Ik mis je tranens hard

Standaard

Een jaar en vijf maanden. Dat is echt al lang. Vind ik toch.

Ik mis mijn papa al een jaar en vijf maanden. 17 maanden. Een 68-tal weken. een 476 dagen. ongeveer 11 000 uur. (als ik juist heb gerekend, en rekenen is niet mijn sterkste kant.) Zo lang. Te lang.

Soms heb ik van die momenten waarop ik hem verschrikkelijk hard mis. Vandaag was zo’n dag. Niet alleen door de datum of door het aantal maanden. Gewoon. Soms heb ik zo’n dagen. Het zal een combinatie van beide dingen geweest zijn.

Ik heb wel gelachen hoor. Maar niet echt echt gelachen. Hoewel, in het begin van de dag viel het nog mee. Naarmate de dag vorderde werd ik triestiger. Dan kroop ik een beetje meer weg in mijzelf.

Het was ook een pechdag vandaag en daardoor werd ik alleen nog maar lastiger en triestiger.

Ik heb er ook met niemand over kunnen praten, over hoe ik mij vandaag voelde. Niemand wist dat het vandaag weer die speciale 15e is en niemand heeft denk ik echt opgemerkt dat ik triestig was.

Ik ben er bijna helemaal zeker van dat ik deze nacht lang ga liggen wenen in mijn bed. Ik voel dat de tranen eruit moeten. Het verdriet moet weer eens losgelaten worden.

Vandaag heb ik zo vaak naar de lucht gekeken. Naar de wolken. In de hoop dat mijn papa daar ergens is. Maar ik zag alleen de blauwige lucht en mooie wolken. Ik zag alleen hoe de wind de wolken verjaagde en hoe de zon zo zijn best deed om te schijnen. Maar mijn papa heb ik nergens gezien.

Ook in de bomen heb ik gezocht. Niets te zien. In de ogen van vreemde mensen heb ik gezocht. Geen spoor te bekennen. In mijn hart heb ik gezocht. Maar daar vind ik ook niets tastbaars. Herinneringen en gevoelens. Maar geen echte papa. Geen papa die ik kan vasthouden en knuffelen. En die papa mis ik zo. Zo enorm hard. Tranens hard.

 

 

Op momenten zoals deze is er niet veel dat mij kan helpen. Muziek is dan steeds een van mijn reddende engels. Muziek maakt mij kalm en zorgt ervoor dat mijn gevoelens niet alleen zijn. Ze worden weerspiegeld door de muziek. Of de muziek vertelt over mijn gevoelens.

Daarom dit liedje.

“Hold on to coldest steel.” Dat moet ik doen. Zelfs als er niets meer is waarin ik geloof of waar ik van hou, dan moet ik de moet niet opgeven en blijven volhouden. Desnoods aan het koudste staal.

“The world in all it’s anger. And there’s always more to come.” Die woede heb ik al gevoeld. En misschien kan ik ze nergens écht neerschrijven. Maar toch helpt mijn blog mij.

Dus bedankt blog. En bedankt David Gray voor je prachtige muziek.

En bedankt papa. Voor alles wat je mij hebt gegeven.

 

 

 

Advertenties

»

  1. Een mooi en zeer, maar dan ook zeer herkenbaar blog!!
    Ik deel je gevoelens. Ik mis mijn ouders ook heel erg. Ik denk iedere dag aan ze, hoewel het nu (al) twee jaar geleden is voor mijn vader en 1.5 jaar van mijn moeder.
    Soms is het verdriet in één keer daar. Zo plots dat het gewoon zeer doet. Maar gelukkig ook heel vaak moet ik aan ze denken en geven ze mij een goed gevoel.
    Ik wens je heel veel sterkte toe. Weet dat je vader er altijd zal zijn, ook al voel je dat niet 😉
    Lieve groet, Deborah.

    • Heel erg bedankt!
      Ik kan mij niet voorstellen hoe verschrikkelijk het moet zijn om je moeder en vader te verliezen… Maar ik weet wel dat het bijna ondragelijk is. Bijna. Want niets is helemaal ondraaglijk. Je komt er altijd wel door.
      Dus, voor jou hetzelfde: heel veel sterkte, goede moed en hoop op een mooie toekomst gewenst.
      Groetjes, Sarah

  2. Ik heb even door je blog gelezen. Ik wens je alle sterkte toe. Schrijf alles maar van je af, het kan je alleen maar goed doen. Ik begrijp je gevoelens heel goed, ik heb mijn vader verloren toen ik bijna 8 was. Hij is op 39 jarige leeftijd gestorven, een fabrieksongeval. Hij besliste ’s morgens om naar daar te gaan, maar hij wist dat het die dag fout ging aflopen. Hij liet mijn moeder en broer achter. Toen ikzelf 39 was, heb ook 2 kinderen, had ik het weer even moeilijk. Toen dacht ik, heb ik de moed om mijn familie in de steek te laten voor mijn werk? Ik heb daar moeite mee gehad om dat te kunnen plaatsen. Maar schrijf er maar over, het lucht je op een of ander manier op. Ik ben mijn blog begonnen door mijn echtscheiding. Alles van me afschrijven. Groetjes, Hans

    • Dat moet ook heel erg hard zijn…
      Ik kan mij inbeelden dat het inderdaad zwaar was toen je zelf 39 was.
      Maar schrijven is inderdaad een echte uitlaatklep en het zorgt ervoor dat je alles beter kan plaatsen.
      Ik wens je nog veel geluk toe.
      Groetjes, Sarah

      ( en sorry voor mijn late reactie!)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s