Every now and then I see you cry

Standaard

Het verdriet heeft mij weer eens overvallen. Of overspoeld is misschien een beter woord. Of ondergedompeld. Of doen happen naar adem.

Er zijn zoveel woorden om het te beschrijven. Maar pas als je het echt hebt gevoeld, dan weet je wat ik bedoel.

Ik was op weg naar school, met mijn i-pod op (sinds het nieuwe schooljaar zit ik altijd alleen op de trein dus is mijn i-pod mijn nieuwe BFF). Ik heb veel – vooral eigenlijk – triestige liedjes erop staan. Toen ik deze ochtend die liedjes hoorde werd ik dus overspoeld door het verdriet. Met tranen in mijn ogen zat ik op de trein. Met tranen in mijn ogen stapte ik de school binnen. Met tranen in mijn ogen stapte ik richting toilet. Daar sloot ik mij op. En de tranen liet ik vrij. Ze moesten eruit. Ik voelde het. Ik kon ze niet langer bedwingen. Ik moest mij inhouden om daar niet te blijven zitten en te blijven wenen. Maar zo ben ik niet. Ik zet door, ik probeer. Met rode ogen ging ik richting klas. (wat mij trouwens doet denken aan de titel van mijn blog gisteren, wat zoals altijd een zinnetje is uit een liedje)

Ik heb mij door de dag gesleept. Vooral de eerste lesuren had ik het nog heel moeilijk. Ik haat het om in de les te zitten terwijl het enige waar ik zin in heb wenen is. Dan wil ik naar buiten rennen en in een hoekje gaan zitten snikken. En dat gaat niet. Ik zou het ook nooit durven.

In de namiddag heb ik mij wel geamuseerd. Maar zodra ik niets meer om handen had, behalve naar de leerkracht haar uitleg luisteren, werd ik alweer triestig en gingen mijn gedachten automatisch naar mijn papa.

 

Ik heb het zo moeilijk met het naderen van 15 oktober. Dan is het 1 jaar. 1 jaar! Ik kan het niet geloven.

Deze week heb ik al elke nacht wakker gelegen en gedacht aan vorig jaar. Aan de begrafenis, aan de laatste weken, de laatste maanden, aan de dagen na zijn dood, aan de dagen na de begrafenis, aan zo veel. Ook zijn er veel dingen die ik mij nu plots weer herinner aan die periode. Geen leuke dingen. Allemaal triestige dingen. Overal zijn er triestige dingen. Ik ben ook zo bang voor de komende dagen, weken. Ik ga het nog zo lastig krijgen. Ik ga nog vele avonden en nachten wenen. En ik kijk er alles behalve naar uit. Maar het kan niet anders.

Kop op en been voor been vooruit.

 

 

 

Advertenties

»

  1. Pfieuw, ik word er verdrietig van. Voel precies wat Jij voelt! Bijzonder dat we elkaar gevonden hebben. Ik wil je wel heel veel vertellen en vragen maar weet niet of je hier behoefte aan hebt…. je mag me iig mailen (nicolletjes@hotmail.com).
    Die tranen die opeens komen, ook al ken ik je niet, ik hoop dat je een fijn weekend hebt!
    Liefs Nicolle

    • Ik zal je zeker eens een mailtje sturen! Ik heb het dit weekend nogal druk met school, al veel taken! Maar je kan je verwachten aan een mailtje, want ik heb er behoefte aan. Ik ben blij dat ik iemand gevonden heb die in dezelfde situatie zit als mij.
      Groetjes, Sarah

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s