Maandelijks archief: mei 2012

You’re scaring me

Standaard

Het is weer zover. Ik wil schrijven en ik weet niet wat. Ik hoop elke keer dat de inspiratie volgt wanneer ik begin. Meestal is dat ook wel zo. Als dat niet het geval is, dan wacht ik eventjes. Of dan luister ik muziek. Dan spoel ik verder tot dat ik een liedje hoor dat bij mijn gevoel past.

Oké, de inspiratie is er.

Ik denk vaak na over later. Over mijn toekomst. Dan bedenk ik mij hoe moeilijk het allemaal nog gaat worden.

Hoe zal het zijn (als ik ooit een lief/man vind) wanneer ik mijn ‘schoonvader ‘ontmoet? Hoe zal ik later  reageren als ik mijn kinderen voor de eerste keer ‘papa’ hoor zeggen? Hoe zal het zijn om mijn man als vaderfiguur te zien? Hoe zal ik later  aan mijn kinderen kunnen vertellen dat hun opa al lang dood is? Hoe zal het zijn?

Hoe zal het zijn als ik de kindjes in mijn klas hoor vertellen over hun papa? Hoe zal het zijn als ik ze moet helpen om een cadeau voor vadertjesdag te maken? Hoe zal het zijn als de papa’s naar het oudercontact komen? Hoe zal het zijn als er een kindje is waarvan zijn mama of papa ook is gestorven? Hoe zal het zijn?

Ik heb duizenden vragen en op geen enkele weet ik het antwoord. Dat is logisch, ik weet het. Maar ik ben ongeduldig. En tegelijk wil ik het allemaal niet weten. Want het is veel gemakkelijker als het lijkt dat ik mij die dingen niet moet afvragen.

Hoe zal het zijn als mijn broers papa worden (als ze ooit kinderen willen…)? Hoe zal het zijn…

Ik weet het allemaal niet. Ik weet dat ik bang ben en dat ik vrees dat ik niet sterk genoeg zal zijn. Dat ik ‘mijn klop’ nog altijd moet krijgen. Die klop toch.. Ik ben er zo bang van. In alle rouwboeken wordt er over geschreven. Dat heeft mij wel schrik aangejaagd. Ik wil mijn klop niet krijgen. Of heb ik hem al gekregen? Wie zal het zeggen.

Nu denk ik plots aan iets. Eergisteren had ik mijn raam opengedaan. Op mijn vensterbank staat een foto van mijn papa. Dus die moest ik een beetje opschuiven. Een uurtje later viel hij plots omver, niet op de grond, gelukkig, gewoon naar voren. Ik verschoot wel. Dus ik stond recht en ging de foto snel terug goed zetten. Eventjes later las ik een tekst over reïncarnatie (godsdienst leren; jeej) en toen moest ik natuurlijk ook aan mijn papa denken. Ik dacht na over wat mijn papa dan nu zou zijn of over waar hij zou zijn. Ik zei in mijzelf: ‘geef dan een teken papa.’ En plots hoorde ik een soort van krak, vanuit het dak. Ik moet toegeven dat ik die krak regelmatig hoor( ik denk dat dat iets te maken heeft met de warmte en de uitzetting van de balken enzo) maar toch. Dat ik die krak op die moment hoorde deed toch raar. Ik was er wel eventjes van aangedaan. Wie weet was dat echt mijn papa…

 

Advertenties

Leave me here on the other side

Standaard

“Knipper eens met je ogen.”

“Waarom?” Vroeg ik.

“Knipper nu maar gewoon, je zal wel zien wat er gebeurt.”

Ik knipperde en ik voelde meteen wat er ging gebeuren. Dat rare gevoel kwam weer langzaam naar boven.

Het begon in mijn buik en daar zei het “Ik kom eraan!”

Het ging verder langs mijn keel “Te laat, je kan mij niet langer wegslikken!”

En het eindigde op mijn wangen “Doet dat geen deugt? Zo’n traantje laten?”

De tranen konden niet meer stoppen.

Eens ze hun weg kennen komen ze snel terug, ook al zeg je dat het niet mag.

Something to hope for

Standaard

Op aanraden van een hele lieve vriendin ga ik opschrijven welke positieve dingen ik de laatste weken heb meegemaakt. Want ik moet eerlijk toegeven, eigenlijk heb ik wel een paar grote stappen gezet waar ik fier op mag zijn. Maar dat fier zijn vind ik zo moeilijk. Ik zal het toch maar eens proberen.

 

5 mei

Toen ik een beetje aangeschoten was na een paar hele lekkere cocktails heb ik een sms gestuurd naar een nicht van mij. Ik stuurde dat ik mijn papa miste. En sinds die dag kan ik er met haar over praten. Ik ben heel blij dat ik die stap heb gezet. Zij is de eerste van mijn familie aan wie ik mijn blog heb laten lezen. Ik kan er nu wel een beetje over praten met haar en dat doet mij deugt. Ik heb haar ook eerlijk gezegd dat ik dat niet van haar verwacht had dat ze mijn blog zo mooi enzo zou vinden. Dus ik ben nog steeds heel positief verrast door haar. En nu kan ik haar ook nog eventjes bedanken. Want dankzij haar heb ik weer een heel klein stukje angst overwonnen.

 

7 mei

Op deze dag heb ik mijn blog weer aan iemand getoond. Weer een klein stapje. Ik schreef toen al een aantal dagen niet meer op mijn blog maar ik had nog een grote behoefte om erop te kijken en was er nog hard mee bezig in mijn hoofd. (altijd eigenlijk) En ik was blij dat ik het opnieuw aan heb gedurfd om mijn blog te laten lezen door iemand die ik ken.

 

15 mei

Dat was een emotionele dag. Op zich logisch, omdat mijn papa dan 7 maand gestorven was. Maar ik heb hem nog dubbel zo emotioneel gemaakt. Tijdens de les godsdienst moesten we een bijbel verhaal omzetten naar een hedendaagse context. We moesten er een hongerdoek van maken (een tekening dus eigenlijk). We konden vooraan in de klas een kinder bijbel gaan nemen en daaruit een verhaal kiezen.

Ik nam een willekeurig boek. Ik deed het open op een willekeurige plaats. En de titel van het verhaal was: ‘De dood van Sara’. Oke, dat is eng, dacht ik. Gelukkig dat het zonder ‘h’ was, maar toch. Ik was benieuwd over wat het verhaal zou gaan. Ja, over de dood van Sara. Maar hoe zouden ze erover geschreven hebben vroeg ik mij af. En ik begon het verhaal te lezen. Wauw, ik was echt ontroerd. Het is een prachtig verhaal. Abraham, de man van Sara, zit aan haar sterfbed en blijft bij haar waken. Wanneer ze sterft zoekt hij een begraafplaats voor haar. Hij wil niet dat ze op een gewoon stuk grond wordt begraven. Hij wil dat ze in de grot wordt begraven. Maar dat kost geld. Hij moet er heel veel voor betalen maar dat heeft hij er voor over. Zo kan hij vanuit zijn tent altijd naar haar kijken. Zo is hij nog dicht bij haar.

Toen ik het verhaal had gelezen wist ik meteen wat ik ging tekenen. Ik ging iets over de dood van mijn papa tekenen. Ik werd meteen zenuwachtig want ik wist dat we het daarna aan de klas moesten voorstellen. Want de leerkracht had nog gezegd: “Onthoudt dat je alleen iets moet tekenen dat je met de klas wilt delen. Als je dat niet wilt, dan moet je iets anders tekenen.” Maar op één of andere manier werd ik precies gedwongen om dat te tekenen. Ik vond het toeval te groot dat ik het boek opende op dat verhaal, juist op de dag dat mijn papa 7 maand was gestorven. Dus ik voelde mij verplicht om het te tekenen. Dat klinkt nu misschien negatief, maar ik voelde het eerder als positief aan. Ik was wel héél nerveus en héél emotioneel. Maar ik heb het getekend.

Ik heb aan de linker kant van het blad ‘de dood van Sara’ getekend en aan de rechter kant van het blad ‘de dood van mijn papa’. Abraham zat naast het sterfbed van zijn Sara. Eronder droeg hij zijn vrouw naar de grot. Aan de rechterkant stond ik achter het sterfbed van mijn papa, met tranen op mijn gezicht. Een leeg bed. Want ik wou mijn papa niet tekenen. Geen enkele tekening van hem zou goed genoeg zijn, dus daarom heb ik hem niet getekend. Daaronder heb ik mijn ring getekend. De ring waarin een klein beetje assen van mijn papa zitten. Mijn o zo dierbare ring. Boven de ring heb ik rond dwarrelende assen getekend.

Toen kwam de moment waarop ik mijn verhaal moest gaan uitleggen. De leerkracht had nog niet gezien wat ik had getekend. Dus hij was nog grapjes aan het maken: “Ah, nu is het aan Sarah, je bent een beetje zielig alleen hé.” (al de rest maakte zijn opdracht per 2) (weer een extra toeval dat ervoor zorgde dat ik die tekening heb gemaakt!). Ik ging al bevend naar voor, mijn hart klopte heel heel hard. Ik was super nerveus. Ik begon eerst het verhaal van Sara te vertellen. Of toch min of meer want ik geraakte amper uit mijn woorden. Ik zag al die blikken op mij gericht en op mijn tekening. Want ondertussen hadden ze al gezien dat ik de dood van mijn papa had getekend. Maar ik probeerde verder te gaan met mijn verhaal. Ik liet het blad bijna uit mijn handen vallen. Maar ik hakkelde verder. “En dit ben ik, naast het sterfbed van mijn papa. Daaronder heb ik mijn ring getekend, daarin zitten de assen van mijn papa. Voila.” En ik liep terug naar mijn plaats. Helemaal rillend en schokkend. Maar ik had het gedaan. Het was voorbij. Ik had het aangedurfd. De leerkracht was heel vriendelijk en vond het heel sterk dat ik dat voor de klas had verteld. Hij vond het mooi dat ik iemand waarvan ik veel heb gehouden, nog altijd van houd (zo zei hij het echt!) dicht bij mij hou in mijn ring. Ik vond het mooi dat hij dat zei. En ik vond het ook mooi dat de klas muisstil was. En dat de leerkracht dat dan ook nog eens zei: “en toen was het stil.”

Nadien kwam hij nog eens zeggen dat het heel sterk was. En toen heb ik mijn tekening in 4 stukken gescheurd. En daar heb ik nu natuurlijk heel veel spijt van. Ik heb ze daar in de klas in de vuilbak gegooid. Op die moment wou ik ze niet meer zien, ik wou dat enge moment vergeten. Maar als ik nu op die moment terug kijk was het inderdaad wel eng maar vooral een grote stap. Dat was de aller eerste keer dat ik vooraan in de klas iets over mijn papa heb verteld. De allereerste keer dat ik mij zo gevoelig opstelde en mét een leerkracht erbij. En ik ben eigenlijk heel blij dat ik het heb aangedurfd. Ik ben eigenlijk ook wel fier op mijzelf.

 

22 mei

De leerkracht van godsdienst was blijkbaar nog niet vergeten wat ik de week ervoor had gedaan want tijdens de les zei hij er iets over. Ik was eigenlijk niet echt aan het opletten maar plots wees hij naar één of ander begrip op het bord en zei hij: “zonder dit, was het bijvoorbeeld nooit mogelijk geweest wat jij vorige week hebt gedaan.” En hij keek mij aan. Dat vond ik ook heel lief, alhoewel ik de link met dat begrip niet snap, maar dat maakt niet veel uit. Ik vind het leuk dat hij er nog aan dacht.

 

24 mei

Ik had een soort examen van muvo-beeld (een soort van knutsel les). We moesten alle tekeningen en werkjes enzo die we tijdens heel het schooljaar hadden gemaakt meenemen en uitstallen. Dan moesten we een kaartje trekken. Wat er op dat kaartje stond moest je aantonen aan de hand van de werken die je had meegenomen. Ik had het oranje kaartje. Het kaartje waarop iets stond dat met gevoel en betekenis enzo te maken had. Een goed kaartje voor mij. Ik had veel tekeningen waaraan betekenis vast hangt.

We moesten die tekeningen of werkjes selecteren en tonen aan de leerkracht en er uitleg bij geven. Maar je zat niet alleen bij de leerkracht, er zaten nog een paar andere leerlingen bij, waaronder een goeie vriendin van mij. Ik begon (opnieuw heel zenuwachtig) te vertellen over mijn tekeningen. Ik ga het hier nu niet allemaal uitleggen. Maar achter elke tekening of foto zat er wel een betekenis. Vriendschap, warmte, hoop (veel hoop). En ook een tekening van mijn ring (dat was de eerste tekening die ik van mijn ring had gemaakt). Ik vond ze heel mooi gelukt. En rond mijn ring had ik allemaal kleine streepjes getekend, die stelden mijn tranen voor. Ik legde mijn tekening uit. “Dit is mijn ring en die betekend heel veel voor mij. Alles eigenlijk. Want daarin zitten de assen van mijn papa. En dit zijn mijn tranen. Heel veel tranen.”

Ik was opnieuw emotioneel en aangedaan en eigenlijk ook uitgeput door alle emoties. Ik weet niet eens of het goed was wat ik allemaal heb verteld en uitgelegd. Maar opnieuw, ik heb het gedurfd. En dat is het belangrijkste.

 

Zo, dit zijn alle ‘grote’ stappen die ik heb gezet. Het is inderdaad misschien wel eens goed dat ik die opschrijf. Want anders vergeet ik ze misschien he 😉

Langs de ene kant ben ik fier op mijzelf maar lans de andere kant ook niet. Want eigenlijk is dat niet zo speciaal, al die dingen die ik heb gedaan. Voor mij wel, maar voor andere mensen zou dat niets zijn. En ja, ik weet het. Ik moet mij niet vergelijken. Ik ben ik en niemand anders. Maar toch…

Oké, dit is een véél langer bericht geworden als ik had gedacht. Misschien kan ik toch nog schrijven? Misschien moest ik er gewoon weer eventjes inkomen. En misschien is het wel goed als ik terug regelmatig op mijn blog schrijf. Zeker nu. Want (jooepieee!) de blok is begonnen! En dat is toch weer een andere periode. Ik weet nog dat ik het tijdens de vorige blok vaak moeilijk had. Ondertussen zijn er wel al een paar maanden voorbij. Maar ik zal het wel zien hoe het allemaal verloopt.

Been voor been 🙂

 

 

It’s harder every day

Standaard

Ik zit hier nu buiten, op het terras, in het zonnetje. Een mooi uitzicht op onze tuin. De natuur ziet er zo gelukkig uit. Het gras mooi groen, de bloemetjes in felle kleurtjes, de vlinders fladderen en de blaadjes ruisen rustig.

En toch. Er klopt iets niet. Ik ben niet gelukkig. Ik kijk naar de weerspiegeling van mijzelf in mijn laptop. Ik kan vrolijk lachen. Maar achter mijn zonnebril schuilen tranen.

Ik wil veel schrijven, ik wil zoveel schrijven. Maar geen enkel woord of geen enkele zin lijkt goed genoeg. Het lukt mij niet meer om iets deftigs te schrijven. Het voelt alsof … Ik weet het gewoon niet. De grond onder mijn voeten lijkt weer weg te zakken. Alles wat ik had opgebouwd valt weer in elkaar.

Ik mag niet zo negatief denken, ik weet het, ik weet het. Maar het is sterker als mijzelf.

Het meisje waarover dit stukje gaat gaan zal wel meteen weten dat het voor haar is.

Ondanks dat dit het slechtste schooljaar/jaar van mijn leven is geweest (tot nu toe toch) heeft zij er nog iets moois van kunnen maken. Ze heeft mij geholpen. Elke dag opnieuw. Zonder de moed ooit op te geven. Altijd maar dan ook altijd stond ze klaar voor mij. Zonder woorden wist ze al dat ik het moeilijk had, dat ik steun nodig had, dat ik een knuffel nodig had, dat ik een helpende hand nodig had. En altijd was die steun daar. Ondanks mijn grote verdriet was het een geweldig schooljaar. Het was zo geweldig omdat ik de beste vriendin ooit heb leren kennen. Niet alleen zij stond altijd voor mij klaar, er waren ook andere vriendinnen die er voor mij waren. Elke dag. En ik wil ze graag allemaal bedanken. Voor alles. Maar ik weet ook dat ze het begrijpen dat ik met die ene vriendin een andere band heb, een band die ik eigenlijk niet kan beschrijven. En voor die band, die we hebben opgebouwd, ben ik haar zo,zo, zo, zo dankbaar! Dus meisje, ik ga je ZO hard missen volgend jaar (de tranen komen wéééér naar boven) terwijl ik maar al te goed weet dat we elkaar gaan blijven zien en dat we contact blijven houden. Maat toch, het gaat allemaal zo anders zijn. En zoals je al weet, ik kan niet tegen veranderingen. Ik hou ervan dat alles altijd hetzelfde blijft. En dat jij voor altijd bij mij in de klas zou zitten. En ik weet ook dat dit nog niet eens het ‘echte’ afscheid is, maar toch voelt het al zo.

Het spijt mij dat ik zo emotioneel ben en doe, maar dat heb ik enkel bij mensen die ik zooooo speciaal zijn.

Voor de rest wil ik niets meer schrijven. Ik heb er een beetje genoeg van. Het lukt toch niet.

 

I hope you’re not lonley without me

Standaard

Zoals een balpen langzaam leeg gaat,

zin per zin,

woord per woord,

zo ben je langzaam opgegaan.

 

Ook al probeer je de laatste restjes inkt eruit te krassen,

het is niet langer de moeite waard.

De vage strepen betekenen niets meer.

Je kan niet meer begrijpen wat er staat.

 

Je kan een nieuwe balpen kopen

maar die ene balpen zal altijd je lievelings balpen blijven?

Net zoals jij altijd mijn lievelings papa zal blijven.

Ook al ben je op.

 

 

Ik kon de drang niet langer weerstaan om hier iets te posten. De afgelopen dagen zijn niet leuk geweest of goed gegaan. Helemaal niet. Donderdag heb ik geprobeerd om iets te schrijven, want die dag is alles opnieuw in duigen gevallen, maar het lukte mij niet. En ik kan het nog steeds niet. Toch niet over dat ‘onderdeel’. Wel over mijn papa. En over het feit dat het vandaag 7 maand geleden is. Meer kan ik er niet over schrijven, ik heb zelf het gevoel alsof ik de laatste restjes uit mijn balpen aan het halen ben.

So I packed my things and ran far away from all the trouble

Standaard

Op 3 dagen tijd welgeteld 4 mensen die mijn blog bekeken hebben. Wie weet hebben ze hem niet eens gelezen, gewoon fout geklikt en meteen weer gesloten. Voor wie of voor wat schrijf ik hier dan? Niemand leest dit. Behalve een paar vriendinnen. Waarschijnlijk zijn zij de enige bezoekers.

Ik denk dat ik weer gewoon in mijn schriftje ga schrijven. Misschien voel ik mij dan beter. In mijn schriftje schrijf ik helemaal anders. Alles wat ik daar schrijf is voor mijn papa. Daarin schrijf ik rechtstreeks naar hem. Een brief die ik in gedachten naar hem verstuur. Ik ga voor een tijdje afstand nemen van deze blog. Als het mij lukt tenminste. Want ik ben steeds nieuwsgierig hoeveel bezoekers ik heb gehad. En telkens ben ik weer teleurgesteld. Onnozel, ik weet het wel. Want  uiteindelijk schrijf ik voor mijzelf en niet voor anderen. Maar toch, iedereen weet dat het leuker is als je weet dat mensen je woorden lezen.

Oké, ik beschouw dit als een tussenstop. Een test. Eens zien hoelang ik het volhoud om hier niets meer te schrijven.

Tot ik weet niet wanneer.

PS: het is nog steeds een slechte dag (voor als er iemand daarin geïnteresseerd zou zijn)

Nobody said it was easy

Standaard

Ik ben moe, ik ben alles zo moe. School. Thuis. De mensen die ik ken. Mijn verdriet. Mijn frustratie. Mijn gevoel. Ik ben het allemaal beu.

Ik ben teleurgesteld. Ik weet niet in wat. Ik weet niet in wie. Waarschijnlijk in mijzelf. Ik dacht dat ik vooruitgang aan het maken was. En toch is er eigenlijk niets of niets veranderd. Ik ben nog steeds dezelfde. Ik ben nog steeds ongelukkig. Ondanks dat ik probeer om gelukkige momenten te onthouden. Maar wat betekenen die enkele gelukkige momentjes? Wat voor verschil maken die? Niets. Mijn papa blijft dood. Ik zie hem nooit meer. Nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit… Bij elke nooit die ik schrijf voel ik de tranen opkomen. Maar ik verplicht ze binnen te blijven. Nee, ik wil niet wenen. Nu niet. Nooit meer. Ik wil lachen, ik wil genieten, ik wil gelukkig zijn. Maar waarom ben ik dan niet gewoon gelukkig, als ik het zo graag wil? Waarom lukt het dan niet? Waarom twijfel ik zoveel? Waarom pieker ik zoveel? Waarom denk ik zoveel ‘had ik dit nog maar tegen papa gezegd’, ‘had ik dat nog maar met papa gedaan’, ‘had ik dit nog maar aan papa gevraagd.’ …

Soms komt er een vlaag van verdriet en gemis over mij heen. Dan besef ik enkele seconden lang dat ik mijn papa nooit meer zal zien. Dat zijn altijd hele rare momenten. Ik kan niet beschrijven hoe ik mij dan voel. Ik ken er geen woorden voor.

Ik weet niet eens meer wat ik nog meer kan schrijven. Ik ben gewoon op. Ik ben leeg. Ik heb geen gevoel meer. Zeker geen gelukkig gevoel. Een triestig gevoel nog wel. Waarom bestaat dat eigenlijk? Ja, ik weet het wel, als er geen ongeluk is, dan kan er ook geen geluk bestaan. Want waarom ben je dan gelukkig, dan weet je niet hoe je je anders zou moeten voelen. Dus dan kan je dat niet echt geluk noemen denk ik.

Ik bestudeer graag mensen, die in mijn klas bijvoorbeeld. Die zien er altijd gelukkig uit. Beertje Paddington, is nummero uno in het ‘gelukkig zijn.’ Aan de buitenkant toch. Ik geloof nooit of nooit dat dat mens niet ongelukkig is. En als ze het nu nog niet is, wordt ze het sowieso nog. Ze is zo … Ik weet niet hoe ik het kan uitleggen. Eigenlijk ken ik haar niet eens zo goed. Maar ik vind dat ze zo inhoudsloos is. Het enige dat ze doet is belachelijk doen en lachen. Met haar dikke kop. Gemeen zijn mag niet, ik weet het. Maar het is sterker als mijzelf. Ik hoorde haar zelfs eens vertellen dat een leerkracht tegen haar had gezegd: ‘Jij ziet er altijd zo vrolijk en gelukkig uit, hoe doe je dat toch?’ En toen was ze zo fier. En toen dacht ik: ZWIJG STOMME GEIT. Dat heb ik natuurlijk niet gezegd.

Gelukkig zijn. Het is me wat.

Ik ga eten. Moderne spaghetti. Misschien kan die mij een beetje opvrolijken want ik heb het hard nodig. Voor als het ondertussen nog niet duidelijk zou zijn: het was een slechte dag. Heel slecht.

 

 

 

Sound of silence

Standaard

Een jong meisje van 17 of 18 jaar dat zelfmoord pleegt… Ik ken ze niet, maar de berichtjes die op haar fb profiel verschijnen zijn hartverscheurend.

Zo jong… Iedereen schrijft dat ze altijd lachte, altijd vrolijk, altijd lief en vriendelijk. En blijkbaar schuilde er toch een ongelukkig depressief meisje in haar. Ik ben echt geraakt door dit ‘verhaal’.

Ik zal eerlijk zijn. Ik heb ook al aan zelfmoord gedacht. Maar ik zou dat nooit of nooit kunnen. Daar ben ik 99% zeker van. Daarvoor ben ik niet dapper genoeg. Ik zou dat mijn mama nooit kunnen aandoen. Of Jeroen of Pieter ook niet. Of mijn oma niet. Zelfs niet mijn stomme oma. Niemand van de familie zou ik dat willen aandoen. Alhoewel ik er soms aan twijfel of ze mij wel zouden missen. Het klinkt misschien stoeferig, maar ik ben er toch vrij zeker van dat ze mij zouden missen, dat kan toch bijna niet anders. De momenten waarop ik daaraan twijfel zijn slechte momenten, dat zijn momenten waarop ik niet helder nadenk, momenten waarop de tranen het overnemen van mijn gedachten.

Nee, zelfmoord, niets voor mij. Ik neem nooit de makkelijkste weg. Ik maak het mijzelf altijd moeilijker dan het eigenlijk nodig is. Ik wil altijd het beste, ik wil altijd het onbereikbare, het onmogelijke. Zelfmoord is zeker geen makkelijke oplossing, dat beweer ik niet. In tegendeel, het moet een verschrikkelijk harde beslissing zijn. Ik kan het mij niet inbeelden hoe moeilijk dat is. Maar ik zeg gewoon dat …

Ik weet niet wat ik zeg. Ik ken de juiste woorden niet om uit te drukken wat ik bedoel of wat ik voel.

Ik voel verdriet voor dat meisje. Ik vind het zo erg dat er geen oplossing bestond voor haar verdriet.

Ik weet niet meer wat ik nog kan zeggen…

So lonely

Standaard

De tranen liggen op de loer

Ze besluipen mij

Zoals een kat die haar prooi gaat vangen,

Zo snel en onverwachts vallen de tranen mij aan

Ik kan er niets tegenin brengen

Enkel toekijken

 en wachten

tot de tranen mij volledig veroverd hebben.

9- Toen Fientje op mijn schoot kwam zitten.(foto is van eergisteren, maar na die foto was ze niet meer bij mij komen zitten. Tot ze daarstraks ineens op mijn schoot kroop! Zo’n schattig beestje!)

PS: de inspiratie voor mijn gedichtje is dan ook te danken aan Fientje en Fons