Maandelijks archief: maart 2013

13 ongewassen varkentjes

Standaard

13 jaar, mijn papa zit bijna in zijn pubertijd.

 

Toch maak ik nog eventjes tijd om een van zijn lievelingszangeressen met jullie te delen.

Axelle Red. Mijn papa had er een boontje voor. Alle liedjes die ze zong, vond hij prachtig.

Wat hij (bijna) leuker vond, was dat hij een beetje mee heeft gezorgd voor het succes va Axelle Red. Hij werkte in de bank en werkte op de dienst van de kredieten. Hij heeft ervoor gezorgd dat Axelle Red genoeg krediet kreeg om haar carrière te starten. Daar was hij zo fier op.

Want, wie weet, als hij dat toen had geweigerd, was ze nooit bekend geworden. Wie weet.

 

Dus daarom, dit liedje.

12 ongewassen varkentjes

Standaard

Smyk, het was mijn lievelingswinkel. Jammer dat hij enkel in Polen bestond. Maar dat zorgde er wel voor dat ik er nog dubbel zo hard naar uitkeek om ernaartoe te gaan. Naar Polen gaan = naar Smyk gaan.

Smyk is een super grote speelgoedwinkel, vol met knuffels, spelletjes, knutseldingen (waar ik dol op was!), bewegende diertjes, … Het was er echt zo leuk! Elke keer ging ik er binnen. Bijna altijd met mijn papa erbij. Dat was het leukste. Gewoon omdat het gezellig was om samen alles te bekijken, vooral dan de dingen die bewogen (waggelende biggetjes, miauwende poesjes,..) Maar het was ook altijd handig meegenomen dat ik altijd iets van hem kreeg. Ik moest maar eens lief lachen en een paar keer vragen of ik die ene leuke knutseldoos niet mocht hebben en het was in orde, we gingen naar de kassa.

Smyk

Smyk was mijn droomwinkel, ik kon er uren in rondlopen. Samen met mijn papa. Hij moest steeds alle dingen vertalen die ik niet begreep. “Papa, wat is dit?”, “Papa, voor wat dient dat?”, “Papa, hoeveel kost dat?”, … Mijn super papa kon alles vertalen.

Wanneer we gingen winkelen, hadden we ook steeds een code woord. Onze favoriet was Smyk. Wanneer ik dat zei, terwijl ik naar iets wees, wou dat zeggen dat ik dat voorwerp of kledingstuk graag wou hebben. Mijn mama had dat nooit door. En dan moesten we natuurlijk altijd lachen.

Mijn super papa wou maar al te graag een kleinigheidje kado doen. Meestal kreeg ik wel een of ander prutsdingetje kado. Een heel soepel potlood bijvoorbeeld. Of speciale lijm.Of een knuffeltje. (ik heb daar eens een varkentje gekocht en het genoemd naar de winkel: Smykje!)

Of Diddle blaadjes. Dat was ook één van mijn favorieten. Want in Polen hadden ze blaadjes die ze hier in België niet hadden. Unieke stuks 🙂 Dan kon ik wanneer ik thuis was, fier vertellen dat die helemaal uit Polen kwamen. Het gebeurde ook vaak dat mijn papa belde, als hij in Polen zat en wij gewoon thuis waren, om te vragen of ik die ene blok Diddle blaadjes al had. Eentje met groene klavertjes of eentje die naar bezine ruikt of eentje met hartjes en Diddlina op. Het was zo’n leuke tijd!

Wanneer ik aan mijn papa denk, wil ik altijd terug naar die tijd. Naar de Smyk en Diddle blaadjes tijd.

 

 

Weer tranen

Standaard

Kalme golf

Glij over me heen

Laat een zacht briesje

Mij omarmen

Wanneer de donder dreigt te slaan

En een orkaan van woorden

Mij wil neerhalen

Laat een koud laagje sneeuw

Mij omarmen

Zodat verse tranen

Vastvriezen.

 

Als er iemand – please, iemand- is die dit gedicht aandachtig heeft gelezen, kan die dan zeggen wat hij/zij ervan vindt?

Ik zou dit gedicht willen voordragen tijdens mijn les voordracht in het conservatorium, maar ik weet niet of het op iets trekt. Ik ben namelijk weer de eeuwige twijfelaar aan het uithangen.

Ik mis je tranens hard

Standaard

Een jaar en vijf maanden. Dat is echt al lang. Vind ik toch.

Ik mis mijn papa al een jaar en vijf maanden. 17 maanden. Een 68-tal weken. een 476 dagen. ongeveer 11 000 uur. (als ik juist heb gerekend, en rekenen is niet mijn sterkste kant.) Zo lang. Te lang.

Soms heb ik van die momenten waarop ik hem verschrikkelijk hard mis. Vandaag was zo’n dag. Niet alleen door de datum of door het aantal maanden. Gewoon. Soms heb ik zo’n dagen. Het zal een combinatie van beide dingen geweest zijn.

Ik heb wel gelachen hoor. Maar niet echt echt gelachen. Hoewel, in het begin van de dag viel het nog mee. Naarmate de dag vorderde werd ik triestiger. Dan kroop ik een beetje meer weg in mijzelf.

Het was ook een pechdag vandaag en daardoor werd ik alleen nog maar lastiger en triestiger.

Ik heb er ook met niemand over kunnen praten, over hoe ik mij vandaag voelde. Niemand wist dat het vandaag weer die speciale 15e is en niemand heeft denk ik echt opgemerkt dat ik triestig was.

Ik ben er bijna helemaal zeker van dat ik deze nacht lang ga liggen wenen in mijn bed. Ik voel dat de tranen eruit moeten. Het verdriet moet weer eens losgelaten worden.

Vandaag heb ik zo vaak naar de lucht gekeken. Naar de wolken. In de hoop dat mijn papa daar ergens is. Maar ik zag alleen de blauwige lucht en mooie wolken. Ik zag alleen hoe de wind de wolken verjaagde en hoe de zon zo zijn best deed om te schijnen. Maar mijn papa heb ik nergens gezien.

Ook in de bomen heb ik gezocht. Niets te zien. In de ogen van vreemde mensen heb ik gezocht. Geen spoor te bekennen. In mijn hart heb ik gezocht. Maar daar vind ik ook niets tastbaars. Herinneringen en gevoelens. Maar geen echte papa. Geen papa die ik kan vasthouden en knuffelen. En die papa mis ik zo. Zo enorm hard. Tranens hard.

 

 

Op momenten zoals deze is er niet veel dat mij kan helpen. Muziek is dan steeds een van mijn reddende engels. Muziek maakt mij kalm en zorgt ervoor dat mijn gevoelens niet alleen zijn. Ze worden weerspiegeld door de muziek. Of de muziek vertelt over mijn gevoelens.

Daarom dit liedje.

“Hold on to coldest steel.” Dat moet ik doen. Zelfs als er niets meer is waarin ik geloof of waar ik van hou, dan moet ik de moet niet opgeven en blijven volhouden. Desnoods aan het koudste staal.

“The world in all it’s anger. And there’s always more to come.” Die woede heb ik al gevoeld. En misschien kan ik ze nergens écht neerschrijven. Maar toch helpt mijn blog mij.

Dus bedankt blog. En bedankt David Gray voor je prachtige muziek.

En bedankt papa. Voor alles wat je mij hebt gegeven.

 

 

 

10 ongewassen varkentjes

Standaard

Ik heb dit altijd een mooi liedje gevonden. Ik wist vroeger al, dat ik dit liedje nog mooier ging vinden als mijn papa ging sterven. Dat wist ik al toen ik een jaar of 12 was. Raar.

De tekst klopt natuurlijk niet hélemaal. Ik hou niet van elke vrouw. En ik hoop dat ik wel wordt wat jij wou. Maar, wat zeker klopt: ik lijk steeds meer op jou.En ik hou steeds meer van jou.

Ik heb je ogen, je haar, je doorzettingsvermogen, je verlegen kantje, je humor, je handigheid, je geduld dat soms weer heel snel omslaat naar ongeduld, … Wie weet wat heb ik nog allemaal van jou, zonder dat ik het besef.

Ik besta voor 50% uit jouw DNA. 50 % papa. En van die 50% zit misschien 0,003 % in mijn ring, elke dag dicht bij mij.

 

 

There was an explosion I can’t explain

Standaard

De tijd vliegt. Soms is het echt waar. Vooral als ik nadenk over hoe lang ik mijn papa al mis. Bijna een jaar en 5 maand. Een jaar en 5 maand lijkt een eeuwigheid als ik aan alle tranen terugdenk. Maar een jaar en 5 maand lijkt heel erg kort als ik ‘globaal’ terugkijk.

Soms denk ik dat ik al die tijd gelukkig was. Gelukkig op mijn nieuwe school, gelukkig met mijn nieuwe vriendinnen, gelukkig dat ik altijd wel iets te doen heb voor school.

Soms denk ik dat ik al die tijd ongelukkig was. Ongelukkig door al die hopen verdriet. Ongelukkig door het verschrikkelijke gemis dat oneindig lijkt te duren. Ongelukkig door het gevoel dat niemand mij begrijpt. Ongelukkig door het niet onder woorden kunnen brengen van mijn gevoel. Ongelukkig door het niet kunnen praten met mijn mama of de rest van mijn familie.

En als ik die twee lijstjes vergelijk, dan is dat van het ongelukkige gevoel veel langer. En soms weegt dat ook veel zwaarder door. Soms weegt dat zo ongelooflijk zwaar dat ik erbij neer moet gaan zitten. Dan kan ik het ongelukkige gevoel niet langer dragen of verdragen.

Maar soms, en van die momenten houd ik, voelt het alsof dat ongelukkige gevoel weg is. En dan blijft enkel het gelukkige gevoel over. En dat voelt beter en lichter. Dan zie ik nog een toekomst voor mij. Op de ongelukkige momenten zie ik alleen verdriet voor mij.

Ik moet verder streven naar die gelukkige momenten. En niet zoals nu, zitten wenen en treuren. Gelukkig zijn, dat moet ik wat ik wil.

En mijn papa niet langer verschrikkelijk hard missen. Maar gewoon missen. Missen zonder die vreselijke pijn. Zonder de tranen in mijn hoofd. Zonder de pijnlijke beelden van tijdens zijn ziekte. Gewoon, mijn lieve papa een beetje missen. Dat kan ik aan. Meer niet.

tumblr_m6iz9pa1Kh1qgg6zbo1_500

9 ongewassen varkentjes

Standaard

We gingen heel vaak naar de zee. Vroeger. Bijna elk weekend. En we gingen dan regelmatig ook naar Frankrijk. Of toch net over de grens, naar  Cap Griz Nez. En elke keer gingen we daar dan naar hetzelfde restaurantje. La Sirene.

La Sirene is een super gezellig restaurantje, vlak aan de zee. Vanop je stoel zie je overal water. Echt prachtig. Op al die tijd, zeker 15 jaar, is er nooit iets veranderd. Hetzelfde personeel en hetzelfde interieur. Dezelfde sfeer.

Tot ik nu op de site keek en zag dat het interieur plots heel modern is geworden! Ik ben er wel eventjes van verschoten. Nu is een deel van de sfeer weg.

Maar in mijn hoofd ziet het er nog hetzelfde uit. In mijn hoofd zitten nog steeds dezelfde herinneringen. De herinneringen aan Napoleon, aan het meisje dat frietjes uit mijn bord nam, aan de vele uren die we op de rotsen zaten naast het restaurant, aan de lekkerste vis, aan de mosselwagens die mosselen kwamen ophalen terwijl we zaten te eten, … Heel veel herinneringen.

Herinneringen die ik niet kwijt wil.

La Sirene

La Sirene

La Sirene