Maandelijks archief: oktober 2012

Trying to get inside her soul

Standaard

Binnen ongeveer 4 uur is mijn papa 1 jaar dood.

Dat klinkt zo ongeloofwaardig en toch is het de waarheid. De harde waarheid.

Hoe ik mij nu voel kan ik niet echt beschrijven maar ik zal een poging wagen.

Ik voel mij raar, verward, moe, eenzaam, triestig, ongeduldig, voorzichtig, angstig. Maar toch ook een beetje vrolijk op sommige momenten. Want eerlijk gezegd had ik gedacht dat ik mij op deze moment veel slechter zou voelen. Ik heb een paar moeilijke momenten gehad de laatste week maar het viel veel beter mee als ik eerst had gedacht. Ik denk dat mijn enorme hoop schoolwerk er voor een groot deel tussenzit. Ik ben constant bezig voor school. Letterlijk vanaf ik opsta tot ik ga slapen. (naast mijn bed liggen 3 boeken voor school waarin ik lees als ik ga slapen en als ik opsta) Ik word bijna achtervolgd door het schoolwerk.

En mijn verdriet en gemis sleept er zo maar een beetje achter. Het is de schaduw van mijzelf. Zoals die ene mooie spreuk. “Loop met je gezicht in de zon, dan valt de schaduw achter je.” Ik probeer in de zon te lopen, ik probeer me te amuseren. Dat lukt ook vaak. Maar niet altijd. En de momenten waarop dat niet lukt overvalt de schaduw mij en overmeestert hij mij. Dan slokt het verdriet mij op en verdrink ik bijna. Maar ik heb geleerd hoe ik moet blijven verder zwemmen. Dat probeer ik dan ook zoveel mogelijk te doen.

Dit doet mij trouwens denken aan een gedicht dat iemand tijdens mijn lessen voordracht voorleest.

“Als ik één ding kan is het liefhebben. Dat lijkt niet veel bijzonders, maar ik ben er trots op.
Ik heb het geleerd zoals een zwerfhond leert zwemmen: omdat hij met de rest van de worp in een jutezak werd gepropt en in een snelstromende rivier is geworpen.
Die ene die het tegen alle verwachtingen in gered heeft, dat ben ik.
Met in mijn oren nog het gejank van degenen die het niet haalden, moest ik leren ergens van te houden.
Ik ben niet onder gegaan.
Ik heb de kant bereikt.
Ik heb lief.
Andere mensen dragen hun verdriet in hun hart.
Ongezien holt dat hen vanbinnen uit. Het is mijn redding geweest dat ik mijn verdriet aan de buitenkant draag, waar het niemand kan ontgaan.”

 

Een heel, heel mooi gedicht. Maar het past niet helemaal bij mij. Ik draag mijn verdriet langs de binnenkant. En inderdaad, het holt mij uit.

Door met mijn mama te praten probeer ik het naar buiten te brengen. Morgen gaan we weer een stapje zetten. We gaan oude foto albums bekijken. Herinneringen ophalen. Denken aan papa. Dat mag wel op zo’n dag als morgen. 1 jaar… Niet te geloven…
Papa, ik mis je!

 

Advertenties

What’s done is done.

Standaard

Het is gebeurd.

(Zo zou Erik Van Looy het zeggen.)

Ik heb met mijn mama gesproken.

Ik heb samen met haar geweend. We hebben elkaar geknuffeld. Ik heb naast haar in de zetel gelegen. Ik heb haar mijn ‘rouwboek’ laten lezen. Ik heb samen met haar naar de muziek van de begrafenis geluisterd. Ik heb gezegd tegen haar dat ik mijn blog zou tonen. Maar dat kan ik nog niet. Ik denk dat ik daar meer tijd voor nodig heb.

En voor nu heb ik weer eventjes genoeg van mijn blog. Het is blijkbaar weer een periode waarin ik er afstand van moet nemen want het lukt mij niet om te schrijven. Eender wat. Dus ik wou nu gewoon laten weten, aan weet ik veel wie, dat ik de stap heb gezet.

Ik heb met mijn mama gesproken.

Het is gebeurd.

(Zo zou Erik Van Looy het zeggen.)

I might be a little closer to you

Standaard

Amai, amai, amai. Wat een dag! Wat een goeie dag eigenlijk.

Ik heb een stap gezet. Een grote stap vind ik.

Ik heb een mail verzonden naar mijn mama. (ja, een mail naar mijn eigen mama, zo raar ben ik) Ik heb geschreven dat ik volgens mij klaar ben om met haar te praten, dat ik het wil proberen maar dat ik niet zeker weet of het gaat lukken. Maar proberen is al een stap. En die mail sturen was ook een stap. En zo ga ik been voor been vooruit. Zo wil ik been voor been gelukkiger worden. Zo wil ik been voor been het verlies van mijn papa een plaats geven. En zo wil ik been voor been kunnen glimlachen als ik aan mijn papa denk.

En dit allemaal heb ik te danken aan dat ene meisje (vrouw) waarover ik al eerder heb geschreven. Ik heb deze middag lang met haar gepraat. Zij heeft vooral verteld over haar verlies en hoe zij ermee is omgegaan. En dat vond ik perfect. Ik heb veel geleerd door naar haar te luisteren. Ik heb ook verteld dat ik er niet met mijn mama over kan praten en dan hebben we bedacht dat ik een mail kon sturen. En voor de eerste keer had ik het gevoel dat ik het ook écht ging doen. Zo komt het dus dat ik die mail ook écht, écht, écht heb verzonden!

Het enige dat ik nu kan doen is bang en zenuwachtig afwachten. Maar ik heb een stap gezet. En voorlopig voel ik mij opgelucht.

De volgende stap is dat ik morgen, na school, de deur open en haar zie staan. En dat we ‘moeten’ praten of wenen of weet ik veel wat.