I will do the running for you

Standaard

Pfieow… wat een vermoeiende dag! Ik vind speelplein al vermoeiend, maar dit is nog 10 keer zo vermoeiend. Deze week doe ik buitenschoolse kinderopvang en ik sta helemaal alleen bij 9 kindjes (4 kleuters van 2-3 jaar, 3 kleuters van 5 jaar en 2 kindjes van 9 jaar) Ik alleen ben verantwoordelijk over die kindjes. Er is niemand anders aanwezig in dat gebouw, behalve een paar werkmannen buiten die aan het nieuwe schoolgebouw werken. Ik vind dat wel eng, zo al die verantwoordelijkheid. Ik durf die kindjes niet alleen te laten maar soms is dat toch nodig. Pff ik ben zelfs te moe om mijn uitleg af te maken. Veel maakt het eigenlijk toch niet uit want het is alleen geklaag.

 

Het was zo druk vandaag dat ik zelfs geen minuut tijd had om aan mijn papa te denken. Mijn papa die vandaag 50 jaar zou geworden zijn. 50… De helft van een leven. Ongeveer toch. Mijn mama had het er precies wel moeilijk mee. Ze kreeg ’s morgens al een smsje van de broer van mijn papa. Dat ze aan ons denken… Ik weet niet hoeveel berichtjes ze nog heeft gekregen maar het zullen er wel een paar geweest zijn.

Ik heb het voorlopig dus nog niet moeilijk gehad. Ik ben nu ook te moe om er veel over na te denken of te piekeren of te treuren. Het enige dat ik nog kan en moet doen is voorbereiden voor morgen.

 

15 – Toen er een kindje toe kwam en een ander kindje daar tegen zei: “dat is juf Sarah”

Advertenties

»

  1. Hoi Sarah,

    Even een berichtje op deze voor jou bijzondere dag, die zo druk voorbij gegaan is. Soms zo onbegrijpelijk dat dagen zomaar gaan zoals ze gaan, terwijl je er heel andere verwachtingen van hebt.

    Bijzonder hoe je na een tijdje afwezigheid je blog weer helemaal hebt gevonden. Een opmerking in je eerdere blog die me raakte was: “Het lijkt alsof ik een hele inspanning heb gedaan, terwijl ik gewoon heel hard heb zitten wenen.” Verdriet is iets waar we meestal niet op zitten wachten, dus als je het zo hebt kunnen voelen heb je volgens mij ook heel hard gewerkt. Huilen is wel een gewoon iets, maar niet zo gangbaar om te uiten naar elkaar. Verdriet vraagt openheid naar onze kwetsbaarheid, en het vraagt kracht om die toe te staan. Dus misschien wel heel krachtig om je tranen toe te staan?

    Mooi troostend lied van Ben Howard. Ik heb hem op de Facebook-pagina van mijn praktijk gezet, dankzij jouw tip.

    Warme groet,
    Paula Tolner

    • Danku voor je reactie 🙂 Het doet mij altijd een plezier als je reageert op wat ik schrijf.
      Ik ben ook blij dat ik terug veel schrijf op mijn blog. Het doet mij beter stilstaan bij alles wat ik doe, denk of voel.
      Misschien was ik wel eventjes een beetje krachtig toen ik mijn verdriet toe liet, maar ik voelde met toch vooral zwak op die moment. Ik zou sterk zijn als ik mijn verdriet zou kunnen delen met mijn mama, dan ben ik pas krachtig.
      En dat liedje, keep your head up, heb ik niet zelf ‘ontdekt’, ik heb het van een vriendin. Dus het is dankzij haar 🙂 Toch vind ik het leuk dat je het op je facebook hebt gezet.

      groetjes!

  2. Pingback: 51 | samentegendehardewereld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s