Crumbling through the hours

Standaard

Voorlopig was het een goeie dag. Vermoeiend. Maar goed.

Weer op observatie geweest. Als ik zie hoe die kindjes opkijken naar hun slimme juf, als ik zie hoe ze schrikken als ze boos wordt, als ik zie hoe ze lachen, als ik zie hoe graag ze een antwoord willen geven, als ik zie hoe ze graag ze hun verhaal willen vertellen, dan word ik blij.

Hoe moe ik ook ben, hoe triestig ik ook ben, die kindjes kunnen een glimlach op mijn gezicht doen verschijnen.

En dat hebben ze ook vandaag weer gedaan.

Misschien word ik ooit wel juf. Misschien ook niet. Dat zal ik later wel te weten komen. Wat ik nu moet doen is gewoon mijn hart volgen. Zolang ik mij goed voel bij deze richting, dan moet ik verder doen. Zolang de twijfel het niet overneemt van mijn motivatie, dan is het oké. Maar als ik met tegenzin naar de stageschool zou gaan, dan is het niet goed. Heel eventjes was dat het geval vandaag, maar dat was gewoon omdat ik zo moe was. (Ik weet het, ik kan zagen, sorry, dat is één van mijn beste vakken 😉 )

Dus, ik moet mijn hart volgen en afwachten. Nog niet te ver vooruit willen zien. Gewoon dag per dag, stap per stap, been voor been. Ik moet nog niet nadenken over de stage, over dat ‘enthousiaster-zijn-gedoe’. Ik moet nog niet denken dat ik het niet goed ga doen. Ik mag nog niet panikeren.

Gewoon alles op mij af laten komen. Maar dat is toch zo moeilijk. Ik ben ongeduldig. Ik wil mijn toekomst kennen, ik wil alle dingen die ik ooit ga doen nu al weten. Ik wil het allemaal kunnen plannen en kunnen regelen. Ik hou van regelmaat en van afspraken. Ik hou niet van het onverwachte. Ik wil zekerheid en stabiliteit. Wie weet is dat helemaal niet zo goed voor mij. Wie weet zou het veel beter zijn als ik eens wat meer risico’s neem, als ik dingen doe die niemand van mij verwacht, als ik dapperder ben en als ik spontaner ben.

Wie weet? Wie weet? Niemand. Opnieuw afwachten. Bah, wat een saai leven. Afwachten, afwachten, afwachten. Ik wil iets meemaken, echt waar. Maarja, ik heb het probleem daarnet al uitgelegd. Ik kan niet tegen onregelmatigheden en ik kan niet tegen spontane uitstapjes of onverwachte wendingen. Of risico’s nemen, dat is al helemaal niets voor mij.

Tijdens de stage moet ik een lesje filosoferen geven. Het onderwerp is: “wie ben ik?”

Echt iets voor mij 🙂 En rarara, welk verhaal ga ik voorlezen? Eentje van Toon Tellegen! Joepie jee 🙂 Ik kijk wel uit naar die les. Ik ben benieuwd hoe die kindjes zichzelf gaan beschrijven, welke eigenschappen ze aan zichzelf toeschrijven. Ze moeten ook een dier tekenen dat bij hun past, op basis van die eigenschappen. Omdat ik ze een voorbeeldje wil geven heb ik voor mijzelf ook een dier gezocht.

http://www.scoutsengidsenvlaanderen.be/totem/stokstaart

Dat ben ik 🙂 (behalve die dapper, druk, energiek en onstuimig)

Ahja, bijna vergeten!

3- Het moment waarop mijn juf tegen mij zei dat ik mijn les wel mocht geven zodat ik ze had gemaakt. (al die moeite was toch niet voor niets)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s