Love is someone watching die. So who’s gonna watch you die?

Standaard

Where are you going to find that healing?

Ik weet het niet. Ik weet niet hoe ik het ooit allemaal ga kunnen verwerken. Ik kan enkel hopen dat alle dingen die ik doe mij een beetje helpen. Zelfs met een héél héél klein beetje ben ik al tevreden. Of nee, ik moet niet gaan overdrijven. Ik zou niets liever willen dan dat ik in mijn vingers knip (alhoewel ik dat niet kan) en dat al het verdriet weg is. Geen verdriet meer, geen gemis, geen pijn, geen rouw.

Rouw of rauw = homoniem. Een duidelijk voorbeeld van hoe hard de betekenis van homoniemen verschilt. Rauw. Niets ergs aan. Rauw vlees is misschien niet lekker, maar als je het opeet is het weg. Gedaan ermee, geen last meer van. Rouw. Wel erg. Niet fijn. Niet leuk. Rouwen gaat niet zomaar voorbij. Ik wil wel elke dag dat ik niet moet rouwen. Maar niet alles wat je wilt krijg je. Ik krijg mijn papa niet terug. Ik krijg mijn oude leuke leventje niet terug.

Nu zit ik hier weer voor mijn laptop en ik weet niet wat ik nog meer kan schrijven. Soms stromen de woorden er even snel uit als mijn tranen. Maar vandaag gaat het niet zo vlot. Het enige waar ik aan kan denken is aan niets. Niets is niet veel. Dus daarom heb ik niet veel te schrijven.

Maar dan denk ik weer: het kan toch niet dat ik aan niets denk. En dan denk ik: het is gewoon weer dat lege gevoel dat ik nu heb. En inderdaad, als ik mij concentreer en niets doe, dan voel ik het weer zitten in mijn buik. Héél raar. Maar ik voel de leegte zitten. Het klinkt echt niet logisch. Want hoe kan je nu een leegte voelen? En toch is het zo. Ik voel dat er iets ontbreekt.

Terwijl ik dit schrijf vraag ik mij af hoe het dan wel niet moet voelen als je je eigen kind verliest. Dan moet dat een immense leegte zijn. Een krater. Iets dat niets of niemand ooit nog kan herstellen. Een eigen kind van vlees en bloed verliezen. Ik wil niet weten hoe het voelt. Ik vind dit al zo erg. Ik kan mij niet inbeelden hoeveel erger zoiets is. Nee, ik wil het nooit weten. Als ik zoiets ooit meemaak ben ik er zeker van dat ik compleet instort. Maar eigenlijk moet ik mij daar nu niet mee bezig houden. Focussen op mijn eigen rOUw. Rouwen is een vermoeiend en lang proces dat bij iedereen anders verloopt. Zo stond het toch in dat ene boek. Als ik het vorige boek dat ik heb gelezen over rouw vergelijk met het boek dat ik nu heb, denk ik dat dit boek veel beter is voor mij. Dankzij de beste vriendin ooit, heb ik dat ene boek waar ik een tijdje geleden over heb geschreven (wat nooit verloren gaat) hier voor mij liggen. Ze heeft het mij kado gedaan en daar ben ik haar ENORM ENORM ENORM dankbaar voor! Ik hoop echt dat dit boek mij gaat helpen. En ik denk van wel, want het is echt iets voor mij. Ik kan er dus in schrijven en er staan gedichtjes en liedjes enzo in. Echt iets voor mij dus 🙂

Oké, ik ga niet denken aan de leegte, niet denken aan het verdriet of aan de pijn of aan het gemis of aan vroeger. Ik ga de roeispanen van herstel vastnemen en verder roeien. Vandaag en morgen moet ik vooruit geraken. Steeds verder en verder weg van vroeger. Ik wil niet meer denken aan vroeger. Eigenlijk wil ik ook niet denken aan vandaag of morgen. Ik wil tien jaar verder zijn. Alhoewel, wie weet hoe ziek ben ik dan wel niet? Het beste zal wel zijn (zoals overal geschreven staat) van dag tot dag te leven. Maar of ik dat kan, dat is een andere vraag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s