It’s harder every day

Standaard

Ik zit hier nu buiten, op het terras, in het zonnetje. Een mooi uitzicht op onze tuin. De natuur ziet er zo gelukkig uit. Het gras mooi groen, de bloemetjes in felle kleurtjes, de vlinders fladderen en de blaadjes ruisen rustig.

En toch. Er klopt iets niet. Ik ben niet gelukkig. Ik kijk naar de weerspiegeling van mijzelf in mijn laptop. Ik kan vrolijk lachen. Maar achter mijn zonnebril schuilen tranen.

Ik wil veel schrijven, ik wil zoveel schrijven. Maar geen enkel woord of geen enkele zin lijkt goed genoeg. Het lukt mij niet meer om iets deftigs te schrijven. Het voelt alsof … Ik weet het gewoon niet. De grond onder mijn voeten lijkt weer weg te zakken. Alles wat ik had opgebouwd valt weer in elkaar.

Ik mag niet zo negatief denken, ik weet het, ik weet het. Maar het is sterker als mijzelf.

Het meisje waarover dit stukje gaat gaan zal wel meteen weten dat het voor haar is.

Ondanks dat dit het slechtste schooljaar/jaar van mijn leven is geweest (tot nu toe toch) heeft zij er nog iets moois van kunnen maken. Ze heeft mij geholpen. Elke dag opnieuw. Zonder de moed ooit op te geven. Altijd maar dan ook altijd stond ze klaar voor mij. Zonder woorden wist ze al dat ik het moeilijk had, dat ik steun nodig had, dat ik een knuffel nodig had, dat ik een helpende hand nodig had. En altijd was die steun daar. Ondanks mijn grote verdriet was het een geweldig schooljaar. Het was zo geweldig omdat ik de beste vriendin ooit heb leren kennen. Niet alleen zij stond altijd voor mij klaar, er waren ook andere vriendinnen die er voor mij waren. Elke dag. En ik wil ze graag allemaal bedanken. Voor alles. Maar ik weet ook dat ze het begrijpen dat ik met die ene vriendin een andere band heb, een band die ik eigenlijk niet kan beschrijven. En voor die band, die we hebben opgebouwd, ben ik haar zo,zo, zo, zo dankbaar! Dus meisje, ik ga je ZO hard missen volgend jaar (de tranen komen wéééér naar boven) terwijl ik maar al te goed weet dat we elkaar gaan blijven zien en dat we contact blijven houden. Maat toch, het gaat allemaal zo anders zijn. En zoals je al weet, ik kan niet tegen veranderingen. Ik hou ervan dat alles altijd hetzelfde blijft. En dat jij voor altijd bij mij in de klas zou zitten. En ik weet ook dat dit nog niet eens het ‘echte’ afscheid is, maar toch voelt het al zo.

Het spijt mij dat ik zo emotioneel ben en doe, maar dat heb ik enkel bij mensen die ik zooooo speciaal zijn.

Voor de rest wil ik niets meer schrijven. Ik heb er een beetje genoeg van. Het lukt toch niet.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s