There is no one there to dry your tears

Standaard

mama: “Het is 6 maand hé vandaag.”

ik:          “Ja.”

mama: “Raar hé, eigenlijk is dat lang. Maar ook niet lang want het lijkt nog maar pas.”

ik:         “Ja.”

-stilte-

ik:        “Waar is de tandpasta?”

Zo, dat was ons gesprekje deze ochtend. En daar is het bij gebleven. Meer is er niet gezegd. Toch niet over papa. Over andere dingen hebben we wel constant gebabbeld. Maar over die 6 maand, over onze gevoelens of gedachten. Nee. Dat niet. Mijn mama wou er precies wel over praten, zoals elke maand. Maar ik klap vanzelf toe. Het enige dat ik dan kan zeggen is ‘ja’ of ‘nee’ of gewoon niets. Het is sterker als mijzelf. Ik kan er niets aan doen. In mijn bed kan ik er wel over praten. Of wenen. Vooral wenen. Veel wenen.

Zoals gisterenavond/nacht. Ik voelde mij nog niet echt slecht ofzo, ’s avonds. Maar ik wist dat wanneer ik op mijn kamer zou komen, dat de tranen ook zouden komen. En inderdaad. Ik ging de trap op. Deed mijn deur toe. En ‘bam’. Het verdriet was daar. Zo plots, zo overweldigend, zo hard, zo koel, zo eenzaam en alleen. De tranen stroomden over mijn wangen, ik voelde die ijzige pijn in mijn hart, in mijn buik. Die leegte en de volheid van verdriet. 6 maand! Een half jaar! Ik heb mijn papa een half(!) jaar niet meer gezien! Een half jaar! Ik kan het gewoon niet snappen. Dat is zo lang een half jaar. En toch lijkt het nog gisteren dat hij in de zetel zijn krant zat te lezen. Of dat hij daar in dat ziekenhuisbed lag te liggen. Alles lijkt nog maar pas voorbij en toch is het al 6 maand.

Oké, het heeft geen enkele zin dat ik hier honderden keren herhaal dat het 6 maand is. Want dat brengt mijn papa niet terug. Niets brengt hem terug. Niets ter wereld kan ervoor zorgen dat ik hem nog kan zeggen dat ik hem graag zie. Ja, ik weet het, het is niet omdat ik dat nooit heb gezegd dat hij dat niet wist, maar toch. Ik heb het niet gezegd. En ja, daar heb ik spijt van. Zoveel spijt. Maar spijt veranderd ook niets.

Wat kan ik dan wel veranderen? Mijn kijk op de wereld. Mijn ideeën. Mijn gedachten. Wat ik doe en wat ik wil. Alhoewel, hoe kan ik mijn wil veranderen? Dat zal ook wel niet gaan denk ik. Maar wat ik doe, dat kan ik gemakkelijk veranderen. Ik kan kiezen wat ik doe, wanneer ik iets doe, hoe vaak en waarom. Ik kan kiezen of ik hier iets schrijf. Ik kan kiezen of ik ween, ik kan kiezen of ik zit te treuren, ik kan kiezen om gelukkig te willen zijn. Ik wil gelukkig zijn. Ik heb daar al lang voor gekozen. Maar er gewoon voor kiezen is blijkbaar niet genoeg. Dat wist ik wel, maar toch. Ik moet er voor werken. Iedereen moet eraan werken, om gelukkig te worden. Dat gaat niet zomaar.

Ik kan proberen om stap voor stap gelukkig te worden. Vandaag begin ik bij stap 1.

Oké, ik heb beslist om vanaf vandaag elke dag iets op te schrijven waar ik, eventjes of langer, gelukkig van wordt. Iets dat ik die dag heb meegemaakt, heb gedaan, gevoeld, of aan gedacht heb. Als ik dat dan elke dag opschrijf en vaak herlees, dan kan het toch bijna niet anders dan dat ik stapje per stapje gelukkiger wordt?

1- Mijn nieuwe shampoo rook héél goed, een plezier om mijn haar mee te wassen!

Maar omdat het vandaag 6 maand is (nu heb ik het toch weer gezegd, sorry!) permitteer ik het mij om te eindigen met een ongelukkig stukje. Een gedichtje dat ik deze ochtend heb geschreven.

Tranen zitten terug vast

Ze staan ongeduldig te wachten

Ze willen eens een luchtje scheppen

Maar ik laat de deur op slot

Dat is veiliger.

Ik veronderstel dat het wel voldoende was om gisterennacht mijn tranen de vrije loop te laten. Vandaag gaf ik ze een beetje rust. Nog geen traan gelaten. Straks misschien. Wie zal het zeggen?

Voor mijn papa:

Ik zie je graag. Ik zie je zo zo zo zo zo graag. Zo ongelooflijk graag. En zo kwaad dat ik op mijzelf ben, omdat ik je dat nooit heb gezegd. Sorry papa. Weet gewoon dat ik je graag zie. Ik sluit je voor altijd op in mijn hoofd en vooral in mijn hart. Nooit zal ik vergeten wat voor een super papa je was. Jij mijn held, ik jouw kleine meid. Wij twee, voor altijd vader en dochter.

(PS: nu zijn er wel tranen)

Advertenties

»

  1. Lieve Sarah,
    Al 6 maand… het waren lange, maar enerzijds ook weer snelle maanden denk ik.
    Maar kijk eens, je staat er weer. Je hebt ondertussen al veel moeten doorstaan.
    Van de begrafenis, naar de moeilijke of confronterende momenten, van downs naar ups.
    En ik zeg het net omgekeerd, niet ups en downs, maar ik zeg echt downs en ups. Want ongeacht welke down, het brengt je weer naar up. Elk dal zal veranderen in een berg. En daar zijn uw vrienden voor. Ik zeg niet dat je geen zwakke momenten hebt, want dat is ook niet zo (& dat is ook normaal, het zou maar raar zijn!) maar ondanks alles blijf je ervoor gaan, en brandt het vlammetje in u verder. Misschien zal het kleiner worden, maar helemaal doven, neen dat niet. Daarvoor ben je een Verhoeven, sterk en krachtig, dapper en lief, en … alles wat er maar goed kan zijn aan iets, dat ben jij. Ik blijf naast je staan. Ik red je als het nodig is. En als je verdrinkt in je verdriet, dan zorg ik voor de nodige zwembandjes. Ik ben trots op je voor elke beslissing die je ooit al gemaakt hebt. Zoals het versturen van de mail naar je tante als het gesprek met je mama. Voor haar was dat een stap verder, wat voor jou moeilijk leek om over te babbelen. Maar het zal uw beurt wel eens zijn, dat je ook erover kan babbelen met haar. Dat beloof ik je. Dat moet niet overhaast, maar op zijn eigen tempo. Het komt er wel, of het nu grote of kleine stapjes zijn. Het is misschien cliché, maar uw papa is fier op zijn dochter. Elke dag opnieuw.

  2. Lieve Sarah,

    Ik ken je niet maar maar wil je zeggen dat ik zo veel respect voor je heb dat je alles zo durft op te schrijven. Mijn vader is nu pressies een week geleden overleden.. Ik voel me leeg maar gek genoeg vrolijk op het zelfde moment. Mijn gevoelens kloppen totaal niet met hoe ik me echt voel. Het is ontzettend frustrerend.. Ik wil huilen, schreeuwen en zeggen dat ik me rot voel maar het komt er gewoon niet uit. Het besef dat mijn vader er niet meer is is nog niet bij me binnen gekomen. Het lezen van jou blog geeft me hoop dat er op een dag weer een moment komt waarop ik kan zeggen: Papa ik denk nog elke dag aan je maar niet meer alleen met een traan!

    Ga zo door!

    • Hey Manuela,

      Bedankt voor je lieve reactie. Ik heb jouw blog ondertussen ook even bekeken.

      Ik kan alleen maar zeggen dat ik ‘blij’ ben dat mijn woorden je hoop geven. Uiteindelijk hebben we niet veel meer nodig dan hoop.

      Veel sterkte!
      Warme groetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s