She dreams of paradise

Standaard

Oké, ik heb nog zin om verder te schrijven. Ik weet niet hoe het komt maar plots wil ik het allemaal opschrijven.

Ik weet niet meer wanneer we juist zijn terug gekomen van die vakantie in Frankrijk. Maar ik denk dat dat eind juli was. Wat we de volgende week of weken hebben gedaan weet ik helemaal niet meer. Hoe ik mij toen voelde weet ik ook helemaal niet meer. Ik weet dat ik twee weken op het speelplein heb gestaan. Blijkbaar van 8 augustus tot 18 augustus. Dus de 7de was het dan al vergadering voor het speelplein. Raar. Ik ben helemaal in de war nu. Ik zal vertellen hoe het komt.

7 augustus is de dag waarop het allemaal begon. 7 augustus, de verjaardag van Jeroen. Ik dacht dat ik die ochtend nog ben gaan rijden. Ik kon toen al enkele dagen rijden en wou eens tonen aan papa wat ik ondertussen al kon. Want hij had mij de eerste les gegeven, maar dat was niet goed verlopen want ik vond dat hij het niet goed uitlegde. Dus had Pieter de uitleg verder gedaan. Daarna heb ik een paar dagen samen met mama gereden en ondertussen kon ik het al een klein klein beetje. Ik deed wel nog steeds in mijn broek van de schrik (niet letterlijk!). Maar ik wou toch tonen aan papa watt ik al kon. We zijn toen kip gaan kopen op de markt. Op de terug weg panikeerde ik en ben ik uitgestapt. Mama heeft toen verder gereden. ’s middags hebben we die kip opgegeten, voor Jeroen zijn verjaardag dus. De frietjes waren blijkbaar op dus heeft papa zelf nog frietjes met de hand geschreven. Wat ik hier nu allemaal schrijf lijkt zo stom, maar eigenlijk is het heel speciaal. ’s avonds heb ik pannenkoeken gebakken voor Jeroen. Terwijl ik die aan het bakken was kwam papa in de keuken en toonde hij aan mij en mama dat zijn hand en zijn arm zo raar deed, die bibberde en schokte. Hij was in paniek, dat zag ik. Die angst in zijn ogen was zo groot. Hij was zich aan het opjagen. Mama zei dat hij moest gaan liggen maar hij wou niet luisteren. Hij bleef rondlopen. Na een paar minuten stopte dat bibberen. De pannenkoeken waren klaar. We gingen aan tafel en we (ik alleen eigenlijk) zongen ‘happy birthday’ voor Jeroen. Een paar minuten later panikeerde papa helemaal. Zijn hoofd begon te schokken. Dat was echt heel vies om te zien. Hij kon nog gemakkelijk spreken en van alles doen, maar dat was echt een vies zicht. En hij had ook veel schrik, dat zag ik duidelijk. Maar het enige wat hij deed was mij gerust stellen. Nu ging hij wel op het zetelbed liggen. Hij zei dat ik niet moest kijken als ik dat vies vond, dat het niet erg was, dat het wel zou stoppen. Dat was ook zo, een paar minuten later was dat schokken weer voorbij. Oef. Alles weer normaal.

Tot dat ene moment. Mama zat in de zetel, op haar vaste plaats, in het hoekje. Papa zat naast haar. Samen zaten ze naar Het Nieuws te kijken, zoals elke avond. Tot er ineens veel paniek was. Dat was echt zo raar. Plots gebeurde er zoveel tegelijk. Ik zat aan de PC en ik stond onmiddellijk recht. Ik zag meteen dat dit niet goed was. Niet goed, heel slecht zelfs. Papa zijn rechter hand stond helemaal gespannen, heel heel vies. Een soort spastische trek leek het wel. Heel zijn lichaam was aan het schokken. Zijn ogen op die moment zal ik nooit of nooit vergeten. Zoveel paniek en angst in zijn ogen. Zo, zo, zo bang. Mama stond daar maar. Ik stond daar ook maar. Na enkele seconden schoot ik pas in actie. Papa was half aan het roepen: “Het doet pijn, pijn, auw, auw. Belt den ambulance. Bel. Pijn..” En zijn hoofd, armen en benen bleven maar schokken en die vieze, vreselijke kramp in zijn hand bleef maar duren. Dat knikkende hoofd, die stuiptrekkingen in zijn been,… Ik zie het zo voor mij. Afschuwelijk eng en vies. Ik probeerde papa te kalmeren. Meer kon ik niet doen. “Rustig papa, rustig. Rustig papa, papa…” Mama probeerde een kussen in zijn hand te steken. “Wat moet ik doen? Wat moet ik doen? Belt de jongens!” zei mama. Ik belde en ze kwamen heel snel de trap af. Blijkbaar voelden ze aan ofzo dat er iets niet pluis was. Ik stond dan met de gsm in mijn hand om de ziekenwagen te bellen want papa bleef maar zeggen dat ik den ambulance moest bellen.. Ik wist de nummer niet eens. Jeroen en Pieter stonden daar. Ze wisten niet wat er gebeurde. Mama zocht de telefoon nummer van de huisdokter. Ze belde maar die nam niet op. Dan zocht ze de nummer van de palliatieve afdeling (die waren al een keertje thuis langs geweest en hadden gezegd dat we altijd mochten bellen als er iets was). Die namen ook al niet op. Niemand nam op. Mama was helemaal in paniek. Ik probeerde papa nog steeds te kalmeren. Ik aaide over zijn gezicht. “Rustig papa, het komt goed. Rustig.” Mama zei dat het waarschijnlijk epilepsie was. Jeroen ging boven op zijn PC snel opzoeken wat we moesten doen bij zo’n aanval. Pieter zocht beneden op de PC op. Ik kalmeerde papa nog steeds. Mama probeerde nog steeds te bellen. Papa lag daar nog steeds te schokken met zoveel angst en pijn in zijn ogen. “Op zijn zij leggen.” zei Pieter. Jeroen kwam ook naar beneden. We probeerden alle drie te samen hem op zijn zij te leggen. Dat was zo moeilijk door al die schokken. Maar het lukte. Jeroen was al heel de tijd aan het wenen.. De schokken leken te minderen. Die vieze kramp in zijn hand begon te verslappen. Ik probeerde zoveel mogelijk kussens achter papa zijn zij te leggen maar hij bleef steeds terug op zijn rug rollen. Dus ging op mijn knieën achter hem zitten om hem te ondersteunen. Eindelijk nam de mevrouw van de palliatieve afdeling op. Mama legde paniekerig de situatie uit. Een pilletje moesten we hem geven, iets om te kalmeren. Alle pillen die die vrouw opnoemde hadden we niet in huis. Toen kwam Pieter met één van zijn pillen af en die hielp ook zei de vrouw. De naam van die pil weet ik al niet meer, terwijl papa die nog zo vaak heeft moeten nemen. Maar dat maakt nu niet uit eigenlijk. Papa begon eindelijk terug ‘normaal’ te worden. De schokken waren helemaal verdwenen. Hij lag terug rustig. Maar hij was nog steeds heel bang. Dat zag ik zooo duidelijk. Nog nooit had ik mijn sterke, dappere papa zo bang gezien. We moesten papa in zijn bed leggen. Pieter moest terug naar de instelling, dus Jeroen bracht hem weg (iets wat hij anders NOOIT zou doen). Mama bleef boven naast papa liggen, tot dat hij gekalmeerd was. Maar hij was nog steeds bang dat die schokken gingen terug komen. Waar hij nog het meeste schrik van had was dat zijn arm lam was geworden. Vanaf het moment dat die schokken en die kramp gedaan was, had hij totaal geen gevoel meer in zijn arm. Hij kon er niets of niets mee doen. Dat vond hij zo erg en eng. Hij bleef maar zeggen: “mijn arm, mijn arm, ik voel niets, da’s lam,…” Maar ik probeerde hem gerust te stellen. Het zou wel goed komen zei ik, het is niet erg. Daarna zocht ik een manier waarop papa kon laten weten dat er iets was, terwijl dat ik en mama beneden zaten. Ik vond een oude speelgoedbel van mij. Die heb ik naast zijn bed gelegd. Daar kon hij op drukken als er iets was, en dan konden wij meteen naar boven gaan.

Maar het was niet nodig, het was een rustige, normale nacht. De volgende ochtend had hij al een klein beetje meer gevoel in zijn arm. Nog helemaal niet veel, maar al iets meer. Dus er was hoop dat het terug goed zou komen.

Wat ik dus helemaal niet meer wist was dat ik de volgende ochtend speelplein had. Blijkbaar is dat onbelangrijk detail uit mijn geheugen gewist.

 

Oké, nu ben ik uitgeput van dit hier allemaal te vertellen. Nu is het echt genoeg voor vandaag.

 

Advertenties

Eén reactie »

  1. Hoi Sarah,

    Wat een stappen ben je aan het zetten! Na de diepe diepte waar je eerder over schreef, nu, ondanks je verdriet ruimte kunnen geven aan deze ervaringen. Dat kun je, omdat je er blijkbaar sterk genoeg voor bent. Misschien ervaar je dat niet zo, omdat het allemaal ook pijn doet, maar je zou het niet kunnen als je niet zover was. Schrijven kan inderdaad lucht geven, en vaak helpt het ook om de brei aan ervaringen en gevoelens te ordenen. Rouw is hard werken, en jij bent hard aan het werk!

    Groet-je,
    Paula

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s