You’re scaring me

Standaard

Het is weer zover. Ik wil schrijven en ik weet niet wat. Ik hoop elke keer dat de inspiratie volgt wanneer ik begin. Meestal is dat ook wel zo. Als dat niet het geval is, dan wacht ik eventjes. Of dan luister ik muziek. Dan spoel ik verder tot dat ik een liedje hoor dat bij mijn gevoel past.

Oké, de inspiratie is er.

Ik denk vaak na over later. Over mijn toekomst. Dan bedenk ik mij hoe moeilijk het allemaal nog gaat worden.

Hoe zal het zijn (als ik ooit een lief/man vind) wanneer ik mijn ‘schoonvader ‘ontmoet? Hoe zal ik later  reageren als ik mijn kinderen voor de eerste keer ‘papa’ hoor zeggen? Hoe zal het zijn om mijn man als vaderfiguur te zien? Hoe zal ik later  aan mijn kinderen kunnen vertellen dat hun opa al lang dood is? Hoe zal het zijn?

Hoe zal het zijn als ik de kindjes in mijn klas hoor vertellen over hun papa? Hoe zal het zijn als ik ze moet helpen om een cadeau voor vadertjesdag te maken? Hoe zal het zijn als de papa’s naar het oudercontact komen? Hoe zal het zijn als er een kindje is waarvan zijn mama of papa ook is gestorven? Hoe zal het zijn?

Ik heb duizenden vragen en op geen enkele weet ik het antwoord. Dat is logisch, ik weet het. Maar ik ben ongeduldig. En tegelijk wil ik het allemaal niet weten. Want het is veel gemakkelijker als het lijkt dat ik mij die dingen niet moet afvragen.

Hoe zal het zijn als mijn broers papa worden (als ze ooit kinderen willen…)? Hoe zal het zijn…

Ik weet het allemaal niet. Ik weet dat ik bang ben en dat ik vrees dat ik niet sterk genoeg zal zijn. Dat ik ‘mijn klop’ nog altijd moet krijgen. Die klop toch.. Ik ben er zo bang van. In alle rouwboeken wordt er over geschreven. Dat heeft mij wel schrik aangejaagd. Ik wil mijn klop niet krijgen. Of heb ik hem al gekregen? Wie zal het zeggen.

Nu denk ik plots aan iets. Eergisteren had ik mijn raam opengedaan. Op mijn vensterbank staat een foto van mijn papa. Dus die moest ik een beetje opschuiven. Een uurtje later viel hij plots omver, niet op de grond, gelukkig, gewoon naar voren. Ik verschoot wel. Dus ik stond recht en ging de foto snel terug goed zetten. Eventjes later las ik een tekst over reïncarnatie (godsdienst leren; jeej) en toen moest ik natuurlijk ook aan mijn papa denken. Ik dacht na over wat mijn papa dan nu zou zijn of over waar hij zou zijn. Ik zei in mijzelf: ‘geef dan een teken papa.’ En plots hoorde ik een soort van krak, vanuit het dak. Ik moet toegeven dat ik die krak regelmatig hoor( ik denk dat dat iets te maken heeft met de warmte en de uitzetting van de balken enzo) maar toch. Dat ik die krak op die moment hoorde deed toch raar. Ik was er wel eventjes van aangedaan. Wie weet was dat echt mijn papa…

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s