I’m the runner

Standaard

Een reis van duizend mijl begint met één enkele stap.

Een boom groeit uit één zaaiing.

Een toren begint met één baksteen.

                    – Wayne Dyer –

Dit gedichtje heb ik op een blog gevonden en ik vind het zo mooi, zo krachtig, zo waar. Het doet mij denken aan ‘been voor been’ (van Bart Moeyaert). Ik moet verder gaan, ik moet over de dood van mijn papa heen geraken. En de enige manier waarop ik dat kan doen is door te beginnen. Door aan mijn nieuwe leven te bouwen, te werken, verder te gaan, door niet bij de pakken te blijven zitten. Stap voor stap, been voor been, steen voor steen, dag per dag, …

Ik wil het zo graag, ik wil niets liever dan verder gaan, gelukkig zijn. Ik zeg niet dat ik papa niet meer wil missen, dat ik niet meer aan hem wil denken. Ik wil gewoon zonder verdriet aan hem kunnen denken. Zonder pijn, zonder spijt, zonder tranen. Gewoon aan hem denken. Met een kleine glimlach op mijn gezicht. Dat ik oprecht en tevreden kan zeggen dat mijn papa de beste papa ooit was en dat ik hem nooit zal vergeten, dat ik altijd aan hem blijf denken.

Ik schrijf dit terwijl ik in zijn zetel zit. De zetel waar hij de laatste twee maanden bijna constant heeft ingezeten. Ik zit in het zonnetje in de veranda, laptop op mijn schoot, muziek op en gedachten uit. Gewoon schrijven wat er in mij opkomt. En dat gaat zoals meestal verrassend goed. Ondertussen heb ik weer een nieuw (lievelings)liedje gevonden!

I follow rivers.

         -Trigger Finger-

(prachtige versie! zeker eens opzoeken!)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s