I never promised there’d be sunshine everyday

Standaard

Auw. Auw. Auw. AUW!

De tandarts…

 

Ik haat de tandarts echt. Zeker als hij mij zoveel pijn doet! Eén van mijn tanden linksboven is ontzenuwd. En dat deed pijn. Nu nog altijd. Maar zoals ik daarstraks tegen een vriendin zei. Ik wil geen pilletjes nemen tegen de pijn. Ik haat pilletjes. Voor verschillende redenen. Ik ben bang om ze in te slikken. Ik geloof niet dat ze werken. Ik ben bang voor de gevolgen/bijwerkingen. En wat is pijn? Doet mijn tand wel echt pijn? Mijn papa, die had pijn. In vergelijking met zijn pijn, is mijn pijn niets. Vooral daarom wil ik nooit pilletjes nemen.

Er was wel nog iets eng bij de tandarts. Ik lag daar al zeker 50 minuten en ik was de pijn echt beu. Mijn kaak was helemaal verkrampt van daar zo te liggen en ik had één of andere raar blauw plastic ding over mijn mond (waardoor ik bijna niet meer kon ademen – ja ik kan soms overdrijven- ). Ik was dat dus allemaal beu. Ik was in mijn gedachten aan het vloeken en aan het klagen. Tot ik plots dacht: alstublieft papa, sta mij bij, help mij. En 1 seconde later deed de tandarts dat blauw ding van mijn mond en was hij klaar. Enkel de vulling moest hij nog een beetje afwerken. Ik kon mijn mond toch al eventjes terug bewegen. Wat een opluchting! En vooral eng dat dat gebeurde nadat ik hulp aan mijn papa had gevraagd.

Nu genoeg over de tandarts!

 

Gisterenavond heb ik een soort van primeur beleefd. Niet écht écht een primeur. Maar het voelde wel een beetje zo. Ik ging voor de eerste keer naar mijn nieuwe hobby! Ik volg vanaf nu voordracht en verbale vorming. EEN HOBBY! Ik heb gewoon een hobby! Ik heb al bijna 10 jaar lang geen hobby meer gehad. Dus ik vind het toch een soort van primeur. Ja, ik heb net de echte primeur erin gevonden:

Mijn eerste hobby als volwassen vrouw.

En het was wel tof. Ik voelde mij wel een beetje onwennig. En zenuwachtig. En jong. En eenzaam. En onbeholpen. En bang. Toch was het tof 🙂

Ik ga er wel nog moeilijke dagen tegemoet gaan. Dat weet ik nu al. We mogen zelf teksten of gedichten kiezen die we willen voorlezen/brengen. Dat mag uit boeken zijn of uit toneelstukken of zoals ik al zei gedichtjes. Of… Dingen die je zelf hebt geschreven. Ik heb al aan mijn groepje (4 volwassenen + de leerkracht, ik schat ze allemaal rond de 35-45 jaar) verteld dat ik soms gedichten schrijf. Ik wil heel graag eens een gedichtje van mij voorlezen maar ik weet nu al dat ik dan super zenuwachtig ga zijn. Maar achteraf zal ik mij wel fier voelen en opgelucht. Alhoewel… Fier? Wie weet vinden ze mijn gedichtjes slecht of belachelijk. Ik zal wel zien. Nog niet te ver vooruit denken. Gewoon leven.

Of nee. Ik wil toch nog iets over de toekomst zeggen. Op het einde van mijn eerste jaar voordracht moeten we allemaal 1 stuk brengen voor een soort van jury. Hoe speciaal zou het zijn als ik dan een gedichtje aan mijn papa kon opdragen. En een stille, bange, onzekere wens die ik er dan nog bij heb, is dat mijn mama in de zaal zit.

Oké. We zien wel. Ik heb nog een schooljaar tijd om daarover te piekeren.

30 – Toen ik een mini-verrassinkje aan het maken was voor iemand.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s