Trying to get inside her soul

Standaard

Binnen ongeveer 4 uur is mijn papa 1 jaar dood.

Dat klinkt zo ongeloofwaardig en toch is het de waarheid. De harde waarheid.

Hoe ik mij nu voel kan ik niet echt beschrijven maar ik zal een poging wagen.

Ik voel mij raar, verward, moe, eenzaam, triestig, ongeduldig, voorzichtig, angstig. Maar toch ook een beetje vrolijk op sommige momenten. Want eerlijk gezegd had ik gedacht dat ik mij op deze moment veel slechter zou voelen. Ik heb een paar moeilijke momenten gehad de laatste week maar het viel veel beter mee als ik eerst had gedacht. Ik denk dat mijn enorme hoop schoolwerk er voor een groot deel tussenzit. Ik ben constant bezig voor school. Letterlijk vanaf ik opsta tot ik ga slapen. (naast mijn bed liggen 3 boeken voor school waarin ik lees als ik ga slapen en als ik opsta) Ik word bijna achtervolgd door het schoolwerk.

En mijn verdriet en gemis sleept er zo maar een beetje achter. Het is de schaduw van mijzelf. Zoals die ene mooie spreuk. “Loop met je gezicht in de zon, dan valt de schaduw achter je.” Ik probeer in de zon te lopen, ik probeer me te amuseren. Dat lukt ook vaak. Maar niet altijd. En de momenten waarop dat niet lukt overvalt de schaduw mij en overmeestert hij mij. Dan slokt het verdriet mij op en verdrink ik bijna. Maar ik heb geleerd hoe ik moet blijven verder zwemmen. Dat probeer ik dan ook zoveel mogelijk te doen.

Dit doet mij trouwens denken aan een gedicht dat iemand tijdens mijn lessen voordracht voorleest.

“Als ik één ding kan is het liefhebben. Dat lijkt niet veel bijzonders, maar ik ben er trots op.
Ik heb het geleerd zoals een zwerfhond leert zwemmen: omdat hij met de rest van de worp in een jutezak werd gepropt en in een snelstromende rivier is geworpen.
Die ene die het tegen alle verwachtingen in gered heeft, dat ben ik.
Met in mijn oren nog het gejank van degenen die het niet haalden, moest ik leren ergens van te houden.
Ik ben niet onder gegaan.
Ik heb de kant bereikt.
Ik heb lief.
Andere mensen dragen hun verdriet in hun hart.
Ongezien holt dat hen vanbinnen uit. Het is mijn redding geweest dat ik mijn verdriet aan de buitenkant draag, waar het niemand kan ontgaan.”

 

Een heel, heel mooi gedicht. Maar het past niet helemaal bij mij. Ik draag mijn verdriet langs de binnenkant. En inderdaad, het holt mij uit.

Door met mijn mama te praten probeer ik het naar buiten te brengen. Morgen gaan we weer een stapje zetten. We gaan oude foto albums bekijken. Herinneringen ophalen. Denken aan papa. Dat mag wel op zo’n dag als morgen. 1 jaar… Niet te geloven…
Papa, ik mis je!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s