The feeling is bad.

Standaard

Soms krijg ik buikpijn als ik mij slecht voel. Eigenlijk is het geen gewone buikpijn, het is zo’n zenuwachtig gevoel in mijn buik. Zo’n gevoel dat je hebt als je een examen moet gaan afleggen maar dan met een negatievere betekenis eraan vast. Op deze moment heb ik dat gevoel weer. Hoe dat komt weet ik niet. Ik heb dat regelmatig en ik moet dan gewoon wachten tot dat langzaam over gaat. Dat gevoel doet mij vooral denken aan de nacht dat mijn papa is gestorven. Toen had ik heel de nacht, nadat we hem waren gaan ‘bekijken’. Ik kroop terug in mijn bed, ik denk dat dat rond half 4 ofzo was en ik heb niet meer kunnen slapen omdat ik zo misselijk en zenuwachtig was. Heel raar. Maar als ik daaraan terug denk, dan denk ik dat ik zo nerveus was omdat ik niet wist wat er mij allemaal te wachten stond. Een nieuw leven zonder papa, ik had geen idee hoe dat er ging uitzien, misschien dat ik daarom zo’n raar gevoel in mijn buik had. En elke keer als ik dat gevoel nu terug heb, moet ik terugdenken aan die nacht en dan word dat gevoel enkel erger. Ik weet echt niet wat ik kan doen zodat dat gevoel weggaat en nooit meer terug komt.

1 april.. flauwe grapjes dag. Niets voor mij. Of toch dit jaar niet. Andere jaren vond ik dat altijd plezant. Dit jaar niet. Alles is anders dit jaar. Het eerste jaar zonder mijn papa. Logisch dat alles anders is. Maar ik zou niets liever willen dan dat we al een jaar verder zijn. Dat alle ‘speciale’ dagen, zonder papa er voor de eerste keer niet bij, voorbij zijn. Binnen een week Pasen. Dat zal ook weer wat worden. Dan is het altijd feest bij mijn oma (die langs de kant van papa). Feest is eigenlijk helemaal het foute woord. Het juiste woord ken ik niet maar feest is het in ieder geval niet. Als ik de sfeer moet beschrijven van zo’n ‘feest’ bij mijn oma is het zo: stil, ongemakkelijk, vreemd, saai, gedwongen vrolijk gedoe, leeg en helemaal anders als vroeger. Vader en zoon ontbreken altijd. Vake en papa = dood.

Soms vraag ik mij af waar papa nu is. De hemel? Ik denk niet dat ik daarin geloof. Ik weet het niet. Misschien heb ik nog meer tijd nodig maar ik denk niet dat ik daar ooit in ga geloven. Ik denk dat papa zijn lichaam weg is, dat dat nergens meer is (behalve opgebrand tussen de assen). Maar zijn gedachten en gevoelens zweven misschien wel door de lucht. En als ze eens voorbij mij vliegen pik ik soms een gedachte uit de lucht en denk ik eventjes aan papa. Zo voel ik het toch aan. Maar langs de andere kant zou ik niets liever willen dan dat papa in de hemel is. Dat hij daar op een wolkje zit of ligt. Dat hij door alle wolken heen naar mij en naar ons kan kijken. Maar langs een nog andere kant wil ik dat niet. Want dat ziet hij ook hoe moeilijk ik het heb, dan ziet hij wat voor foute dingen ik allemaal doe, dan ziet hij dat ik niet altijd de juiste keuzes maak. Ik weet niet wat ik wil. Ik weet niet waar ik papa het liefste zou hebben, in de hemel, nergens, in mijn gedachten.. Ik weet het niet. Of toch. Hier naast mij, in levende lijve. Maar die werkelijkheid is helaas voorbij. Over and out.

Advertenties

»

  1. Hoi Sarah,

    Je hebt de afgelopen weken veel doorlopen en geschreven. Genoeg ook waar ik wel op wil reageren, maar een openbaar blog is niet het medium om heel persoonlijk te reageren. Dus ik hou het iets algemeen en pik er een paar dingen uit.

    Leuk dat je ook iets hebt met muziek. Een paar liedjes heb ik opgezocht en ook weer opgeslagen vanwege de mooie tekst of muziek!

    Er is veel ingrijpends gebeurd in je leven, en dat van alles op zijn kop lijkt te staan of niet meer lijkt zoals het was is begrijpelijk. Dat maakt het evengoed niet minder ingrijpend. Dat je je na de opmerking op school ook afvraagt of je nog wel op het juiste pad wat betreft opleiding zit, lijkt daar nog een schepje bovenop te doen. Ik begrijp uit je verhaal dat op je stage-school niets bekend is over het overlijden van je vader. Ik stel me voor dat er toch begrip zal zijn voor “minder enthousiasme” voor de klas als je mentor weet van je situatie. Zou je het durven proberen te bespreken? Weet je (voor jezelf) wat je tegenhoudt? Zo te lezen woon je in België. In Nederland, waar ik woon, zijn er op scholen vertrouwenspersonen waar je in vertrouwen problemen of zorgen mee kunt delen, en die je daar ook bij kunnen helpen of ondersteunen. Is er niet zo iemand bij jou op school? Als je stage-school niet weet van jouw situatie, kan ze er ook niet passend mee omgaan. Je kunt iemand niet helpen als je niet weet dat die hulp kan gebruiken. Als je hulp/steun/begrip wilt mág je daarom vragen! Dat is waar ik, mede vanuit mijn eigen ervaring, in mijn blogs ook steeds op terugkom: durf met vertrouwde mensen je pijn te delen. Door het te delen hoef je het niet alleen te dragen. Niemand kan het van je overnemen, maar mensen kunnen je wel steunen. Zoals bijvoorbeeld je tante met haar mail.

    In vervolg daarop heb ik me ook afgevraagd of je op de hoogte bent van het bestaan van rouwgroepen, speciaal voor jongeren. Vaak moeten mensen over een drempel heen om daarvoor te kiezen, maar blijkt vervolgens dat ze er veel aan hebben. Dat het heel fijn is om met leeftijdgenoten in een vergelijkbare situatie ervaringen uit te kunnen wisselen; mensen die met een half woord begrijpen wat jij bedoelt. Ik ben niet precies op de hoogte van de mogelijkheden in België, maar zag onder de volgende link wel bruikbare informatie: http://www.rouwzorgvlaanderen.be/site/rouwbegeleidingjong.php#ontmoetingandere. Je hoeft daar uiteraard niets mee, maar het zou jammer zijn als je niet van de mogelijkheid zou weten. Het kan ook heel fijn zijn te horen wat je allemaal tegen kunt komen bij rouw, en dat dat ook normaal is. Dat maakt het nog steeds niet makkelijk, maar kan wel twijfels en onzekerheid over het normale van gevoelens wegnemen, waardoor er niet nog extra moeite bij komt.

    Nog een ding. Wat een mooie woorden in je blog van 29 maart: “Als de tijd rijp is.” “Ik zal de tijd een beetje in de zon en water zetten, dan groeit hij sneller.” Tranen zijn ook water en zij spoelen verdriet… Deze week zag ik een filmpje van het Wereld Natuur Fonds, http://www.wnf.nl/50manieren/#id/9/manier/1, en moest meteen aan jouw woorden denken en aan de kracht van tranen!

    Toch nog een hele reactie, maar ja…

    You’re on your way!

    Lieve groet,
    Paula

    • Hallo,

      Wat een lieve reactie 🙂 Het doet mij deugt dat er iemand is (die ik niet persoonlijk ken) die mijn blog zo aandachtig leest!

      Zoals je zegt, muziek helpt mij denk ik wel. Ik word meestal rustig als ik ernaar luister en soms vind ik een beetje steun in de teksten.

      Over mijn stage en het niet enthousiast genoeg zijn, ik weet dat het misschien wel goed zou zijn als ze daar ook weet hebben van mijn situatie. Maar langs de andere kant vind ik dat het dan lijkt alsof ik een excuus zoek. Want misschien ligt het allemaal niet aan wat ik allemaal heb meegemaakt. Misschien ben ik gewoon geen enthousiaste juf en moet ik iets anders zoeken om te studeren. Ik weet het niet. Ik ga er nog een tijdje over nadenken en ik hoop dat ik dan besluit dat ik toch juf wil worden.

      Ik wist al dat er rouwgroepen bestaan en misschien is dat wel iets voor mij maar zoals je zelf schrijft, die drempel is zo hoog. Ik denk niet dat ik daarover geraak. Maar ik kan mij wel inbeelden dat het leuk is om met leeftijdsgenoten te praten.

      En heel hard bedankt voor het complimentje over mijn uitspraak 🙂 héél lief! Ik ben echt blij met jouw reactie! En ik ga over alles wat je hebt gezegd nadenken. Bedankt!

      Sarah

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s