Maandelijks archief: februari 2013

8 ongewassen varkentjes

Standaard

Gisteren avond was ik heel eventjes met mijn mama naar een James Bond film aan het kijken. Mijn papa was een grote fan van al die films. Ik keek ook bijna altijd mee want ik vond ze ook echt tof. Ik denk niet dat er veel mensen zijn dat opletten tijdens de aftiteling van een film, maar ik en mijn papa deden dat altijd.

Bij James Bond kwam er op het einde altijd de naam Broccoli. Elke keer zei mijn papa: “Ah, den broccoli was er ook weer bij.”

Toen de film gisteren gedaan was, kwam de naam Broccoli er natuurlijk weer op. Mijn mama zei: “Ah, broccoli, dat zei papa altijd hé.” Inderdaad. Dat zei hij altijd…

Niet alleen Broccoli vonden we grappig.

Ook Pictures. Heel veel films zijn gemaakt door Pictures. Of ik denk toch dat het zo’n soort bedrijf is, zoveel ken ik er nu ook niet van. Ik weet alleen dat we dan elke keer zeiden: “Oh, Pictures doet ook mee.” En dan moesten we elke keer lachen.

 

 

7 ongewassen varkentjes

Standaard

Wanneer we op vakantie waren gingen we bijna elke avond op restaurant. Dat was altijd super gezellig. Maar het zoeken van een restaurant was iets minder gezellig… Het was een hele onderneming en het ging als volgt:

We wandelen naar een buurt waar verschillende restaurants zijn. We stoppen bij het eerste restaurant, we bekijken de menu, we vinden het allemaal lekker en het ziet er mooi uit. We gaan naar het volgende restaurant, we bekijken de menu, dat ziet er niet lekker uit. Het volgende restaurant zit vol. Het restaurant ernaast heeft geen pasta’s dus dat lust ik niet. Het volgende heeft wel lekker eten maar toch niet zo lekker als dat aller eerste restaurant. Toch nog eventjes verder kijken. Ah, daar verderop zijn nog enkele restaurants, we zullen eens kijken wat ze daar hebben. Hhmmm, dat is toch ook niet helemaal wat we zoeken.

“Kom we gaan toch terug naar het eerste restaurant, dat was toch het beste.”

restaurants

Zo ging het elke keer. Het eerste restaurant (of één van de eerste) was altijd al perfect maar toch wou mijn papa alle andere restaurants ook bekijken, om dan toch te besluiten dat dat eerste restaurant inderdaad het beste was.

 

PS: Nu je 7 jaar bent kan ik je wel iets serieus vertellen. Ik mis je al een jaar en 4 maand ongelooflijk hard.

Tranen op vakantie

Standaard

De tranen waren op vakantie. Naar een land hier ver vandaan. Zo leek het toch, want ik had ze in geen weken meer gezien. Ik dacht dat ze het er goed hadden, maar blijkbaar niet goed genoeg. Misschien was er te weinig zon.

Op een dag, niet zo heel lang geleden, tikten ze op mijn schouder. “Hallo, we zijn terug van weggeweest!”

Ik schrok, ik was hun bestaan haast vergeten. Wat wil je. Je ziet ze zo lang niet, ze laten niets van zich horen. Dan veronderstel je dat alles goed gaat. Was het maar waar.

Vanaf die tik op mijn schouder verdween het licht en de muziek viel weg. Ik hoorde enkel hun zachte getrappel op mijn schouder. Na die ene tik volgde nog een tik. En nog één.

Ik werd boos en daarna woedend. Ik riep, schreeuwde, vloekte. En huilde. En dat kwam maar door één ding. Ze hadden mij net, na die laatste tik, verteld dat ze niet op vakantie gaan. Toch niet naar een ver land. Een city-tripje misschien.

Meer niet.

Overal papa

Standaard

Ik zou een keertje moeten bijhouden hoe vaak ik op een dag wordt geconfronteerd met het woord of met de gedachte aan mijn papa of aan papa’s in het algemeen. Alhoewel als ik bijvoorbeeld streepjes zou zetten zou mijn blad al snel vol staan en ik denk niet dat ik daar vrolijk van zou worden.

Toch wil ik eventjes een lijstje maken van de dingen waarbij ik vandaag aan mijn papa heb gedacht. Natuurlijk ben ik meer als de helft al vergeten. Maar dit zijn de belangrijkste dingen. Of toch de dingen die mij zijn bijgebleven.

  1. We hebben ons (of toch enkelen van onze klas) vandaag verkleed voor carnaval. het thema was uniformen. Dat wou ik niet omdat ik dan het leger kostuum van mijn papa moest aandoen
  2. Toen iemand vroeg waarom ik geen uniform aan had vertelde ik dat ik de kleren van mijn papa liever niet wou aandoen en dat ik daarom een prinsesje was.
  3. Ik was dus heel de dag een prinsesje. Vroeger was ik mijn papa zijn prinsesje. Wat had hij mij mooi gevonden vandaag…
  4. Tijdens de les Frans moesten we ons voorstellen, ik kreeg al meteen schrik dat we ook de namen van onze ouders gingen moeten zeggen. En ik begon al na te denken hoe je in het Frans moet zeggen dat je papa dood is. décedé.
  5. Weer eens tijdens de les Frans, we leerden over de stamboom en hoe alle verschillende relaties noemen. Uiteraard was ‘père ou papa’ erbij.
  6. Tijdens de middag pauze had iemand een BV gespot, Davy Gillis. Ze begonnen te praten over heel dat gedoe met zijn kind. Een vader en een kind doet mij elke keer denken aan mijn papa. Eender welk kind en eender welke vader.
  7. Tijdens de les BVK hadden we het over dieren (één of andere rare oefening), ik dacht dat er een varken tussen stond maar het was blijkbaar een roze olifant. Dat deed mij natuurlijk weer aan mijn papa denken, het varken.
  8. Wanneer ik aan het wachten was op mijn trein zag ik verschillende ouders wachten op het perron. Ik denk dat hun kind terug kwam van sneeuwklasse ofzo. Ze zagen er allemaal blij en zenuwachtig uit. Wachtend op hun hartendiefje. Papa’s in kostuum aan het wachten tot het moment waarop ze hun dochtertje in hun armen konden sluiten.
  9. Het begin van de vakantie doet mij denken aan onze vakanties van vroeger. Vakanties waar mijn papa bij was.
  10. Het woord skiën doet mij denken aan mijn papa.
  11. Ik heb net een nieuw leuk spelletje ontdekt, Bob de Slak, dat zou mijn papa ook leuk hebben gevonden.

Ik word er nu al een beetje triestig van. Er gaat echt bijna geen minuut voorbij zonder dat ik aan hem denk. Niet altijd met een triestig gevoel. Maar vaak ook wel. Vaak denk ik ook aan hem zonder dat ik het echt besef. Ik zit ook dikwijls over hem te dromen of te ‘mijmeren’.

Ik mis hem gewoon.

Mijn lievelingsfoto

Mijn lievelingsfoto ♥

 

 

Ik mag nooit vergeten wat mij lief is.

Standaard

Ik heb zware handen

lood in pakjes

de stoel kantelt

adem blaast over mij heen

donkere dagen flitsen fel voorbij

een heldere ster valt

het ijzer is gesmolten

het wordt lichter.

 

Ik ben maandag, na lang, nog eens naar het conservatorium geweest. Dat is daar waar ik verbale vorming en voordracht volg. Bij de les voordracht (zoals de naam het zegt) dragen we teksten/gedichten voor. Deze keer vroeg de leerkracht of we eens een keertje iets anders wouden doen.

Een gedicht schrijven. Oké. Zo gezegd zo gedaan. Het thema was ‘het weer’. We moesten een woordweb maken en zo kwamen we tot woorden of delen van zinnen of beelden of… al die dingen hadden uiteindelijk niets of bijna niets meer te maken met ‘het weer’. Dat moesten we dan samenvoegen tot een gedicht. We mochten nog schrappen of iets bijvoegen.

En dit was dus mijn resultaat. Ze hadden zoiets blijkbaar niet van mij verwacht. Ze vonden het mooi. En dat maakte mij wel blij. En daarom heb ik het nu ook met jullie gedeeld.

 

Na de les vroeg iemand van mijn groep of ik wel vaker gedichten schrijf. Ik zei dat ik toch bijna elke week iets schrijf. En ik zei er, tot mijn eigen verbazing, meteen bij dat dat is sinds mijn papa is gestorven. En dat het mijn uitlaatklep is. Ze vroeg hoe lang hij nu al gestorven is en ik antwoordde “Een jaar en twee maand”.

Pas toen ik onderweg was naar huis had ik door dat dat fout was! Het is al een jaar en 3 maand, zelfs bijna 4. Dat was de eerste keer dat ik fout was. En dat doet mij wel pijn. Hoe kan ik nu zoiets vergeten? Of fout zeggen of onthouden? Ik moet toch weten hoe lang mijn papa dood is! Of niet?

Misschien ook niet. Misschien is het een teken dat ik er meer en meer mee kan leven. En dat het minder uitmaakt hoe lang het exact is. Maar die gedachte maakt mij bang. Als ik nu al niet meer weet hoe lang hij dood is, wat is het volgende dat ik vergeet? Zijn verjaardag? Zijn lievelingseten? Zijn favoriete muziek? Of zelfs heel mijn papa?

Nee, ik moet de tel bijhouden.

1 jaar en 3 maand en 22 dagen.

Hart van goud

Standaard

Ik vind dit zo’n mooi liedje! Het is een cover van Will Tura zijn hart van goud.

Ik vind Jasper Steverlinck echt een schattig ventje! Hij is altijd zo lief en vriendelijk (in the voice toch) en hij zingt o zo mooi.

Het is wat dikkenekkerig maar ik vind dat dit liedje wel bij mij past. Ik leg helemaal niet de nadruk op dat deeltje van een hart van goud. Maar ik leg wel de nadruk op het deeltje waarin hij zingt ‘ze blijft maar dromen van een man die haar gelukkig maken kan‘. En ‘een man die van haar houdt.’

Kris bijvoorbeeld.