Aside

Ik heb de laatste tijd een paar dingetjes geschreven maar ik had ze nog niet op mijn blog gezet. Dus nu doe ik dat wel. Het eerste is weer een Toon Tellegen-achtig stukje. Het tweede is een kort gedichtje en daar ben ik wel een beetje trots op want ik vind het redelijk mooi. Het derde is al een oud gedichtje, dat heb ik ergens in mei geschreven toen ik op school was. En het laatste heb ik niet zelf geschreven maar ik vind het een prachtig gedicht! Kon ik maar zoiets schrijven. Dat laatste gedichtje zet ik hier vandaag bij omdat het perfect past bij hoe ik mij gisteren voelde toen mijn tante vroeg of ik mijn papa vaak mis. En zo voel ik mij eigenlijk heel vaak. Claire Van den Abeele kan echt heel, heel, heel mooi schrijven!

Het schuifje met verdriet gaat weer langzaam open. “Kijk eens wie hier terug is.” zegt het zachtjes.

Ik probeer het dicht te duwen. Ik knijp mijn ogen heel hard toe. “Ga weg tranen!” zeg ik en ik probeer de tranen te negeren.

De schuif gaat verder open. “Ik zal je geen pijn doen! Ik beloof het.” zegt een kleine druppel die van mijn wang glijdt.

Dat heb ik nog al gehoord… Die tranen maken je altijd wel iets wijs. De ene keer zeggen ze dat ze maar eventjes op bezoek komen. De andere keer zeggen ze dat ze alleen zijn gekomen om afscheid te nemen.

Maar ze hebben elke keer gelogen. Altijd kwamen ze terug. Altijd ging het schuifje open en liepen de tranen van mijn wangen. Nooit lukt het mij om ze weg te jagen.

Ik wou dat ik net zo koppig was als het verdriet. Dat ik kon zeggen: “Ik ben jullie beu! Blijf voor altijd weg en overval mij nooit meer!” Maar als ik dat zou doen, dan zouden ze weer zeggen: “We weten dat je ons niet graag hebt maar je hebt ons nodig. Anders komt het niet goed.”

Welterusten papa
voor altijd en zelfs langer
Ik zou nog wel één kusje willen
voor de allerlaatste keer
Maar dat gaat niet
nooit meer en zelfs langer

Ik leef

op de tippen van mijn tenen

zodat ze de grond niet raken

te bang om te zien

te bang om te horen

te bang om te voelen

te bang om te weten

dat je er niet meer bent

Ik leef

maar mijn tenen breken

ze kunnen het niet meer aan

te zwaar om te zien

te zwaar om te horen

te zwaar om te voelen

te zwaar om te weten

dat je nooit meer terug komt

Ik leef

ik adem

in

ik mis je!

uit

waar ben je?

in

kom terug!

uit

nooit meer.

De bewondering in je ogen
is echt
maar niet terecht
zo dapper
ben ik niet
er ligt alleen
een deken
over mijn verdriet
waar jullie aan trekken
met je honderd vragen
alsof
in mijn stilzwijgen
niet genoeg
antwoorden lagen
– Claire Van den Abeele –

It’s all gona away.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s