Nobody said it was easy

Standaard

Ik ben moe, ik ben alles zo moe. School. Thuis. De mensen die ik ken. Mijn verdriet. Mijn frustratie. Mijn gevoel. Ik ben het allemaal beu.

Ik ben teleurgesteld. Ik weet niet in wat. Ik weet niet in wie. Waarschijnlijk in mijzelf. Ik dacht dat ik vooruitgang aan het maken was. En toch is er eigenlijk niets of niets veranderd. Ik ben nog steeds dezelfde. Ik ben nog steeds ongelukkig. Ondanks dat ik probeer om gelukkige momenten te onthouden. Maar wat betekenen die enkele gelukkige momentjes? Wat voor verschil maken die? Niets. Mijn papa blijft dood. Ik zie hem nooit meer. Nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit nooit… Bij elke nooit die ik schrijf voel ik de tranen opkomen. Maar ik verplicht ze binnen te blijven. Nee, ik wil niet wenen. Nu niet. Nooit meer. Ik wil lachen, ik wil genieten, ik wil gelukkig zijn. Maar waarom ben ik dan niet gewoon gelukkig, als ik het zo graag wil? Waarom lukt het dan niet? Waarom twijfel ik zoveel? Waarom pieker ik zoveel? Waarom denk ik zoveel ‘had ik dit nog maar tegen papa gezegd’, ‘had ik dat nog maar met papa gedaan’, ‘had ik dit nog maar aan papa gevraagd.’ …

Soms komt er een vlaag van verdriet en gemis over mij heen. Dan besef ik enkele seconden lang dat ik mijn papa nooit meer zal zien. Dat zijn altijd hele rare momenten. Ik kan niet beschrijven hoe ik mij dan voel. Ik ken er geen woorden voor.

Ik weet niet eens meer wat ik nog meer kan schrijven. Ik ben gewoon op. Ik ben leeg. Ik heb geen gevoel meer. Zeker geen gelukkig gevoel. Een triestig gevoel nog wel. Waarom bestaat dat eigenlijk? Ja, ik weet het wel, als er geen ongeluk is, dan kan er ook geen geluk bestaan. Want waarom ben je dan gelukkig, dan weet je niet hoe je je anders zou moeten voelen. Dus dan kan je dat niet echt geluk noemen denk ik.

Ik bestudeer graag mensen, die in mijn klas bijvoorbeeld. Die zien er altijd gelukkig uit. Beertje Paddington, is nummero uno in het ‘gelukkig zijn.’ Aan de buitenkant toch. Ik geloof nooit of nooit dat dat mens niet ongelukkig is. En als ze het nu nog niet is, wordt ze het sowieso nog. Ze is zo … Ik weet niet hoe ik het kan uitleggen. Eigenlijk ken ik haar niet eens zo goed. Maar ik vind dat ze zo inhoudsloos is. Het enige dat ze doet is belachelijk doen en lachen. Met haar dikke kop. Gemeen zijn mag niet, ik weet het. Maar het is sterker als mijzelf. Ik hoorde haar zelfs eens vertellen dat een leerkracht tegen haar had gezegd: ‘Jij ziet er altijd zo vrolijk en gelukkig uit, hoe doe je dat toch?’ En toen was ze zo fier. En toen dacht ik: ZWIJG STOMME GEIT. Dat heb ik natuurlijk niet gezegd.

Gelukkig zijn. Het is me wat.

Ik ga eten. Moderne spaghetti. Misschien kan die mij een beetje opvrolijken want ik heb het hard nodig. Voor als het ondertussen nog niet duidelijk zou zijn: het was een slechte dag. Heel slecht.

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s