Letting go. Hold me close.

Standaard

“First of all must fly,
My dreams of you and I,
There’s no point of holding on to those

I’ll shed like skin,
Our memories of lazy days,
And fade away the shadow of your face

Piece by piece
Is how I’ll let go of you.”

         Katie Melua – Piece by piece

Stukje voor stukje loslaten. Dat kan ik niet. Nog niet. Nooit niet. Ik wil alles dat mij aan mijn papa doet denken vasthouden. Voor altijd. Ik wil niets vergeten. Maar dat is zelfs al te laat. Zijn stem ben ik vergeten, hoe zijn handen aanvoelen, hoe zijn ogen naar mij kijken, hoe hij beweegt, hoe hij mijn naam zei, … Ik ben al zoveel vergeten. En ik wil dat niet! Maar ik kan er niets aan doen, dat gaat vanzelf. En dat is niet alleen door de laatste 5 maanden maar ook door die 2 maanden ervoor, toen deed hij ook al zoveel minder waardoor het lijkt alsof hij al veel langer weg is. En toch ook niet. Want tijdens die 2, zo zo moeilijke maanden, was hij er toch nog. Ik kon hem zien, aanraken, heel soms horen. Nu niets van dat alles meer. Ik weet niet wat ik kan doen zodat ik die herinneringen kan vasthouden. Ik weet het echt niet.

Het enige dat ik kan doen is zoveel mogelijk opschrijven. Dan kan ik later alles herlezen. Zo kan ik binnen 10 jaar misschien iets herlezen dat ik al lang was vergeten. Schrijven is blijven zeggen ze. Ik hoop dat als ik schrijf, de herinneringen blijven. Voor altijd. Schrijven is blijven maar schrijven is ook loslaten en vergeten. Door te schrijven kan ik dingen proberen te verwerken, achter mij te laten, laten rusten of proberen te vergeten. Maar soms als ik die dingen dan herlees komt het terug naar boven maar soms ook niet. Want soms denk ik: het staat daar, het blijft daar, ik heb er geen last meer van. Dus misschien is schrijven dan wel echt blijven. Maar gewoon met twee betekenissen. Twee betekenissen die mij rust geven. Schrijven is dus positief! Joepie.

Advertenties

Eén reactie »

  1. Hoi Sarah,

    Net was ik mijn mail aan het bekijken toen jouw bericht binnenkwam.
    Er kwamen een paar spreuken bij mij naar boven, die ik aan je wil geven.

    Loslaten/vasthouden:

    Wat je raakt, raak je nooit meer kwijt.

    Door iets los te laten, raak je niet iets kwijt, maar laat je het vrij.

    Het geheugen van het hart is onbegrensd.

    Schrijven:

    Wie de chaos beschrijft, stelt orde op zaken.

    Verdriet:

    Verdriet is verdrietig als het er niet mag zijn.

    En wat betreft jouw zoektocht op jouw weg: Een pad ontstaat door er op te lopen. Stap voor stap, of zoals jij steeds zegt: been voor been!

    Met lieve groet,
    Paula

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s