You’re in my veins

Standaard

Dat doet mij zo aan vroeger denken. Ik lag ook zo graag met mijn hoofd op mijn papa zijn borst. Luisteren hoe hij ademde…

Ademde.

Nu niet meer. Nooit meer. Nooit. Nooit. Nooit. Nooit. Nooit. Nooit. Nooit. Nooit. Nooit.

Nooit kan ik genoeg ‘nooit’ schrijven zodat ik het écht begrijp.

Ik wil het maar heel kort hebben over mijn ‘projectje’. Ja, ik heb het opgegeven. Maar nu pas heb ik begrepen dat ik het niet opgeef. Ik zet het stop. Ik heb het niet nodig. Het maakte mij helemaal niet gelukkig. In tegendeel, het maakte mij ongelukkig. Ik wil niet moeten nadenken over wat mij gelukkig maakt, ik wil het niet moeten opschrijven, ik wil geluk niet als een verplichting moeten zien, ik wil geluk niet moeten forceren, ik wil geluk niet moeten verzinnen. Ik wil gewoon gelukkig zijn. Zonder meer.

Jansma en Soli
























View original post

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s