Dream on.

Standaard

Gisteren avond had ik het weer moeilijk. Ik had weer de ‘drang’ om oude sms’jes opnieuw te lezen. En ik weet op voorhand dat ik het moeilijk ga hebben als ik die herlees. En toch doe ik het. Niet zo vaak. Ik denk dat ik ze al een stuk of 4 keer heb herlezen. Maar nu was het dus weer zover.
Ik begon van oud naar nieuw. En ik stuurde elke dag vanuit school een sms’je naar mijn mama om te vragen hoe het met mijn papa was. Als ik nu die sms’en lees, dan krijg ik dat zelfde gevoel van toen. Bang, onzeker, hulpeloos, afwachtend, zenuwachtig, … Elke dag een sms, elke dag ging hij achteruit, elke dag kan ik dat merken aan het sms’je.

Een berichtje dat de tranen deed stromen. 23 september: “Ik zit op mijn knieën bij een leuke man 😉 moeke komt vandaag niet. amuseer u maar met uw nieuwe vriendinnen.”

Eventjes later: “We krijgen papa niet wakker. Tzal nog efkes zijn dus.”

Dit vond ik een ironisch smsje. 10 oktober: “Er zit terug een beetje meer leven in. Hij is al sinds 10 uur wakker en heeft juist vanille pap op. Zegt wel niet veel maar toch iets. Tot straks xxx”   Meer leven… Hoe kan er nu meer leven in zitten, 5 dagen voor dat hij sterft?

14 oktober: “Hij was efkes wakker maar nu al niet meer. kdenk dat hij mij niet eens gezien heeft. twordt dus weer lezen en wachten. kheb uw brownie al bij. tot straks.”

Dat was het laatste sms’je. Het laatste sms’je dat vertelde hoe het met mijn papa was. Toen ik dat gisteren las rolden de tranen en konden ze niet meer stoppen. Het waren geen wilde tranen, het waren eerder rustige tranen. Ik was niet bang of boos of wanhopig of hopeloos of weet ik veel wat. Ik was gewoon een beetje verdrietig. En de tranen stroomden dat verdriet weg. Daarna was ik rustig. Niet uitgeput. Gewoon kalm en nog lichtjes verdrietig.

Het volgende sms’je dat ik nog heb is van een vriendin: “Ik wens je veel sterkte ook voor u mama en broers! Je mag mij altijd bellen!”

Ik weet dat ik daartussen nog een ander berichtje had gekregen, van mijn nicht, dat ze waren toegekomen in de Cirkel (de palliatieve afdeling waar ze zijn dode lichaam kwamen bekijken) maar dat heb ik blijkbaar al verwijderd.

 

Ik zou alle sms’jes eens moeten overschrijven zodat ik ze altijd kan bijhouden. Want als ik voorheb zoals mijn mama, dan ben ik alle sms’en kwijt. Misschien moet ik daar volgende week eens tijd voor maken. Nu eerst nog een weekje werken.

 

21 – Toen mijn mama vertelde dat onze buurman tegen haar had gezegd dat ik nu altijd vriendelijk ‘dag’ zei terwijl ik vroeger altijd zo voorbij fietste. En hij had er blijkbaar ook nog bijgezegd dat ik een mooi meisje ben. Maar hij was wel zat zei mijn mama…

Advertenties

»

  1. Hoi Sarah,

    Niet speciaal als reactie op deze blog, maar omdat ik het gevoel heb dit aan je toe te moeten sturen. Je houdt van muziek…

    Dit lied hoorde ik dit weekend. Wat een stem, wat een tekst, wat een “call for life”: Beth Hart – Life Is Calling (http://www.youtube.com/watch?v=ihwib8ArsXc)!

    Een paar regels:
    “I feel the tears on my skin
    Their trying to tell me something
    I listen”

    “With all my shadows and I
    I feel the sun on my skin
    It’s trying to tell me something
    I listen”

    “I hear the scars on my skin
    Their trying to tell me something
    And I listen”

    “Life is calling
    Life is calling out my name
    Make it matter, say it louder
    Stay alive another day
    Life is calling out my name”

    Lieve groet,
    Paula

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s