angsten, alle zorgen, alle frustraties, zoveel dat ik niet eens weet omdat we er nooit of nooit over hebben gesproken… Spijt, inderdaad. Spijt: te laat.

Wat ik altijd al had gedacht was dus werkelijkheid geworden: mijn papa ging doodgaan (ja, iedereen gaat dood maar niet iedereen op deze manier). En wat deed ik? Natuurlijk weer niets. Niets of niets. Ik heb het niet beseft wat er mij te wachten stond. Vooral de eerste maand deed ik niets speciaals. Ik deed alle dingen die ik ervoor deed, er was niets veranderd. Pas toen we voor de laatste keer op vakantie gingen met ons vijf, toen kwam er een soort van klik. Ik dacht dan toen toch, als ik nu op die momenten terugblik was er eigenlijk niet echt een klik. Ik begon mij wel meer en meer te realiseren dat mijn papa ging doodgaan. Maar die hoop blijft er toch altijd ergens. Ergens diep vanbinnen blijft er altijd hoop, zelfs op de slechtste momenten. Zelfs de laatste dagen van zijn leven was er ergens heel ver weg nog een tikkeltje hoop, heel klein, maar het was er. Tevergeefs.

Na die vakantie werd alles stilaan slechter. Want dat was het rare, tijdens die vakantie, of ervoor, konden we amper merken dat papa ziek was. Hij had minder uithoudingsvermogen maar veel meer was er niet veranderd. In zijn gedachten en denken misschien, maar fysiek niet. Pas op de avond van de verjaardag van mijn broer (7 augustus) begon het allemaal écht. Ik wil nu niet alles daarover vertellen want als ik aan deze ‘fase’ begin, dan volgt er nog een hele stroom woorden en waarschijnlijk ook tranen. Dus dat hou ik echt voor een andere keer. SPANNEND! (niet dus)

& ze leefden niet meer, zeker niet lang en gelukkig.

Advertenties

»

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s