Happiness hit her like a train on a track

Standaard

Ik heb nood aan een bericht. Een lang bericht vrees ik. Ik moet het allemaal van mij af schrijven.

Het zijn weer moeilijke dagen. Altijd na goeie dagen komen de slechte dagen. Zo is het leven nu eenmaal, dat weet ik. Maar toch zou het leuker zijn als er alleen goeie dagen bestaan.

Ik heb de voorbije 3 nachten gedroomd. Elke nacht een andere droom. En toch ook elke nacht toch ongeveer dezelfde. Het lijkt wel een soort patroon om een misdadiger op te sporen. Ik ben de politie en ik moet onderzoeken wat mijn dromen mij willen vertellen.

Ik zal kort mijn dromen vertellen.

  1. Ik was

Nee… Het lukt niet. Ik zit al 5 minuten aan die eerste zin en ik kan niet verder. Ik vind de woorden niet. Misschien is dat een teken dat het eigenlijk niet echt nodig is om het hier allemaal neer te schrijven. Ik heb die drie dromen al in mijn eigen schriftje geschreven. Misschien is dat wel voldoende.

Ik wil wel over de rest praten. Ik moet toegeven dat ik het raar vind om terug hier op mijn blog te schrijven. Een paar maand geleden kon ik bijna geen dag voorbij gaan zonder hier iets te schrijven. Of toch zeker geen week. Nu voel ik zelden nog die drang om zoveel te schrijven. Ik schrijf nog wel. Maar helemaal niet zoveel meer als een tijdje geleden. Soms twijfel ik of dat nu goed of slecht is. Is het goed omdat dat wil zeggen dat ik een stap verder zit in het verwerkingsproces? Of is dat slecht omdat dat wil zeggen dat ik mijn gevoelens verdring? Of is dat slecht omdat ik soms te lui ben om iets te schrijven. Of is dat goed omdat ik mijn tijd aan andere dingen besteed? (aan welke andere dingen eigenlijk? ik lui-lekker heel de dag door) Ik weet het gewoon niet. Zoals altijd dus.

De reden dat ik hier terug iets schrijf zal al wel duidelijk zijn ondertussen… Het gaat weer minder goed. Slecht zelfs. Of kan ik het gevoel dat ik nu heb niet slecht noemen? Misschien moet ik het gewoon ‘triestig’ noemen.

Ik ben opnieuw triestig. Triestig. Triestig. Triestig. Waarom ben ik triestig? Komt het door die dromen? Komt het omdat het morgen 1 jaar geleden is dat alles erger is geworden met mijn papa? Komt het omdat ik hele dagen thuis zit en niks om handen heb en het enige wat ik dus kan doen nadenken is? Komt het door de combinatie van al die dingen? Waarschijnlijk wel.

Morgen is het 7 augustus. Een dag zoals een ander. Nee. Toch niet.

  1. mijn broer verjaart
  2. we kunnen dat niet vieren aangezien hij zich ergens in Zuid-Amerika op één of ander klein eiland bevind
  3. hij blijft nog 6 maand weg, dus een cadeautje voor hem bewaren heeft ook niet zoveel nut
  4. precies 1 jaar geleden reed ik voor de laatste keer met de auto (voorlopig rijbewijs) naar een markt om een kip (zijn lievelingseten – ondanks dat hij vegetariër is- ) te kopen voor mijn broer zijn verjaardag
  5. precies 1 jaar geleden bakte ik pannenkoeken voor mijn broer zijn verjaardag
  6. precies 1 jaar geleden kreeg mijn papa een soort van epilepsie aanval. De aanval die alles veranderde
  7. precies 1 jaar geleden stortte mijn wereld nog verder in elkaar
  8. precies 1 jaar geleden verloor ik mijn hoop
  9. precies 1 jaar geleden begreep ik dat mijn papa echt ging doodgaan
  10. precies 1 jaar geleden is mijn papa langzaam maar zeker vertrokken naar een andere soort wereld, een wereld waar ik hoop dat hij gelukkig en gezond is

Al deze dingen zullen wel mede oorzaak zijn van mijn triestige gevoel.

————————————————————————————————————————————————————————–

Ondertussen ben ik eventjes TV gaan kijken, ik had nood aan ontspanning. Eventjes weg van al die triestige woorden. En wat ben ik blij dat de TV is uitgevonden! Zelfs al kijk ik maar een halfuurtje naar een programma, toch voel ik mij daarna meestal beter. Ik zeg meestal, want dat is dus niet altijd het geval. Nu heeft het mij een beetje geholpen. Ik heb naar de Premiejagers gekeken. Eén van mijn favoriete programma’s de laatste tijd. Oké, dit heeft eigenlijk totaal geen belang.

Maar het heeft mij weer doen inzien dat triestig zijn maar een fase is. Alles gaat voorbij. Mijn triestige of slechte gevoel ook. Ik zit nu in een dipje of in de put maar wie weet is het morgen beter. En als het morgen niet beter is, dan is het overmorgen misschien beter. En als het overmorgen niet beter is dan is het … Je begrijpt mij wel.

Ik zou terug elke dag iets moeten opschrijven wat mij gelukkig heeft gemaakt. Want ik vond dat eigenlijk wel leuk toen ik dat een paar maand geleden deed. Oké, hier ga ik weer. (ik begin terug van 1 want het is een nieuw begin!)

1 – Ik voelde mij vandaag gelukkig toen mijn mama terug kwam van de winkel en ik haar knuffelde

(ja, ik ben een groot klein kind en daar ben ik blij om 🙂 )

Ik mag de hoop niet opgeven. Ik mag de hoop nooit opgeven. Ik moet en zal doorgaan. Ik weet niet hoe of waar ik nog de kracht vandaan kan halen om verder te strijden tegen het krachtige verdriet. Maar het moet. Ik zal ooit uit de put geraken. Ik sta er niet alleen voor. Dat weet ik. Alleen is het soms moeilijk om daaraan te denken als je je zo verdrietig voelt. Dan is het zelfs moeilijk om je te herinneren hoe gelukkig zijn voelt.

Maar zoals ik al zei. Ik geef niet op. Verhoevens geven niet op. Ik ben fier dat ik de dochter van mijn papa ben. (dat klinkt nogal logisch dat ik de dochter van mijn papa ben, maar toch) En omdat ik zo fier ben wil ik hem ook fier maken door te tonen dat ik niet opgeef.

“Loop met je gezicht in de zon. Dan valt de schaduw achter je. “

Dat moet ik proberen te doen. Dat wil ik proberen te doen. Dat zal ik doen.

En om af te sluiten een mooi liedje. Met zoals altijd, volgens mij toch, een mooie tekst.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s