Life is calling

Standaard

De paar trouwe lezers die ik heb, hebben misschien al een tijdje gezien dat de hoofding van mijn blog veranderd is. En misschien vragen jullie zich af wat voor iets dat dat moet voorstellen. Ik was al eventjes van plan om dat te vertellen maar ik vergat het altijd. Maar nu dus niet!

Ik heb een poging gedaan om mijn ring te tekenen. Een stukje van mijn ring. Geen gewone ring. ‘Diene van papa’. Zo noemt mijn mama hem altijd. Mijn papa zit in mijn ring. Ik heb het net eventjes opgezocht en ik heb al eens geschreven over mijn ring. 26 mei. Voor wie geïnteresseerd is kan het eens nalezen 😉 Maar ik zal er nu nog een beetje meer over vertellen.

Ik heb dus een ring waarin een heel klein beetje assen van mijn papa zitten. Een heel klein beetje. Maar hij is héél veel waard voor mij. Als ik die ring zou verliezen zou ik helemaal panikeren en veel wenen. Daar ben ik zeker van. Als ik die ring zou verliezen, verlies ik weer een stukje van mijn papa. Dat zou mij nog meer breken. Ik ben bang om mijn ring te verliezen. Ik hoop zo hard dat ik hem nooit verlies. Ik draag hem elke dag. Maar als ik ga slapen doe ik hem altijd uit. Waarom weet ik niet zo goed. Ik denk dat het misschien is om mijzelf eventjes rust te gunnen. Eventjes zonder mijn papa. En dan kan mijn papa ook eventjes rusten.

Ik leg mijn ring dan altijd naast het potje (urne) van mijn papa. Dat heb ik dus ook, een klein urntje. Klinkt vies: urntje. Maar het is een heel mooi potje. Wit met een wit, glanzend, doorzichtig-achtig steentje erop. En het potje ligt in een klein doosje waarin een soort van dons ligt. Het doet mij denken aan een ei in een nestje. Ik vind het echt heel mooi. En daar leg ik altijd mijn ring bij. Zo herenig ik een deeltje van mijn papa.

Als ik een examen moest gaan afleggen gaf ik altijd eerst een kusje op mijn ring. En als ik een antwoord niet wist of als ik in paniek geraakte, dan raakte ik mijn ring aan en dacht ik aan mijn papa. Dat hielp soms. Soms denk ik ook dat die ring geen waarde heeft voor mij, dat hij mij niet kan steunen, dat hij niets betekent. Maar dat is niet waar, dat weet ik. Toch komt die gedachte soms in mij op.

En ik zal nog eventjes een opsomming geven van waar mijn papa overal verspreid is.

  • mijn ring
  • mijn potje
  • de ketting van mijn mama
  • de urne op de kast in de living
  • de urne in de kamer van mijn broer
  • de urne op het kot van mijn andere broer
  • de half kapotte urne in de kamer van mijn mama
  • de ketting van mijn oma (de mama van mijn papa)
  • de ketting van mijn tante (de zus van mijn papa)
  • assen verstrooid in de zee, ergens in Westende
  • assen verstrooid in onze tuin, bij een bloemetje dat mijn papa één van zijn laatste dagen van zijn mama had gekregen
  • assen die klaarliggen in een pot om uitgestrooid te worden in de bergen ergens in Frankrijk (dat willen we doen als ik, mijn mama en twee broers eens samen naar daar gaan. als dat er ooit van komt. nu staat die pot in de garage, in een kast. wat ik eigenlijk triestig vind)

Zo. Mijn papa is dus overal. En nergens. En toch ook overal. En vooral in mijn hart.

22 – Toen ik thuis kwam en mijn mama mijn vergeten vestje toonde dat ze had terug gevonden op mijn werk van vorige week.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s