Met een stoet animatoren om je heen ben je nooit alleen.

Standaard

“Wanneer komen u ouders u halen?”

stilte…

 

Dat vind ik zo ongemakkelijk als iemand zoiets vraagt. Ik weet dan niet hoe ik moet reageren. Moest iemand dat vragen die ik vertrouw en die ik wel beter wil leren kennen zou ik het heel misschien aan durven om te zeggen dat mijn papa dood is. Maar dat meisje dat die vraag stelde, vond ik vrij irritant dus had ik helemaal geen zin om dat aan haar te vertellen. Dat is wel logisch denk ik. Als je je niet goed voelt in de buurt van iemand kan je daar zoiets niet tegen zeggen vind ik. Of dat kan ik toch niet.

Ik was dus op animatorenweekend, van het speelplein. Soms was het er leuk. Soms niet. Het was leuk als we activiteiten deden. Maar als we daar gewoon rondhingen in de zetels, dan verveelde ik mij. Het is al sowieso niets voor mij om te niksen. Maar als ik bij mensen ben die ik amper ken, dan kan ik dat helemaal niet, zo niksen en gewoon babbelen. Ik voelde mij vaak eenzaam. En ik weet dat dat mijn eigen schuld is. Ik ben oud genoeg om zelf een gesprek aan te knopen met iemand die ik niet (goed )ken. En ik heb dat ook gedaan. Soms. Het klinkt gemeen en eigenlijk is het ook gemeen, maar wat die mensen allemaal zeiden, interesseerde mij eigenlijk niet. En ja, dat ligt ook aan mijzelf.

Hoe ik het hier nu allemaal schrijf lijkt het alsof er echt niemand was die ik tof vond en dat is nu ook niet echt waar. Er waren een paar toffe mensen. Maar wat mij ook vooral opviel is dat ik mij oud begin te voelen. Oke, dat klinkt belachelijk. Maar het is wel zo. Als ik zag hoe die jongeren (17 jaar) deden en over wat ze spraken, dan voelde ik mij volwassen. En nee, eigenlijk ben ik niet volwassen. Maar als ik mijzelf of andere leeftijdsgenoten vergelijk met die 17jarigen, dan merk ik echt wel verschil. Ik denk dat dat komt door de overgang van middelbaar naar hogeschool/universiteit. Door die overgang wordt je volwassener. Denk ik toch. Maar wat weet ik er eigenlijk van? Ik ben maar een seutig meisje dat hier zit te zagen en te klagen over kinderachtige jongeren. Ik zal er maar over ophouden.

 

Wat heeft mij vandaag gelukkig gemaakt? Gemakkelijke vraag, vandaag toch.

4- Een knuffel van mijn mama en het moment waarop ze een dekentje op mij legde toen ik een beetje ging rusten in de zetel.

 

(misschien verander ik nu van een papa’s kindje naar een mama’s kindje? anders ben ik gewoon een kindje, dat is ook maar saai)

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s