Burst wide open

Standaard

De tranen druppelen weer langs alle kanten. Ik kan ze niet meer tegenhouden. Wat ik nu voel heb ik nog niet zo veel gevoeld. En zeker de laatste tijd niet meer. Het alsof iemand met een hamer op mijn blijft slagen, ik wil roepen van de pijn maar ik kan alleen wenen. Mijn buik verdrinkt in de tranen en mijn hoofd barst van de tranen. Bij alles wat ik nu doe komen er weer nieuwe tranen. Het is alsof ik weer net weet dat mijn papa dood is.

Ik voelde net weer de drang om de foto’s te bekijken van mijn dode papa. Hoe hij daar ligt in dat bed, dat is mijn papa niet. Ik kan het niet anders zeggen. Dat is hem gewoon niet. Soms voelt het alsof hij nog leeft. Maar daarnet voelde ik duidelijk dat hij er niet meer is.

 

Ik heb eventjes ‘pauze’ genomen. Ik moest kalmeren. Ik was mijzelf niet meer. Het verdriet nam bezit over mijn lichaam.  Ik weende en weende en riep en stampte en ik knuffelde mijzelf, ik ging op de grond zitten, ik ging in de zetel liggen, ik weende en weende en ik snikte en snotterde en weende en weende. Het deed echt pijn. Zoveel verdriet doet pijn. Niet zo’n pijn als wanneer je in je vinger snijdt ofzo. Gemis-pijn. Die pijn valt niet te vergelijken met gewone pijn.

Het voelt alsof de wereld niet meer bestaat en alleen jij en je immens grote verdriet nog bestaan. Alsof je jaren lang geweend hebt en het enige wat je ooit nog zal kunnen doen, wenen is. Alsof je niet meer kan stappen omdat het verdriet je samendrukt en je benen pudding zijn. Het voelt alsof het verdriet eeuwen stond te wachten en het er plots allemaal tegelijk uit wil, zoals een massa mensen die zich naar binnen wurmt omdat ze stonden te wachten voor één of andere nieuwe coole winkel die gaat openen. Het is alsof je nooit geluk hebt gekend. Alsof je alleen ongelukkig kan zijn. Alsof je niets meer weet, behalve dat je die ene persoon mist. Alsof je lijf binnenstebuiten zit en al het verdriet er zo uit kan. Het is alsof je verstand zegt ‘ga weg verdriet’ maar dat het niet weet welk verdriet er weg gaat en of het ooit nog terug komt. Alsof het verdriet weg gaat maar onmiddellijk terug komt zoals een boemerang. Het is alsof het gemis je kapot gaat scheuren. Alsof je blijft steken in die grote snikken. Alsof je niet meer kan ademen omdat het verdriet al je woorden afneemt. Het is alsof je verdrinkt in je verdriet omdat je nooit hebt geleerd hoe je moet zwemmen. Alsof je in een heel dramatische film speelt en je de persoon bent die theatraal aan het wenen is. Het is alsof de zon is ontploft en de lucht zwart is. Alsof je nooit hebt bestaan en je nooit zal bestaan. Alsof het allemaal fantasie is terwijl je weet dat het echt is. Het is alsof jij de pijn bent.

 

Ik kan blijven doorgaan maar nooit zal er een zin zijn die precies kan uitleggen hoe ik mij voelde. Er zal altijd iets ontbreken. Ik zou even goed kunnen zeggen dat ik mij heel slecht voelde. Want dat is eigenlijk hetzelfde voor jullie. Jullie kunnen wel lezen hoe ik mij voelde, maar zolang je niet mijzelf bent, weet je niet hoe ik mij echt voelde. Ik ben ik en niemand anders. Mijn verdriet is mijn verdriet. Mijn woorden zijn mijn woorden. Jullie lezen en jullie denken. Jullie denken dat je weet hoe ik mij voel. Maar elk gevoel is anders. Elk verdriet is anders. Elke keer als ik ween voelt het anders. Deze keer voelde het anders. Intenser, dramatischer, gevoeliger en oneindiger.

 

Hoe ik gestopt ben met wenen weet ik al niet meer. Het was echt alsof ik iemand anders was. En ik denk dat ik plots naar mijzelf terugkeerde en dacht: rustig Sarah, het komt goed. Nu voel ik mij natuurlijk ook weer raar. Er is al 2 uur voorbij gegaan merk ik net. 2 uur en het leek 1 minuut terwijl het ook een eeuw leek te duren. Het lijkt alsof ik een week niet meer heb geslapen, mijn ogen pikken, mijn hoofd barst van de hoofdpijn, mijn keel doet pijn, mijn mond plakt toe, mijn neus zit verstopt van al dat gesnotter, mijn benen trillen nog en soms krijg ik plots kippenvel. Het lijkt alsof ik een hele inspanning heb gedaan, terwijl ik gewoon heel hard heb zitten wenen.

 

Ik had dus toch gelijk gisteren. Het is een moeilijke dag vandaag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s