I understand that every life must end.

Standaard

1 + 1 = 2

Maar vandaag is 1 + 1 = 11 voor mij. 11 maand. 11 maand zonder mijn papa. Als ik eraan denk word ik zenuwachtig. Zenuwachtig omdat die 11 zo dichtbij de 12 komt. En die 12 is een jaar. En een jaar is lang. 11 maand is ook al lang, vind ik toch, maar 1 jaar lijkt véél langer. Ik moet daar nu nog niet aan denken, ik weet het. Toch doe ik het. Automatisch.

Ik weet niet goed wat ik nu voel, behalve die zenuwachtigheid. Ik ben er nu al eventjes over aan het nadenken en ik weet het niet.

Ik voel dat ik mijn papa mis, dat ik wou dat hij hier was. Ik voel dat ik verdrietig ben maar niet extreem verdrietig. Ik voel een soort van rust.  Ik voel een soort van drukte. Ik voel mij leeg. Ik voel mij vol. Ik voel zoveel dat ik niets meer voel. Of zoveel dat ik niet meer weet wat ik voel.

Ik weet alleen dat ik 11 maand geleden nooit had gedacht dat ik je nu nog zou missen. Ik had niet gedacht dat het allemaal zo moeilijk ging zijn. Ik wist dat het zwaar ging zijn. Maar hoe zwaar wist ik niet. En zo zwaar had ik niet gedacht.

Ik weet nog dat ik zo vaak heb gedacht aan hoe het zou zijn zonder mijn papa. Maar ik kon het mij niet inbeelden. Dat is ook logisch denk ik. Hoe kan je je nu een leven voorstellen zonder de persoon die je zo graag hebt?  Niet. Het is gewoon een ander leven dat begint. Er is zoveel veranderd. De eerste maanden dacht ik dat er niet veel veranderd was, behalve dat hij er niet meer was. Maar er is wel veel veranderd. Zoveel dat ik het niet kan opschrijven. Ik ben veranderd. Mijn mama is veranderd. Mijn broers zijn veranderd. Ons huis is veranderd. Onze gewoontes zijn veranderd. Alles is anders. Alles is papa-loos.

En dat al 11 maand lang. 11 maand lang mis ik hem. En 11 maand lang heb ik gedacht: ‘komt er ooit een einde aan het gemis?’ En 11 maand lang wist ik dat het antwoord nee was.

Advertenties

»

  1. Lieve meid

    Het moet zo moeilijk zijn voor u. Ik wou dat ik iets kon doen, maar helaas… dat kan ik niet.
    Vergeten zal je nooit kunnen, maar ik hoop dat je het wel ( vroeg of laat ) een plaatsje kunt geven. Een plaatsje in je hart. Deels een plaatsje voor je papa, maar ook deels een plaatsje met plezier. Zo kan je papa meegenieten! Dat zou hij willen. Alle papa’s willen het beste voor hun kleine meid, dus ook uw papa zou je het liefst gelukkig zien. Maak plezier, doe dingen met vriendinnen, … Ook al is het moeilijk, het is geen schande om te’ lachen’. Je papa ziet je graag als je lacht, niet met verdriet. Zelfs met plezier, weet hij dat je hem nooit vergeten zal!

    xx

    • Dat is echt heel lief, je raakt mij.
      Een plaatsje met plezier. Klinkt heel mooi! Ik hoop dat ik het ooit kan waarmaken. Ik probeer er alleszins aan te werken. Een plaatsje voor mijn papa is er zeker! Een grote plaats zelfs.
      groetjes! xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s