Maandelijks archief: december 2012

Ping… Ideetje!

Standaard

Ik heb lang, lang, lang zitten nadenken over mijn 52-weken project.

Ik wou iets dat iets betekent voor mij, niet zomaar elke week een tekstje of een foto plaatsen. Ik wou iets dat belangrijk is voor mij. Iets van waarde.

En eigenlijk is het ‘onderwerp’ zo voor de hand liggend dat ik er bijna niet aan had gedacht.

Rarara…

Mijn papa!

En nee, ik doe geen 52-weken project. Ik maak er mijn eigen versie van (ik ben graag een beetje uniek). Ik maak er een 51-weken project van. 51 weken omdat mijn papa dit jaar 51 zou geworden zijn. En in mijn gedachten kan ik hem 51 jaar laten worden. Elke week staat symbool voor 1 jaar. 1 jaar van het leven van mijn papa. Dit geweldig mooie idee heb ik helaas niet zelf uitgevonden maar heb ik vanuit het boek Oscar en Oma rozerood van Eric Emmanuel Schmitt. Zéker eens lezen (het is een kinderboek maar het is echt waar prachtig)!

Ik wil dus elke week iets met jullie (mijn beperkte publiek) delen dat mij doet denken aan mijn papa. En elke week wordt hij een jaartje ouder. Doordat ik aan hem denk. Elke week sluit ik een herinnering of gedachte of foto of liedje of spreuk die me doet denken aan hem op in mijn hart en in mijn blog. Zo kan ik hem dicht bij mij houden.

Mijn idee is er dus. Maar een naam nog niet. Ik wil een mooie naam voor mijn projectje. Een warme, lieve naam die past bij mijn idee.

Ik had enkele ideetjes in de aard van: Papa’s 51 jaren, 51 weken vol van papa, 51 weken papa’s kindje. Maar ik vind geen enkele naam goed. Dus ik blijf nog verder nadenken. Er moet en zal een goede naam in mijn gedachten verschijnen. En dan kan ik van start gaan. 7 januari is de eerste deadline, dan moet ik het eerste ‘ding’ hebben gedeeld met jullie en vooral met mijzelf.

Want dat is nog steeds de belangrijkste reden van dit hele ding. Mijn verdriet verwerken en mijn gemis een plaats geven. En dit project kan mij daarbij helpen, ik voel het.

P.S: Gelukkig nieuwjaar papsie. Ik denk aan je…

All we are is a memory

Standaard

Het regent en het regent. Letterlijk en figuurlijk.

Letterlijk: de druppels vallen constant uit de lucht.

Figuurlijk: het regent van de goede voornemens voor het nieuwe jaar.

& ik wil een keertje meedoen! Ik heb (voor zover ik weet) nog nooit goede voornemens gemaakt bij het begin van een nieuw jaar. Behalve het zoeken van een lief, waar ik duidelijk nog steeds niet ben in geslaagd.

Dus, ik wil goede voornemens maken en ze natuurlijk proberen na te leven. Wat die voornemens zullen zijn weet ik nog niet, ik heb nog iets meer als 2 dagen om te beslissen.

Ik wil niet enkel goede voornemens maken, ik wil ook een 52-weken project. (daar regent het ook van, vandaar mijn inspiratie)

Een 52-weken project. Maar opnieuw dezelfde vraag. Van wat? Eén keer per week iets doen, iets op mijn blog zetten als resultaat ervan. Maar wat?

Jaja… Mijn 365 dagen geluk project is mislukt. Hard mislukt. Ik weet het. Maar dat is nu eenmaal zo, het is voorbij, ik moet er niet meer aan denken. Het was beter om ermee te stoppen.

Voor de enkelingen die deze blog lezen en zin hebben om te reageren, voel je geroepen. Alle hulp is welkom!

list-of-New-Year-resolutions

Tot de volgende en hopelijk heb ik dan zelf al wat meer ideetjes!

I’m falling down

Standaard

Ik zou terug meer moeten schrijven. Veel meer. Ik schrijf nooit meer.

Hoewel, nooit meer is overdreven.

Ik schrijf elke dag. Lesvoorbereidingen, chatten op facebook, post-its, taken, …

Maar schrijven met gevoel, dat is iets anders.

Schrijven met gevoel heb ik te lang verwaarloosd. Of misschien moet ik dat juist als is positiefs ervaren. Want ik schrijf vooral als ik mij slecht voel. En ik heb de laatste twee maanden zelden of nooit geschreven. Maar nu, met de feestdagen, heb ik het natuurlijk weer moeilijker.

Het zien van de broers van mijn papa doet mij pijn. Hun kale koppen zien. Even kaal als die van mijn papa. Hun grapjes horen. Even dom als die van mijn papa. Het zien van het vertroetelgedoe van de dochter. Even veel vertroetelgedoe als ik kreeg. Hun bewegingen. Dezelfde als die van mijn papa. Alles hetzelfde. Behalve dat ze mijn papa niet zijn. En echt waar, dat doet pijn.

Noem het maar jaloers zijn, want dat is het ook. Ik ben jaloers, op mijn nicht. Waarom heeft zij haar papa nog en ik niet? Waarom heeft iedereen een leuke papa? Of een stomme papa? Het maakt al niet uit, het is een papa. Het is een papa die ik niet meer heb.

Ik kan hem niet meer knuffelen. Ik kan geen kerstcadeau kopen voor hem. Ik kan geen kleine, toffe, onnozele cadeaus meer krijgen van hem. Ik kan hem geen zalige Kerst wensen of geen gelukkig nieuwjaar. Ik kan hem geen drie kussen geven. Ik kan hem niet knuffelen. Ik kan hem niet aanraken. Niet zien. Niet horen. Want hij is weg. En vaarwel heb ik nooit gezegd. En ja, daar heb ik spijt van. Zo veel spijt.

Maar te laat is te laat. Voorbij is voorbij. En toch blijf ik hopen dat je terug komt. Of dat ik je ooit ergens zie. Al is het maar een geest, een schim, een gedachte, een seconde. Iets. Een teken. Een gevoel. Ik hoop dat ik ooit zoiets mag voelen of zien of horen of weten.

In de tussentijd luister ik mooie muziek.

 

 

De dromerige droom

Standaard

Dansende donderwolken,

blozende bananen,

knipperende kiezelsteentjes,

langzame lavendel,

frisse foto’s,

glazige giraffen.

Wanneer je droomt bestaat alles.

Wanneer je leeft bestaat niets.

 

Dit is een gedichtje dat ik een tijdje geleden heb geschreven. Toen vond ik het niet mooi maar nu las ik het opnieuw en ik vond het wel iets hebben. Het is een keertje iets anders. Wat vinden jullie ervan?

Het leven van de tranen

Standaard

De pijn die mijn tranen bloot legt,

wil ik niet langer zien.

het spoor dat ze achter laten,

is al veel te diep.

de weg die ze zoeken,

zullen ze nooit vinden.

de onmacht die ze voelen,

kan ik niet verdragen.

de vragen die ze stellen,

zijn niet te beantwoorden.

hun verlangen naar gisteren,

kan ik niet aan.

wanneer ze al dromend van mijn wangen rollen,

kan ik ze niet geloven,

ze zijn niet echt.

zo onecht.

als de druppel die zegt,

alles komt goed.