Give me wings to fly

Standaard

Raar.

Raar.

Raar.

 

Ik wil schrijven maar ik weet niet wat. Ik wil iets doen maar ik weet niet wat. Ik wil wenen maar ik kan het niet. Ik wil gelukkig zijn maar ik kan het niet. Ik wil leren maar ik kan het niet. Ik wil slapen maar ik kan het niet. Ik wil mijn papa maar dat kan niet.

Ik wil veel en ik wil niets.

Ik wil de wereld begrijpen en ik wil mijzelf begrijpen. Misschien moet ik bij het laatste beginnen. Dat zal een beetje makkelijker zijn. Maar toch… Hoe begin ik daaraan? Ik kan moeilijk aan mijzelf vragen: “Sarah, wie ben jij? ” Of toch. Misschien moet ik dat maar eens proberen. Proberen kan nooit kwaad.

“Sarah, wie ben jij?”

Ik ben, ondertussen, 19 jaar. Ik woon in … Ik heb twee broers, een lieve mama en geen papa meer. Ik studeer voor leerkracht lager onderwijs maar ik ben niet zeker meer of ik wel een goeie juf kan worden. Ik heb geen hobby’s, behalve schrijven, muziek luisteren, lezen en mij vervelen. Alhoewel dat laatste nog zelden voorkomt. Werken voor school, dat is eerder mijn hobby geworden. Maar eigenlijk kan je dat niet echt een hobby noemen. Eerder een verplichting. Ik ben single, al heel mijn korte leven lang (behalve in de kleuterklas, joepie!). Ik ben lelijk. Ik ben raar. Waarom ben ik raar? Ik doe dingen waarvan anderen raar opkijken. Wat dan? Afval heel grondig sorteren 😉 😉 , heel vroeg opstaan om mijzelf dan heel traag klaar te maken, nooit in de jacuzzi gaan terwijl we er eentje in onze tuin hebben staan, niets op mijn boterham eten behalve choco en heel heel zelden confituur, mijn sms’en korter maken door enkele letters weg te laten zodat het in één bericht past, ’s morgens overal de radio of CD speler opzetten, ’s morgens altijd cornflakes eten (zonder melk!) en niets drinken tot 18u (alhoewel ik dat tegenwoordig probeer te veranderen door een flesje water of sprite te kopen op school en aanduiden met bik tot waar ik het moet opdrinken), op school altijd een frangipaneke eten, mooie kleedjes en schoenen kopen en toch nooit uitgaan, … Zo kan ik uren en uren doorgaan. Misschien vinden anderen dit raar, zoals ik al zei. Maar voor mij zijn die dingen zo gewoon en vanzelfsprekend. Daarom noemen we zo’n dingen ook ‘gewoontes’. Die gewoontes maken mensen tot de persoon die ze zijn. Moest iedereen dezelfde gewoontes hebben waren we allemaal dezelfde en was alles heel saai.

Maar veel wijzer ben ik nog niet geworden. Wie ben ik? Misschien moet ik eens karaktereigenschappen opnoemen. Sorry als het stoeferig overkomt, want dat ben ik eigenlijk niet 🙂 Dus ik zal dan maar beginnen met bescheiden. Eerlijk, vriendelijk (cliché), lief (nog een cliché), verlegen als ik nieuwe mensen ontmoet of verlegen in grote groepen, stil in grote groepen en soms luidruchtig in kleine groepjes (alhoewel, luidruchtig is overdreven maar ik weet geen ander woord). Zorgzaam, rustig (vooral als ik moe of slechtgezind ben, maar ik zal nooit de wildste van de groep zijn), leergierig, afwachtend, soms ook spontaan, soms sociaal, soms initiatief nemend (is dat een woord?), goedlachs (als ik mij goed voel tenminste). Nu zit ik eventjes vast. Ahja, twijfelaar! Ik twijfel als aan alles. Alles wat ik hier tot nu toe heb geschreven is eigenlijk heel afwisselend. Het hangt echt af van de situatie hoe ik mij gedraag. Als ik mij op mijn gemak voel, bij vrienden ofzo, dan komen alle ‘positievere’ eigenschappen in mij naar boven. Dan ben ik niet meer verlegen, dan ben ik rechtuit, enthousiast, zot en belachelijk. Maar als ik mij niet op mijn gemak voel, dan ben ik onzeker en terughoudend, verlegen, afwachtend en stil. Eens ik mensen beter leer kennen heb ik het gevoel dat ik meer mijzelf durf te zijn. Maar soms heb ik het gevoel dat ik niet zeker ben wie dat is, die ‘mijzelf’. Dan denk ik: ben ik wel enthousiast, sociaal, spontaan, oprecht, durf ik wel voor mijn eigen mening uit te komen? En als ik erover nadenk, dan denk ik dat ik wel die persoon ben. Want als ik bij mijn vrienden/vriendinnen ben, dan voel ik mij goed. Dus als je je goed voelt, dan is dat toch een teken dat je jezelf bent. Niet?

 

Als ik mijzelf op deze moment zou moeten beschrijven met één woord, dan zou ik zeggen: wisselvallig. Want de laatste maanden ben ik heel wisselvallig. Ik kan de ene moment blij en opgewekt zijn maar twee minuten later kan dat al helemaal zijn omgeslagen. Dan kan ik juist heel verdrietig zijn. Wisselvallig zoals het weer in België. De ene moment lijkt het alsof de zon gaat schijnen terwijl ze eventjes later nergens meer te bespeuren is.

 

Sarah is wisselvallig.

 

Zozo, veel bijgeleerd over mijzelf seg. Misschien wel, misschien niet. Dat is weer de onzekere twijfelaar die in mij naar boven komt. Nu zal ik weer afwachtend moeten zijn. Afwachten wat de toekomst brengt. Want wie weet ben ik binnen een paar maand een heel ander persoon. Want dat is al eens gebeurd, een paar maand geleden, was ik anders. Toen dacht ik anders na over de dingen. Maar mijn karaktertrekken zijn toch nog niet veranderd. Misschien komt dat nog, misschien ook niet. Afwachten. Vooruitkijken. Niet stilstaan. Niet achteruit gaan. Vooruit is de enige weg die ik op mag gaan. Vooruit!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s