15 keer 15

Standaard

Een jaar en drie maand.

 

Het blijven rare dagen, die 15des van de maand…

Al 15 keer heb ik een 15de zonder mijn papa meegemaakt. Al 15 keer heb ik de 15de gehaat.

Na 15 keer ben ik zeker en vast nog niet gewoon! Na 15 keer is de pijn en het verdriet er nog steeds. Ja, minder pijn en minder verdriet. Maar nog steeds veel pijn en verdriet.

Dat gaat nooit weggaan, dat begin ik stilaan te begrijpen. Aanvaarden kan ik het nog niet. Begrijpen een klein beetje.

Gewoon, 1 dag, zonder een spatje verdriet, dat zou ik willen. Maar 1 dag met mijn lieve papa, zou ik nog véél liever willen. Eén dagje bij hem zijn. Het is een droom. Een onmogelijke droom.

Bijna net zo onmogelijk als de droom die ik een paar dagen geleden had. Een droom waarin ik woedend was op mijn mama en haar aan het uitschelden was en haar nogal hevig af aan het motten was.

Maar goed… Ik mis mijn papa. Zo verschrikkelijk hard.

& daarom heb ik weer eens geprobeerd om een gedichtje te schrijven. Om mijn hoofd leeg te schudden (maar het is eerder vol geraakt)

 

Een orkaan van verdriet
Een lege fotokader in mijn kamer
vol herinneringen
een lege fotokader in mijn kamer
vol liefde

het beeld zit gevangen in mijn hoofd
maar vooral in mijn hart
een beeld dat zacht is als zijde en glanzend als goud
een beeld dat zelfs een orkaan van verdriet kan overleven

Als die orkaan van verdriet over mij neer daalt
aan mij voorbij raast
en een overdonderend geluid maakt
laat hij schade achter

pijn in mijn hart
een gezicht vol sporen
en een leeg hoofd
zodat er weer plaats is voor een nieuw beeld
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s