Maandelijks archief: april 2013

And that’s who I am

Standaard

Dit is de eerste keer dat ik meedoe aan een TAG (nu voel ik mij eventjes heel erg cool) Maar ik kon het niet laten, dit zag er zo leuk uit. Ik heb meer dan een uur lang prentjes zitten zoeken. Ik heb STOP moeten zeggen tegen mijzelf, anders was ik nu nog steeds prentjes aan het zoeken.

Ik heb dan nu ook de beste moeten selecteren want ik had er 70 😀

Nu leren jullie mij weer wat beter kennen. Misschien plaats ik later nog wat foto’s, ik heb er toch genoeg!

 

overthink

music

singing

perfectionist

little things

words

not the same

morning person

stubborn

bugs

don't give up

little

happy

missing

love

 

Advertenties

17 ongewassen varkentjes

Standaard

Mijn papa was heel erg gehecht aan zijn haar. Hoewel hij eigenlijk bijna geen haar meer had.

Vroeger (rond zijn 18de) had hij van dat lang, dik, blond haar. Dat was toen de mode. En een tijdje later was dat weer uit. Dus dan heeft hij zijn haar kort geknipt. Vanaf dan verminderde zijn hoeveelheid haar langzaam. Je kent het wel, van die mannen die achteraan op hun hoofd zo een kaal cirkeltje hebben. Dat had mijn papa dus ook. En dat cirkeltje werd steeds groter en groter tot het een hele cirkel was.

lambik

Klein detail, bij mijn papa stonden die enkele haartjes bovenop zijn hoofd en bij Lambik langs de zijkant van zijn hoofd.

En dan kwam de bovenkant er ook bij, of beter gezegd, dan ging de bovenkant ook weg. Er bleven nog een beetje haartjes staan. Die noemden we zijn Lambikskes. Zoals Lambik hé.

 

Mijn papa was er heilig van overtuigd dat hij nog steeds blond was. Maar wij (ik en mama) zeiden altijd dat dat niet waar was. Het was ook niet echt waar. Er was een lichte blonde schijn te zien, maar dat was enkel wanneer zijn haar wat langer was. En dat was enkel in de winter, want dan mocht het wat warmer zijn op zijn hoofd. In de zomer moest het heel erg kort, want dan mocht het was frisser zijn op zijn hoofd.

Wanneer mijn mama zijn haar moest knippen (eigenlijk afscheren met zo’n elektrisch scheerapparaat) was het soms een heel drama. Mijn mama wou elke keer de Lambikskes eraf scheren en mijn papa zei elke keer dat dat NIET mocht. Dan ging hij boos worden, zei hij. Ik stond er dan altijd bij en lachte. Ja, zoals in dat liedje van die 2 beren.

Soms scheerde ik zijn haar af en dan had hij nog meer schrik om zijn Lambikskes te verliezen. Of soms, nam ik, zonder dat hij het wist, het scheer apparaat over van mijn mama en scheerde ik verder. Als hij dat dan plots doorhad, was hij altijd boos. Natuurlijk niet echt boos. Speels boos.

 

Daarom doet Lambik mij steeds denken aan mijn papa.

Nieuwe lay-out!

Standaard

Mijn trouwe bezoekers (die ik eigenlijk niet echt meer heb of toch zeker niet veel) zullen het gemerkt hebben of merken het nu: de lay-out van mijn blog is veranderd!

Ik vond het tijd voor iets nieuws. Ik hou er wel van om zulke dingen te veranderen. In mijn leven heb ik liever dat alles hetzelfde blijft, maar op internet mag er al wel eens een verandering zijn. Dus bij deze.

Ik vind het er heel chique en professioneel uitzien 🙂 Niet?

De bovenste afbeelding past perfect bij mijn blog. Samen tegen de harde wereld. Die man vecht tegen de harde wereld. Ondanks de alles verwoestende wind, probeert hij die ene boom recht te houden met alle kracht die hij bezit. Dat is wat ik ook probeer. Mij recht te houden, ondanks dat ik dreig om te vallen. En dat doe ik hier op mijn blog met jullie hulp en met de hulp van de kracht van het schrijven.

samen tegen de harde wereld

Dit is heel de afbeelding. Van waar ik ze gehaald heb, weet ik niet meer. Ze zit al een tijdje tussen ‘mijn afbeeldingen’.

 

Waarom?

Standaard

Soms denk ik, op momenten zoals nu, waarom het nog zin heeft om te leven.

Ik leef gewoon om te werken. Te werken voor stomme taken en stomme lessen die nooit lijken af te geraken.

Ik ben uitgeput. Helemaal uitgeput. Echt op. Ik voel mij leeg. Leger dan ik mij ooit heb gevoeld. Ik ben mijzelf niet meer. Het enige wat ik nu nog voel is druk. Druk door al het verpletterende werk en druk door het zware gewicht van het eindeloze verdriet.

Op momenten zoals deze vraag ik mij af waarom.

De Cirkel

Standaard

Er zijn weer ‘oude’ herinneringen naar boven gekomen. Tijdens de les godsdienst zagen we een filmpje waarin enkele verpleegsters een bijbelverhaal moesten lezen en daarna moesten ze er hun mening over geven. Eén van die verpleegsters kwam mij al meteen bekend voor. Toen ze daarna beter in beeld kwam, wist ik het zeker. Het was één van de verpleegsters van mijn papa, toen hij al op de palliatieve afdeling, de Cirkel, lag.Ik schrok echt toen ik het helemaal door had. Ik was er helemaal niet goed van. Het was echt raar om haar nog eens terug te zien. Het zag er wel al een heel oud filmpje uit, maar ik herkende ze duidelijk én haar naam kwam erop, dus toen wist ik het 100% zeker.

Meteen kwamen er allemaal dingen terug die ik al helemaal was vergeten.

Het was net die ene verpleegster die mijn mama ’s nachts heeft opgebeld om te vertellen dat mijn papa was gestorven. Het was net die ene verpleegster waar we zo goed mee overeen kwamen, mijn mama vooral. Dat was de enige die echt met ons begaan was. Zij was de enige die gevoelens toonde. Alle andere verpleegsters of verplegers waren veel koeler. Dat begrijp ik helemaal, je kan niet altijd helemaal meegaan in het triestige verhaal van de patiënten, dat is niet vol te houden. Maar zij deed dat dus wel en vooral bij ons. Niet zo zeer bij de andere mensen daar.

Mijn papa was dan ook de jongste die ze tot dan toe hadden gehad op de afdeling. En dan nog met 3 tamelijk jonge kinderen. Mijn papa is er ook heel lang gebleven. Het gebeurt daar niet vaak dat er mensen langer als een maand blijven. Ik heb meegemaakt dat er iemand 1 nacht is geweest en de volgende dag meteen in gestorven. Soms ging het er echt zo snel. Volgens mij is het gemiddelde verblijf daar een kleine twee weken.

Ik weet niet meer hoe lang mijn papa er exact heeft gelegen. Maar het was sowieso een maand. Een hele enge maand. Een maand vol bang afwachten. Een maand vol nieuwe ervaringen. Een maand vol pijn en verdriet. Maar ook een maand waarin er plaats was voor opluchting. We waren allemaal heel erg opgelucht dat hij daar was. Het was thuis niet langer vol te houden.

Ik heb een enorme bewondering voor wie iemand jaar in jaar uit thuis verzorgt. Of voor mensen die hun dierbare thuis laten sterven. Ik ben heel blij dat mijn papa daar is gestorven. Als hij thuis was gestorven had die vieze herinnering hier steeds blijven rondhangen. Nu speelt die herinnering zich af op een plaats waar ik, hopelijk, nooit meer hoef te komen. Maar langs een andere kant, vind ik het wel jammer dat mijn papa helemaal alleen is gestorven. Zeker wanneer ik verhalen hoor, lees of zie van mensen die bang zijn om alleen te sterven. De gedachte dat mijn papa helemaal alleen, op een akelige en ongezellige en onbekende plaats is gestorven, doet mij nog steeds heel veel verdriet en pijn.

Maar dan denk ik weer dat mijn papa dapper genoeg was om alleen te sterven. Of soms denk ik dat hij het gewoon niet meer besefte. Maar soms denk ik ook dat hij alles nog perfect besefte. Ik weet het niet.

Alle herinneringen aan de Cirkel doen mij pijn en maken mij enorm verdrietig. Zo verdrietig dat ik het heel, heel moeilijk vind om erover te schrijven. Erover praten zou ik al helemaal niet kunnen.

Kon ik de tijd maar terugdraaien. Dat denk ik dan stilletjes…

16 ongewassen varkentjes

Standaard

Mijn papa hield van wandelen. Wandelen op het strand, in de tuin, in de bergen, in de sneeuw,… Overal waar te wandelen viel, wandelde hij maar al te graag.

Ik hou niet zo van wandelen. Ik haatte het vroeger zelfs. Ik wou enkel en alleen mee gaan wandelen op het strand als ik onderweg een pannenkoek kreeg. Anders weigerde ik mee te gaan. Mijn papa beloofde mij dan ook elke keer een pannenkoek. En ik ging dus eigenlijk altijd mee.

Ik denk dat hij helemaal rustig werd van het wandelen. Gewoon stappen, in de wind, zonder aan iets te moeten denken. Weg van het werk.

Tegenwoordig vind ik wandelen al veel minder erg als vroeger. Volgens mij ga ik er later zelfs evenveel van houden als mijn papa.

Dat zou ik eigenlijk wel leuk vinden. Ik vind het leuk om dingen leuk te vinden die mijn papa leuk vond. Snap je?

 

volgens mij was dit zijn laatste wandelingen in de echte natuur

volgens mij was dit zijn laatste wandelingen in de echte natuur

 

Voordracht, soms niet zo’n goed gedacht

Standaard

Ik heb een paar moeilijke dagen achter de rug.

De 15e was moeilijk en de volgende dag had ik het nog steeds moeilijk. Het was precies of de tranen heel de tijd op de loer lagen en een geschikt moment afwachtten om aan te vallen. Maar ze hebben mij met rust gelaten. Hoewel de tranen niet echt zijn gekomen, was het toch lastig.

Ik voelde mij verdrietig en leeg en eenzaam. Een beetje zoals vorig jaar. Toen had ik bijna constant zo’n dagen. Dagen waarop niets echt leuk is, dagen waarop ik mijzelf geen houding weet te geven, dagen waarop alles mij aan mijn papa doet denken, dagen waarop ik mij geen 2 minuten kan concentreren. Slechte dagen.

Maar vandaag is alles voorlopig goed gegaan. Vandaar dat ik nu ook de kracht heb om erover te schrijven.

Maandag, de 15e dus, heb ik het aangedurfd om mijn gedicht voor te lezen tijdens mijn les voordracht. Ik heb er nu al spijt van. Mijn leerkracht vond het helemaal niet zo goed. Enkel de laatste twee zinnen vond ze mooi. Ik moet dus opnieuw beginnen, alles schrappen, behalve die twee laatste zinnen dan. Dat kwetste mij meer als ik had verwacht. Ik was er echt van aangedaan. Ik weet dat ik geen echte schrijfster ben, van bijlange niet. Maar toch, ik had niet gedacht dat ze zo streng ging zijn. Alhoewel… Ik had beter moeten nadenken en dan had ik het wel kunnen weten. Haar hart ligt op haar tong en ze zal nooit iets zeggen dat ze niet echt meent. En ze weet waarover ze spreekt, ze kent genoeg van schrijftechnieken en van gedichten. En als het niet goed was, dan is het niet goed.

Maar toch, het blijft kwetsend. In mijn gedichten zitten mijn diepste gevoelens, mijn verdriet, mijn angsten, mijn hoop. Wanneer iemand dan zegt dat je opnieuw moet beginnen, dan kwetst dat. Of dat heeft mij alleszins gekwetst. Misschien ben ik gewoon overgevoelig, dat kan natuurlijk ook.

Ik weet niet of ik opnieuw ga beginnen. Ik heb al nagedacht en ik weet niet hoe ik het moet aanpassen. Ik heb nog nooit een gedicht aangepast. Als ik het niet goed vind, begin ik gewoon aan een ander gedicht. Volgens mij heb ik geen geduld om opnieuw te beginnen.

En nu heb ik niet genoeg moed om opnieuw te beginnen. De angst om opnieuw te falen is te groot. Ik denk dat ik gewoon een bestaand gedicht zoek en dat voordraag. Dan moet ik mijzelf niet opnieuw teleurstellen. Dat is misschien het beste.

Missen

Standaard

“Ik mis je zoals elke droom zijn einde mist.”

 

– zelf bedacht en helemaal waar –

 

Een jaar en half… Veel te lang. Veel te moeilijk. Veel te eenzaam. Veel te zwaar. Veel te veel.

 

Nog eentje om af te sluiten:

“De mist mist iemand in de mist, maar door de mist weet hij soms niet goed meer wat hij juist mist.”

 

– ook zelf bedacht en ook helemaal waar –

15 ongewassen varkentjes

Standaard

Bufallo Grill. Of Bufallo Bill, zoals mijn broer het altijd noemde.

Ons favoriete wegrestaurant. Of eigenlijk zelfs één van mijn favoriete ‘gewone’ restaurants.

Het is zo’n echt westerns restaurant met allemaal gegrild of barbecue-achtig vlees. Ik at er altijd de buffalo wings (=kippenbilletjes). Super lekker! Mijn mama nam dat ook bijna altijd. Mijn papa nam altijd een steak. Saignant. Met één of ander raar sausje.

Het was er altijd super gezellig. Die sfeer, die geur, die mensen, … Dat zie je alleen in de Buffalo Bill.

Elke keer als we op ski vakantie gingen, stopten we daar om te eten. We hebben zelfs vaak een omweg gereden, om toch langs een Buffalo te passeren. We waren er zot van.

Ik ben er zelfs een aantal keer gaan eten voor mijn verjaardag. Zo leuk en lekker is het daar!

Bufallo Bill of Grill, het is een leuke herinnering aan mijn papa, maar vooral aan hoe het vroeger was. Ons gezellig gezinnetje, allemaal samen, zonder zorgen, vol vreugde en plezier. Genietend van de vakantie. Dat is wat ik mis.buffalo grill

bufallo grill