Somebody found me here

Standaard

Mijn nieuwe hobby (verbale vorming en voordracht) verloopt nog steeds goed. Ik vind het heel leuk. Alhoewel. Heel leuk is misschien voorlopig een beetje overdreven. Ik vind het leuk. Ik voel mij nog vaak een beetje onwennig en nieuw. Binnen een les of 3 zal dat probleem wel helemaal weg zijn. Ik ken mijzelf op dat vlak.

Verbale vorming is de theorie. Soms een beetje grappig door de rare oefeningen die we moeten doen (een klein voorbeeldje: al neuriënd een zin voorlezen) Voordracht is helemaal anders. Daar is het gezelliger en gemoedelijker. Dat zal ook wel aan het aantal mensen liggen. (17 tegenover 5) Maar hoe gezellig het er ook is, ik durf het nog niet aan om te vertellen over mijn papa. Ik vertrouw mijn groep wel maar ik kan het gewoon nog niet over mijn lippen krijgen. Langs de ene kant zou ik het zo langs mijn neus weg willen zeggen maar dan lijkt het alsof het mij niets kan schelen en dat is alles behalve zo. Dus dan zou ik het op een rustig en gepast moment moeten vertellen maar dat is juist het moeilijke. Als er zich zo’n moment voordoet word ik helemaal zenuwachtig. Zoals vorige week…

Ik had een nieuwe tekst meegenomen die ik heel graag wou voorlezen. Hieronder staat hij. (je kan nu al eventjes omlaag scrollen als je niet meer kan wachten) Ik begon hem te lezen, trillend van angst. Ik probeerde rustig te ademen maar dat kon ik niet meer. Ik probeerde rustig voor te lezen zonder dat die bibber in mijn stem duidelijk was maar dat lukte ook niet meer. Het enige wat ik kon doen was verder lezen met een krop in mijn keel en de daver op mijn lijf. Toen mijn tekst af was bekeken ze me afwachtend en tegelijk doordringend. Alsof ze me begrepen en toch ook weer helemaal niet. Het was lang stil. Tot de ‘juf’ zei dat het een hele zware tekst is. De man, Koen – toevallig ook de naam van mijn papa… – vroeg zich af waarom de schrijfster van dat boek zo’n verhaal vertelde. Ik legde uit dat haar man overleden was en dat ze op zoek was naar geluk. Dat was dé moment dat ik over mijn papa moest vertellen. Maar je kan het al raden. Dat deed ik dus niet. Ik kon het niet. Waarom weet ik niet. Het was te vroeg denk ik. Er blokkeerde weer iets in mij. Iets waardoor ik er niet over kon praten. Achja. Maar als de tekst graag wil lezen dan mag ik er verder op oefenen. Dat heb ik dan ook gedaan.

Gisteren was poging nummer 2 aan de beurt. Deze keer lukte het al veel beter. Ik ben erin geslaagd om mi of meer kalm te blijven en om rustig en beheerst voor te lezen. En met gevoel. Want dat is het belangrijkste aan mijn tekst. Het juiste gevoel erin leggen zodat de boodschap duidelijk is voor de luisteraar. En dat was zo zeiden ze. Al veel beter als de eerste keer. Toen hadden ze er niet zoveel van begrepen. Ze vinden ook allemaal dat de tekst heel goed bij mij past en dat ze dat horen dat ik hem graag wil lezen. Gelijk hebben ze.

“Zolang je hetzelfde lied blijft zingen, kom je niet vooruit”
Ik dacht een ogenblik na over deze woorden.
“Maar”, vroeg ik, “hoe kun je je lied veranderen als je bent vastgelopen?”
“Je gaat naar een heilige plaats, daar stel je je volledig open en dan luister je naar wat je moet horen”
“Hoe hoor je dat?”
“Je houdt je hele lichaam stil. De vogels zingen je toe. Het water praat tegen je. De sterren, de dieren doen mee om je te laten begrijpen wie je bent en wat je moet doen met je leven”
“Nemen ze de pijn ook weg?”
“De pijn gaat niet weg. Die blijft waar hij hoort. Hier”, zei Max en klopte op zijn hart. “De pijn die hier zit, zorgt dat je hart groter wordt. Je zou niet willen dat die pijn helemaal wegging. Door die pijn kun je liefhebben. Als je een heleboel verzamelde pijn meedraagt, draag je een hoop liefde mee. Als je die pijn niet kent, kun je voor niemand iets betekenen. Ook niet voor jezelf.”

“Dus als je niet vecht tegen de pijn, kun je er misschien iets positiefs mee doen? Bedoel je dat?”

“Ja, dat bedoel ik”, zei Max. “De pijn is een deel van jezelf Je zegt: Dat is er met me gebeurt. Dat houd ik bij me. Dan wordt het een verrijking in plaats van een belemmering”.
“Maar hoe zorg je dat dat gebeurt?”
“Je luistert. Naar de stem van de aarde. Wanneer je dat doet, luister je naar jezelf”, antwoordde Max. “Als je eenmaal geleerd hebt naar alles om je heen te luisteren, dan stel je je van binnen helemaal open en maak je contact. Zo kom je vanzelf op de goede weg. Het is niet de pijn, die je belemmert te leven, het is de angst voor pijn die je verlamt.”

Het komt uit een boek van Elizabeth Fuller, De stem van de aarde.

Ik heb het zelf nog niet gelezen maar iemand heeft me dit fragment doorgestuurd omdat die vond dat het bij mijn gevoelens paste. Dat is dus helemaal waar.

Ik hoop dat ik deze tekst binnen een paar lessen heel mooi kan voordragen, zonder beven en zonder slikken. Maar ik hoop nog meer dat mijn mede-voordracht-leerlingen de reden kennen voor het kiezen van deze tekst. Dat hoop ik.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s