Do you feel better?

Standaard

‘Vrolijk’ Pasen allemaal.

Vrolijk… Nee. Niet vrolijk. Gewoon. Een dag zoals een ander. Of toch. Familiefeest. Ik snap eigenlijk niet waarom we dat familieFEEST noemen. Want een feest, dat is het alles behalve. Als het nu een ‘feest’ was met de kant van mijn mama, dan was het nog meegevallen. Maar Pasen ‘vieren’ we altijd met de kant van mijn papa. Dat is zo raar om te zeggen. De kant van mijn papa. Mijn papa is dood. En de rest van zijn familie leeft nog. Behalve zijn papa dan. Mijn opa dus. Vake, zoals we hem noemden. Moeke (mijn oma dus), die noemen we ook nog steeds ‘papa zijn moeke’. Elke keer als ik dat moet uitspreken vind ik dat zo raar, zo anders. Ik zou veel liever niets zeggen dan. Maarja, niets aan te doen. Zo is het leven blijkbaar. Je hoeft niet oud en versleten te zijn om te sterven. Het maakt niets uit of je dapper en sterk bent of dat je de moed nooit opgeeft. Je gaat toch dood. Dat klinkt nu misschien heel erg, maar eigenlijk is het wel zo. Want als mijn papa niet zo sterk was geweest, dan was hij misschien een week of twee vroeger gestorven. Maar wat maken die paar weken uit? Een paar weken op een heel leven maken geen verschil. Toch niet als je daar al half dood ligt. Ik kan mij inbeelden dat het helemaal anders is als je kern gezond bent maar dat je op één of andere manier weet dat je binnen twee weken dood gaat (wat eigenlijk niet kan, het is maar een “wat als?” ding) dat je dan wel verschil kan maken. Dat je dan dingen wilt doen of doet die je al altijd hebt willen doen. Dat je afscheid kan nemen. Dat je je dromen probeert waar te maken. Maar in zo’n geval als mijn papa, dan is dat niet mogelijk. Alhoewel, de eerste maand had hij misschien nog van alles kunnen doen. Maar wat maakt het eigenlijk uit? Je gaat dood, dus je weet het niet eens meer of je dromen zijn uitgekomen of niet. Pff, ik word er niet vrolijker van, door dit allemaal te schrijven.

Ik zal mij maar gewoon gaan klaarmaken voor het nep-familiefeestje. En gewoon zoals altijd op mijn stoel zitten, de anderen bekijken en luisteren naar wat ze zeggen. Af en toe eens een flauw glimlachje of een knikje en dag zeggen. Het is zo voorbij. Alleen wou ik dat mijn tante er niet was. Maarja, ik heb ze nu toch al eens gezien dus het zal wel meevallen zeker? Het moet wel.

Vrolijk Pasen…

Advertenties

»

    • Nee, het is eigenlijk niet meegevallen. Zoals ik had verwacht was het ongezellig, saai, raar en stom. Zeker als mijn oma zo’n dingen begint te zeggen als: “waarom moet ik naar dat feest gaan? ik wil niet tussen al die gelukkige koppels zitten.” Waarop mijn mama dan reageerde: “Ik ga daar toch ook naartoe. En ik ben ook geen gelukkig koppel.”
      Stilte…

      Maarja, ik ben blij dat het weer voorbij is. De eerste Pasen zonder mijn papa zit erop.

      • Pfff nee dat is niet leuk… Was je verjaardag wat meegevallen? Kunnen je vriendinnen je wat opbeuren en je zorgen voor een tijdje doen vergeten? Ik hoop het. Al is het maar een uurtje dat je aan “niets” denkt…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s