That is how you survived the war

Standaard

Het was opnieuw een hele moeilijke dag. Weer anders moeilijk als gisteren. Nu voelde ik mij nog hopelozer en machtelozer. Praat met je mama zei een vriendin. Het gaat je zo opluchten. En tot mijn grote spijt ben ik zo bang. Bang van mijn eigen gevoelens denk ik. Bang van de reactie van mijn mama. Bang om haar nog meer pijn te bezorgen.

Toen zei (niet echt zeggen, het was chatten) ik tegen die vriendin: typ dat hij nooit meer terug komt.  En ze typte heel mooi: ‘Hij komt nooit meer terug.’ Met een mooie hoofdletter en een punt. Het leek bijna een officiële mededeling. Maar dat was goed. Dat had ik nodig op die moment. Ik wou het zien staan op mijn scherm. Niet door mijzelf getypt maar door iemand anders. En toen ik die zin las, barstte het verdriet weer los. Het deed pijn. En toch was het ergens goed. Omdat ik soms zo bang ben dat ik het nog altijd niet helemaal besef dat hij nooit terug komt. Door zo’n dingen leer ik het misschien beter te beseffen.

Maar ik wil niet te veel meer schrijven. Ik ben het beu. Niet het schrijven op zich. Het verdriet, dat ben ik beu. Dus als ik er niet meer over schrijf gaat het misschien heel eventjes weg.

 

11 – Toen ik de 4e aflevering, na elkaar, van Grey’s Anatomy aan het kijken was. De knappe dokters waren er in geslaagd om een ziek meisje van 10 jaar te redden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s