So I packed my things and ran far away from all the trouble

Standaard

Op 3 dagen tijd welgeteld 4 mensen die mijn blog bekeken hebben. Wie weet hebben ze hem niet eens gelezen, gewoon fout geklikt en meteen weer gesloten. Voor wie of voor wat schrijf ik hier dan? Niemand leest dit. Behalve een paar vriendinnen. Waarschijnlijk zijn zij de enige bezoekers.

Ik denk dat ik weer gewoon in mijn schriftje ga schrijven. Misschien voel ik mij dan beter. In mijn schriftje schrijf ik helemaal anders. Alles wat ik daar schrijf is voor mijn papa. Daarin schrijf ik rechtstreeks naar hem. Een brief die ik in gedachten naar hem verstuur. Ik ga voor een tijdje afstand nemen van deze blog. Als het mij lukt tenminste. Want ik ben steeds nieuwsgierig hoeveel bezoekers ik heb gehad. En telkens ben ik weer teleurgesteld. Onnozel, ik weet het wel. Want  uiteindelijk schrijf ik voor mijzelf en niet voor anderen. Maar toch, iedereen weet dat het leuker is als je weet dat mensen je woorden lezen.

Oké, ik beschouw dit als een tussenstop. Een test. Eens zien hoelang ik het volhoud om hier niets meer te schrijven.

Tot ik weet niet wanneer.

PS: het is nog steeds een slechte dag (voor als er iemand daarin geïnteresseerd zou zijn)

Advertenties

»

  1. Hoi Sarah,

    Teleurgestelde verwachtingen… Al je blogs heb ik met liefde en aandacht gelezen. En altijd is er wel iets waar ik op zou willen reageren, waar ik iets op zou willen zeggen, of waar ik me in herken, of… Muziek, Toon Tellegen, je worsteling, je stage, je vragen, je verdriet, je eigen gedichten, je wensen… Je bent heel open in je blog, als was het een persoonlijke briefwisseling. Als het een persoonlijke briefwisseling was zou ik er zeker op reageren, of met een schriftelijke reactie, maar liever nog in een gesprek. Het is alleen een blog waar je op schrijft en dat geeft mij iedere keer de vraag of ik moet of zal reageren. Is een blog daarvoor bedoeld? Zit jij daarop te wachten? Is een blog op het wereld wijde web daarvoor “the place to be”? Ik heb het antwoord niet, maar merk daarin bij mezelf wel een rem. Maar hoe dan ook, alles is gelezen.

    Als ik nu dan toch reageer zou ik je vooral mee willen geven om te kijken naar iemand die je vertrouwt, bij wie je je zou kunnen uiten over alles wat je bezighoudt. Jíj bent niet raar en dát is niet raar. Reacties op een blog blijven, hoe gemeend ook, reacties op afstand. Als lezer op afstand moet ik natuurlijk voorzichtig zijn te interpreteren, maar als ik jouw stukken lees schep je aan de ene kant afstand tot andere mensen om jezelf te laten zien in al je verdriet, en aan de andere kant wil je juist heel graag dat mensen je daarin zien, blijkens deze blog. Die dubbelheid is deel van het leven, en maakt dat we onze eigen weg daarin moeten zoeken; het leven is geen rechte weg. Jij bent een jonge zoeker. Naar mijn mening is het echt de moeite waard te onderzoeken wat je tegenhoudt of juist nodig hebt om een vertrouwd iemand in vertrouwen te kunnen nemen. Er is een uitdrukking die zegt dat verdriet vermindert door het te delen en vreugde vermeerdert. Dat is ook mijn ervaring geworden. Het is ook mijn ervaring dat het moeilijk kan zijn om juist verdriet te delen. Maar ik heb geleerd dat het ik juist mezelf moeilijk maakte door te denken dat ik het vooral zelf allemaal moest doen. En het was niet die ander die mij tegenhield, dat deed ikzelf. Iedereen kent in zijn leven momenten of periodes die moeilijk zijn, waarin we anderen nodig hebben. Mag jij dat ook? Je pappa verliezen is niet zomaar iets. Ik heb stapje voor stapje anderen in mijn leven durven vertrouwen, en dat is grote winst geweest. Die winst wens ik jou ook. Uit al je blogs schat ik je in als een sterk meisje, dat het lef heeft haar leven, haar pijn te onderzoeken. Ik denk dat je de drempel van vertrouwen ook over kunt!

    Een knuffel op een moment dat je het nodig hebt, kan van grote betekenis zijn. Dat is heel kort het verhaal achter de Free Hugs. Ik stuur je deze Free Hug, waar ik altijd heel warm van word: http://www.youtube.com/watch?v=hN8CKwdosjE. En voor het geval ik je echt niet meer terugzie op je blog, wens ik je veel warmte en alle goeds!

    Lieve groet,
    Paula

    • Amai, je reactie heeft mij diep geraakt.
      Ik wist niet dat je nog steeds mijn blog las.. Alles wat je schrijft is waar (behalve dan dat deeltje dat ik eens sterk meisje ben).
      Je mag altijd reageren op mijn blog maar ik snap goed dat het soms ‘raar’ kan zijn om iets te schrijven. Want inderdaad, in het echte leven is alles anders. Een gesprek verschilt helemaal van een brief/blog.

      Ik moet inderdaad mensen leren vertrouwen. Ik ben degene die ervoor zorgt dat ik dat niet kan. Hoe ik het moet oplossen weet ik niet. Maar ik wil het wel. Misschien is dat het begin.

      Ik denk niet dat ik het nog lang ga volhouden om niet op mijn blog te schrijven. Ik zit er elke dag nog op te kijken en ik denk elke keer in mijzelf ‘waarom schrijf ik niet gewoon iets?’ Ik ben te koppig denk ik.

      Heel hard bedankt, ook voor de ‘knuffel’ 🙂 en natuurlijk ook voor al de rest. Het maakt mij toch een beetje blij om te weten dat je alles leest/gelezen hebt wat ik heb geschreven. Dat steunt mij ergens wel. Bedankt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s