Never get enough

Standaard

Het gaat niet goed met mij. Ik herleef alle momenten van vorig jaar. Het enige dat nog door mijn hoofd spookt zijn dingen die te maken hebben met mijn papa en met zijn dood.

Ik voel mij zo verdrietig. Zo, zo verdrietig. Het verdriet zit tot in mijn keel. Als ik eraan denk grijpt het mij vast en kan ik niets anders doen dan de tranen weg slikken.

Ik heb hulp nodig. Ik heb steun nodig. Veel steun en hulp. Ik heb een sterke schouder nodig die mij ondersteunt wanneer ik dreig om te vallen. Ik heb een liefdevolle knuffel nodig die mij toont dat ik er niet alleen voor sta.

En ik weet en voel van wie ik die steun nodig heb. Maar ik durf haar die steun niet te vragen. Ik heb natuurlijk over mijn mama. Ik hoop gewoon dat ze binnenkort door heeft dat ik haar nodig heb. Want ik ga het volgens mij nog véél moeilijker krijgen de volgende dagen en weken.

Ik wil op deze moment (en op elke moment eigenlijk) niets liever dan mijn papa terug te zien en te knuffelen. Dat is onmogelijk, ik weet het. En dat maakt mij langzaam kapot. Ik wil hem gewoon terug en het gaat niet.

Advertenties

Eén reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s