These are the scars deep in your heart

Standaard

Er zijn zo vaak moeilijke momenten. Elke dag zijn er verschillende momenten waarop ik eventjes moet slikken, dat ik het moeilijk heb. Dus vandaag was net zo’n dag.

Tijdens de les godsdienst vertelde de leerkracht over een vroegere collega in het lager onderwijs die haar man was verloren. De week erna moest ze les geven over het bijbel verhaal van Job. Over zijn lijden. Dat kon ze niet aan toen omdat haar verdriet nog te vers was. Daar moeten we rekening mee houden in het onderwijs. We moeten ons goed voelen en het is normaal dat mensen het moeilijk hebben na het verlies van iemand. Ze hebben het al vaak gezien ook op school dat leerlingen het moeilijk hebben na zo’n verlies. Daar moeten we respect voor hebben. Dat vertelde ze allemaal.

Ik voelde mij aangesproken. Hoewel ze niet echt opvallend mijn richting uitkeek. Toch wist ik dat ze ook aan mij en mijn situatie dacht. Ik had het wel moeilijk om mijn tranen te bedwingen. Ik moest kalm blijven en zorgen dat ik niet ging wenen. Want ik was eventjes van mijn melk.

Tijdens de les Nederlands was er weer zo’n moment. Het ging plots eventjes over boeken over de dood. De leerkracht gaf maar een voorbeeldje. Maar toch. Het woord dood maakt mij automatisch verdrietig. Ik kan het niet helpen.

 

En dan zijn er nog de duizenden andere momenten wanneer ik aan mijn papa moet denken. Kleine dingen die mij aan hem doen denken. Een paar voorbeeldjes: alles wat met varkens te maken heeft, alles wat met banken (en dan vooral Fortis) te maken heeft, alles over het buitenland (en dan vooral Polen en Duitsland), alles over ziektes, alles over tuinen en natuur, alles wat met de zee te maken heeft, kale mannen, mannen met grote brillen, kleren van esprit of diesel, domme grapjes, vakanties, … Mijn lijstje is bijna eindeloos. Er is zoveel dat mij doet terugdenken aan mijn lieve papa. Zoveel waarbij ik eventjes – of eventjes langer – denk aan hoe hij was, wat hij deed, wat hij zei, … En aan hoe hard ik hem mis. Dat vooral.

En heel vaak als ik aan het woord missen denk, dan denk ik aan een tekst van Toon Tellegen die we op de begrafenis hebben voorgelezen. Een populaire tekst die al veel op zo’n triestige bijeenkomsten verteld is. Het is dan ook een hele, hele, hele mooie tekst!

 

OP EEN OCHTEND KLOPTE DE MIER AL VROEG op de deur van de eekhoorn.
‘Gezellig’, zei de eekhoorn.
‘Maar daar kom ik niet voor’, zei de mier.
‘Maar je hebt toch wel zin in wat stroop?’
‘Nou ja… een klein beetje dan.’
Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij gekomen was.
‘We moeten elkaar een tijdje niet zien,’ zei hij.
‘Waarom niet?’ vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist heel gezellig als de mier zomaar langskwam. Hij had zijn mond vol pap en keek de mier met grote ogen aan.
‘Om erachter te komen of we elkaar zullen missen,’ zei de mier.
‘Missen?’
‘Missen. Je weet toch wat dat is?’
‘Nee,’ zei de eekhoorn.
‘Missen is iets wat je voelt als er iets niet is.’
‘Wat voel je dan?’
‘Ja, daar gaat het nou om.’
‘Dan zullen we elkaar dus missen,’ zei de eekhoorn verdrietig.
‘Nee,’ zei de mier, ‘want we kunnen elkaar ook vergeten.’
‘Vergeten! Jou?!’ riep de eekhoorn.
‘Nou,’ zei de mier. ‘Schreeuw maar niet zo hard.’
De eekhoorn legde zijn hoofd in zijn handen.
‘Ik zal jou nooit vergeten,’ zei hij zacht.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s