But you and I we gonna rise again. Divided from the light.

Standaard

Het viel gisteren uiteindelijk allemaal beter mee als ik had gedacht. Het was wel een moeilijke dag maar niet zo moeilijk als ik had verwacht. Eergisteren had ik het moeilijker. Toen zakte de grond weer weg van onder mijn voeten. Gisteren bleef die grond verrassend genoeg stabiel.

Vandaag is die grond weer een beetje aan het wankelen. Ik zal er maar niet te veel aandacht aan besteden want dan zal hij enkel meer en meer beginnen te wankelen. Gewoon negeren is de beste oplossing voor vandaag. Denk ik toch.

Een hele tijd geleden heb ik eens geschreven over een boek dat ik heb gekregen van een hele lieve vriendin van mij. Over dat boek wil ik het nog eventjes hebben. “Wat nooit verloren gaat.” dat was de titel en het is een dagboek voor rouwende jongeren waar je dus veel in kan schrijven.

Ik neem er uitgebreid de tijd voor om het in te vullen. Ik weet niet of dat de bedoeling is maar ik denk dat je dat zelf kan kiezen hoe lang je erover doet om heel het boek in te vullen. Het zijn heel vaak moeilijke vragen die ze stellen dus dan heb ik soms een weekje tijd nodig om rustig over die vraag te kunnen nadenken. Het is niet zo dat ik dan dagenlang aan niets anders denk ofzo. Ik denk wel dat die vraag zich dan zo zo ergens in mijn achterhoofd bevindt. (is dat wel met dt? Nu ik er toch over bezig ben, ik ben dus niet goed in dt-spelling maar ik probeer er aan te werken! Hierbij verontschuldig ik mij dus ook voor alle vorige dt-fouten die ik al gemaakt heb! Want als toekomstige juf is dit not done! Ik weet het!)

Maar ik was dus over mijn boek bezig. Ik denk dat ik nu ongeveer in de helft zit. Ik kan niet echt zeggen dat ik er al veel uit heb geleerd maar toch is het al heel nuttig geweest. De vragen die erin staan zijn bijna altijd voor de hand liggend en toch weet ik er vaak geen goed antwoord op omdat ik er nog nooit eerder over heb nagedacht ofzo.

Ik zal eens een voorbeeld geven. Ergens in het begin van het boek stond: ‘welk moment tijdens de uitvaart vond je het meest ontroerend?’
Dat vond ik een hele moeilijke vraag. Eigenlijk is dat wel een normale en logische vraag maar pas wanneer ze je echt wordt gesteld begin je erover na te denken. Dat vind ik zo goed aan het boek!

Gisteren en vandaag heb ik aan een ‘herdenkingsquilt’ gewerkt. Er stond een rooster getekend en daarin moest ik allemaal herinneringen schrijven of tekenen. Dat klinkt misschien kinderachtig maar ik vond dat heel leuk om te doen. Er stond ook bij geschreven: ‘dit kan je gebruiken als een deken om je te dekken, om je warm te houden als het leven zo koud aanvoelt’ Die boodschap erbij maakte het allemaal nog mooier.

Ik heb er allemaal leuke herinneringen aan mijn papa geschreven. Soms ook gewoon een paar woorden. Zoals: ‘niet drijven over hé’. Dat zei hij altijd 🙂 En inderdaad, als ik mij verdrietig of eenzaam voel, dan moet ik al die dingen eens herlezen en ik zal mij meteen warmer voelen. Die pagina in het boek zal ik dus nog veel bekijken. Als ik eens tijd heb om die pagina in te scannen dan deel ik ze zeker met jullie. Jullie = die 10 mensen per dag die mijn blog lezen (wauw…) Nee, ik mag al tevreden zijn dat er 10 mensen dit lezen! Dat is eigenlijk al veel.

 

 

2- Ik voelde mij gisteren gelukkig toen die lieve vriendin die dat boek aan mij heeft gegeven vroeg of ik haar teennagels wou lakken.

 

3- Ik voelde mij vandaag gelukkig toen ik erin slaagde om een kruiswoordraadsel helemaal in te vullen (met een heel klein beetje hulp van de online puzzelwoordenboek)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s