Until it disappeared

Standaard

Morgen eindelijk weer school! Ja, ik ben een beetje raar. Ja, ik ben een beetje een school-verslaafde.

Ik ga graag naar school. Ik hou ervan om te babbelen met mijn vriendinnen tijdens de lessen. Ik hou ervan om ’s middags franchipannekes en brownies te eten. Ik hou van het moment waarop je iets eindelijk snapt. Ik hou ervan om naar het einde van de les uit te kijken en naar de volgende les te gaan. Ik hou van de verschillende leekrachten, de verschillende manieren waarop ze lesgeven, de verschillende tics die ze hebben. Ik hou ervan te dromen tijdens de les. Ik hou van dingen bijleren. Ik hou ervan om lessen saai te vinden en erover te klagen. Ik hou van de rare opdrachten die we krijgen en er ook over te klagen. Ik hou ervan om na een vermoeiende schooldag thuis te komen.

Ik hou van school. En wat ben ik blij dat ik ervoor heb gekozen om een heel groot deel van mijn leven op school door te brengen!

 

Ik heb niet altijd van school gehouden. Wel bijna altijd. De kleuterklas zal ik ook wel tof gevonden hebben maar daar weet ik niets meer van (beetje logisch). De lagere school vond ik geweldig! Tranen met tuiten heb ik gelaten toen ik afscheid moest nemen van mijn beste vriendinnetje. Het 1e middelbaar was matig, een beetje eng, een beetje tof. Het 2e middelbaar was fantastisch. Het mooiste jaar. Van dat jaar heb ik zo genoten. We hadden echt een toffe klas, met veel kliekjes, maar o zo tof! Het 3e middelbaar was opnieuw matig, veel minder tof als het 2e middelbaar, maar wel nog steeds tof. Het 4e middelbaar was meer als matig maar ook niet zo super geweldig. Het 5e middelbaar was een keerpunt. Het 6e nog meer.

Daarstraks heb ik een lange mail gestuurd naar een vriendin van mij, uit het middelbaar. Ik had het over het 5e en 6e middelbaar. Ik had het over hoeveel spijt ik heb van die twee jaar. Ik was mijzelf toen niet meer. Ik denk dat het ergens in mei 2010 was dat alles stilletjes aan veranderde. Het moment dat ik te weten kwam dat het kankermonster mijn papa opnieuw had aangevallen. Ik wist niet hoe ik mij moest gedragen. Ik was zo bang. Ik wist niet wat ik moest zeggen, wat ik moest doen, wat ik niet mocht doen, wat ik net wel moest doen. Ik wist niets meer. Dus deed ik ook niets. Ik heb zoveel uren gewoon in de klas gezeten. Zitten staren. Zitten wenen in mijzelf. Zitten hopen in mijzelf. Zitten afwachten.

De dagen gingen voorbij. De dagen gingen heel langzaam voorbij. Mijn papa kreeg chemo. En bestralingen en een paar operaties. En ik werd banger en banger. Zo bang om mijn papa te verliezen. Zo bang dat ik er niet over kon praten. Met niemand. Ik sloot mijzelf helemaal op. Ik kroop in mijn schelp en kwam er zelden nog uit. Ik was mijzelf niet meer. Ik leefde in een soort roes. Ik besefte dat ik mijzelf niet meer was en ik kon het niet veranderen. Mijn vriendinnen konden niet meer met mij overweg en dat begrijp ik nu goed. Maar toen begreep ik dat niet.

Als ik mijzelf vergelijk met hoe ik toen was en met wie ik nu ben is dat zo’n groot verschil. Ik ben helemaal veranderd. En ik heb het niet over mijn uiterlijk. Ik denk eigenlijk niet zo graag terug aan die laatste twee jaar van het middelbaar. Normaal gezien zouden dat leuke jaren moeten zijn maar voor mij was dat alles behalve zo…

Gelukkig was mijn 1e jaar hoger onderwijs wel super! Ondanks al mijn verdriet was het zo’n mooi en leuk schooljaar. Dankzij mijn geweldige vriendinnen! En dat is de reden dat ik uitkijk naar morgen. De 1e schooldag!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s